Τα νεύρα τους, τα χάπια τους (στο μίξερ με γκασπάτσο) και ένα (μισό) τάξι να αλωνίσουν την Μαδρίτη. Πέντε γυναίκες: η άρτι παρατημένη, καταθλιπτική και μόνο επιφανειακά συγκροτημένη Πέπα, η αφελής, επίμονη και ξεχειλίζουσα (από τα ρούχα της) ερωτική Καντέλα, η εκκεντρική, παρανοϊκή και παραισθησιακά παραληρητική Λουσία, η δηθεν τάχα μου αυταρχοφεμινίστρια δικηγόρος Παουλίνα, και η νεαρή ψιλοστρίντζω, σνόμπ και παράφορα ελεγκτική Μαρίσα. Όλες δορυφόροι του αχ βαχ να χαθεί ώριμου σεξοκούκλου Ιβάν: η φρέσκα πρώην μαιτρέσσα και συνάδελφος του, η κολλητή της (και μοντέλο για παχουλές και φυγαδεύτρια άθελα της τρομοκρατών), η πρώην γυναίκα του (της οποίας την ύπαρξη αυτές μέχρι πρότεινως αγνοούσαν), η κρυφή καινούρια του ερωμένη αλλά και η αρραβωνιαστικιά του γιού του (τον οποίο αν και κεκέ και και γκήκουλα θα ορεχτούν πολλές, ένεκα του άτιμου του γονιδίου).
Θα καταλήξουν όλες εντός ενός επεισοδιακότατου 48ώρου για διάφορους ξεκαρδιστικά random φαρσοκωμικούς λόγους στο διαμέρισμα της Πέπας, με νεύρα και βαλίτσες και υπέροχα συνολάκια και σουρεάλ κούπ, να κατεβάζουν γκασπάτσο με ηρεμιστικά, να πηδούν από μπαλκόνια, να καβαλάνε μηχανές και ταξιά, να κυνηγιούνται με την αστυνομία, να βγάζουν όπλα και κυρίως να μάχονται για τους ίδιους άντρες και η μία με τα νεύρα της άλλης, σε μια κλασική μαύρη κώμωδία του Almodovar.
Στην θεατρική της μεταφορά, και στην υπέροχα προσεγμένη ελληνική απόδοση στα χέρια του Γιάννη Κακλέα και του Θοδωρή Πετρόπουλου, το έργο διατηρεί όλη την αυθεντική Αλμοδοβαρική τρέλα και εμπριμέ κορδέλα του, το άρωμα και την ατμόσφαιρα της Μαδρίτης των 80s, το μελαγχολικό σάουντρακ μιας πόλης που ξυπνάει και εκστασιάζεται μετά το πέσιμο του ήλιου. Χορευτικά, κουστούμια, ρόλοι, σκηνικά εναλλάσονται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Και τι σκηνικά! Διαμερίσματα να μπαίνουν και να βγαίνουν, συρομενες γκαραζόπορτες, περιστρεφόμενα ολόκληρα (ή μάλλον κομμένα στη μέση) αυτοκίνητα… Ιδιαίτερα εντυπωσιακή ποιότητα παραγωγής σε νορμάλ συνθήκες, πόσο μάλλον σε τέτοιες δύσκολες για υπερπαραγωγές εποχές.
Το βίντεο παίζει σημαντικό ρόλο στην σκηνοθετική προσέγγιση του Κακλέα εδώ. Από το εκρηκτικό action τύπου φινάλε και τα ενδιάμεσα κουκουρούκου ιντερλούδια με τα διαφημιστικά σποτάκια, όμως περιέργως (και αδίκως) απουσιάζει από την αγαπημένη κινηματογραφική σκηνή ανθολογίας στο στούντιο ντουμπλαρίσματος με τον μονόλογο/διάλογο της Πέπας με την προηχογραφημένη φωνή του μόνιμα απόντα Ιβάν, η οποία φωνή όμως εδώ έρχεται live επί σκηνής από τον Αντώνη Φραγκάκη, χάνοντας αυτό το ανατριχιαστικό και γλυκόπικρο αίσθημα.
Οι συγκρίσεις με την ταινία είναι αναπόφευκτες. Το θεατρικό είναι ξεκάθαρα μια χωριστή αυτόνομη οντότητα, αλλού μειονεκτεί και σε κάποια σημεία κερδίζει αναπάντεχα το στοίχημα απέναντι στο ορίτζιναλ.
Η Σμαράγδα Καρύδη δεν φτάνει την Κάρμεν Μάουρα (πως θα μπορούσε, η άλλη είχε χτίσει το αρχέτυπο της σιωπηλά νευρωτικής και μπουχτισμένης Αλμοδοβαρικής ηρωίδας) αλλά κουβαλάει ικανά τον πρωταγωνιστικό ρασιοναλιστικό ρόλο επιτρέποντας (ή μάλλον ενδυναμώνοντας) τις υπόλοιπες συμπρωταγωνίστριες να λάμψουν στους larger-than-life χαρακτήρες τους.
Η Βίκυ Σταυροπούλου, αληθινή χυμώδης σεξοβόμβα και-θα-το-πω μουνάρα, κλέβει την παράσταση κωμικά και αποστομώνει με το υπεραπαιτητικό (αλλά και απόλυτο χάι-πόιντ της βραδιάς) μαραθώνιο μουσικό της νούμερο. Η Αριέττα Μουτούση το γλεντάει και αυτή με το παραπάνω, με τα πιο τρελά εξαντρίκ συνολάκια αλλά και την πιο συγκλονιστική εσωτερική μεταμόρφωση, ως μια πιο ανθρώπινη και συμπαθητική εκδοχή της διάσημης τρελέγκους ζωντοχήρας, αλλά όχι όσο η καλτ Μαρία Αλιφέρη στο ρόλο της τηλεπαρουσιάστριας ειδήσεων στα βοηθητικά βίντεο της παράστασης, σε ένα σουρεαλιστικό οιστροφονικό παραληρημά στο οποιό θα υποκλινόταν και ο ίδιος ο Πέδρο.
Στους αντρικούς ρόλους, ο Αντώνης Φραγκάκης “το έχει” βρε παιδί μου και το πλασάρει με κωμική υπερβολή, αλλά η από το πουθενά έκπληξη είναι ο νεαρός Κίμων Φιορέτος ως γιος του Ιβάν σε ακαταμάχητο και σπαρταριστό ρεσιτάλ σπασικλοσύνης. Μπορεί, ok, να μην φτάνει στο μικρό του δαχτυλάκι το άγουρο αυτό εκκολαπτόμενο σεξ απήλ του τότε πρωτοεμφανιζόμενου Antonio Banderas (και είναι άδικη και η σύγκριση) αλλά αιχμαλωτίζει την γλυκιά αυτή γούτσου γούτσου καρδιά του χαρακτήρα.
Αναμενόμενα, μετά από τρεις σχεδόν δεκαετίες (και ίσως αναγκαστικά θυσιάζοντας λίγο τους ρυθμούς του για την ελληνική απόδοση) το χιούμορ του έργου δεν είναι το ίδιο επίκαιρο και φωναχτά γελαστερό όπως στο αγαπημένο ορίτζιναλ. Η έμφαση πέφτει πλέον στους διαχρονικούς και μονίμως στα πρόθυρα του νευροκαβαλήματος χαρακτήρες των πρωταγωνιστριών του που μέχρι την υπόκλιση του τέλους όλες σχεδόν έχουν αποκαλύψει κάποια κρυφή πτυχή και ευαισθησία, όσο καρικατούρες και αν φαίνονται (ή θέλουμε εμείς οι άλλοι να τις βλέπουμε) κάτω από τα υπέροχα εξτραβαγκάντ συνολάκια και χτενίσματα τους.
Σκηνοθεσία: Γιάννης Κακλέας
Απόδοση: Θοδωρής Πετρόπουλος
Σκηνικά: Μανόλης Παντελιδάκης
Κοστούμια: Ειρήνη Τσακίρη και Σοφία Νικολαϊδη
Παίζουν: Σμαράγδα Καρύδη, Βίκυ Σταυροπούλου, Αριέττα Μουτούση, Αντώνης Φραγκάκης, Νεφέλη Ορφανού, και οι: Ντορέττα Παπαδημητρίου, Βαγγέλης Χατζηνικολάου, Μαρία Κωνσταντάκη, Κίμων Φιορέτος, Κωνσταντίνος Κακούρης, Ιvan Svitailo.
Ημέρες και Ώρες παραστάσεων
Τετάρτη 20.00
Πέμπτη (λαϊκή) 20.30
Παρασκευή 21.15
Σάββατο, Κυριακή 18.15 (λαϊκή), 21.15
Τιμές εισιτηρίων
25 €, λαϊκή 18 €, ομαδικό 18 €, φοιτητικό 16 €
Μικρό Παλλάς
Αμερικής 2 & Στοά Σπυρομήλιου
Τηλ: 210 3210025
www.ellthea.gr
