…Ένας μικρός κινηματογράφος, κρυμμένος στο βάθος μιας απ’ αυτές τις τυπικά βερολινέζικες εσωτερικές "αυλές". Ο χρόνος εδώ έχει σταματήσει (κάπου στα ’80s), το σκηνικό δε θα μπορούσε να είναι ιδανικότερο για την επίσκεψη αυτού ακριβώς του φαντάσματος. Του φαντάσματος της ανεξάρτητης μουσικής (as we used to know it).

 

ghostsThe Ghost Of Independent Music‘ είναι το όνομα ενός μικρού φεστιβάλ που πραγματοποιήθηκε στα τέλη Νοεμβρίου στον κινηματογράφο Eiszeit στο Kreuzberg. Τέσσερις μέρες γεμάτες μουσικά ντοκιμαντέρ, cult παρα-μουσικές ταινίες, ταινίες μικρού μήκους, συναυλίες στο πανί και συναυλίες μπροστά απ’ αυτό, μία συζήτηση με θέμα την "ανεξαρτησία" εν γένει, Κυριακάτικο brunch στο foyer συνοδεία live μπάντας – όχι δηλαδή ότι αυτό το τελευταίο το πρόλαβα αλλά… δε θα έπρεπε να είναι έτσι ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ η ζωή;

Μεταξύ άλλων:

Ghost On The Highway: A Portrait Of Jeffrey Lee Pierce and the Gun Club (Kurt Voss)

jlpΜία απ’ τις all-time αδυναμίες μου, μία απ’ τις καλύτερες (ίσον πιο ψυχοβγαλτικές) φωνές του σύγχρονου rock’n’roll, μία συναυλία που μου έχει αφήσει σημάδια κι ένα μάτσο τραγούδια που εξακολουθούν να με στοιχειώνουν, το να πω ότι ήμουν ενθουσιασμένη με την προοπτική αυτού του ντοκιμαντέρ είναι τουλάχιστον understatement. Το ‘Ghost On The Highway’ -που έδωσε το έναυσμα για το στήσιμο ολόκληρου του φεστιβάλ- είναι εν μέρει βιογραφία των Gun Club, εν μέρει ψυχογράφημα του Jeffrey Lee Pierce. Ένα ντοκιμαντέρ που απευθύνεται σε fan μάλλον παρά σε αμύητους στην cult των Gun Club (αν μη τί άλλο επειδή απουσιάζει εντελώς η μουσική τους -αναρωτιέμαι ποιος έχει τα δικαιώματα και τί ζόρι τράβαγε), στηρίζεται σε εκτενείς συνομιλίες του σκηνοθέτη με μέλη απ’ όλα τα line-up των Gun Club, λιγότερο ή περισσότερο επώνυμους φίλους του Jeffrey Lee Pierce και γνωστούς-και-μη-εξαιρετέους rock φιλόσοφους (ο Henry Rollins δίνει τον καλύτερο διανοούμενο εαυτό του, ο Lemmy δίνει απλά τον εαυτό του).

Αν και η έλλειψη ηχητικού και -ακόμη περισσότερο- συναυλιακού υλικού είναι ένα αισθητό μειονέκτημα, ένα μείγμα από αφηγήσεις γεγονότων, προσωπικές εξομολογήσεις και εξιστορήσεις απίθανων περιστατικών δίνει μια γλαφυρή εικόνα τόσο ενός γκρουπ που βρίσκεται μόνιμα στα πρόθυρα της αυτοανάφλεξης όσο κι ενός καλλιτέχνη απρόβλεπτου, ανεξέλεγκτου και ακραίου σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής του (σε μια instant-classic στιγμή, ο Kid Congo Powers εξηγεί το λόγο για τον οποίο ο Jeffrey Lee Pierce τον έφερε στο γκρουπ, παρότι δεν ήξερε να παίζει κανένα όργανο: "ήταν πρόεδρος του fan club των Blondie κι ήμουν πρόεδρος του fan club των Ramones").

Μια προσωπικότητα σαν κι αυτή του Jeffrey Lee Pierce αποτελεί ασφαλώς ιδανικό αντικείμενο ενός τέτοιου εγχειρήματος, αυτό που εκτίμησα στο ‘Ghost On The Highway’, όμως, είναι ότι, σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται για αγιογραφία -ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο εξάλλου εδώ είναι ότι, τα μέλη των Gun Club εγκαταλείπουν ο ένας μετά τον άλλον το γκρουπ γιατί δε μπορούν ν’ αντέξουν τον άστατο frontman του. Το πορτραίτο του Jeffrey Lee Pierce που σκιαγραφούν είναι το πορτραίτο ενός εγωμανή-ψυχωτικού-προβληματικού-ανυπόφορου τραγουδιστή, όσο κι αυτό ενός εκκεντρικού-εσωστρεφή-ευφυή-οραματιστή δημιουργού. Η εντύπωση που μένει είναι ότι, μια δεκαετία μετά το θάνατό του, ο Ramblin’ Jeffrey παραμένει, ακόμη και γι’ αυτούς που τον έζησαν από κοντά, άπιαστος, ανεξήγητος, ανεξιχνίαστος. Ο Henry Rollins συνοψίζει την περίπτωσή του με μια απ’ τις δυνατότερες ατάκες που έχω ακούσει ποτέ: "Music like this is usually made by people who are dead".

Kurt Cobain – About A Son (AJ Schnack)

aboutasonΚατά τη διάρκεια του 1992 και 1993, ο Kurt Cobain είχε μια σειρά συνομιλιών με το μουσικογραφιά Michael Azerrad, οι οποίες αποτέλεσαν τη βάση του βιβλίου του τελευταίου "Come As You Are: The Story Of Nirvana". Ο σκηνοθέτης του ‘About A Son’ χρησιμοποιεί αποσπάσματα από αυτές τις συνομιλίες και τα ντύνει με εικόνες. Το "ακουστικό" σκέλος του ντοκιμαντέρ είναι ασφαλώς ενδιαφέρον -ακόμη και για κάποιον που έχει διαβάσει το βιβλίο και γνωρίζει την όλη ιστορία, το ν’ ακούς τον ίδιο τον Cobain να αφηγείται στην ουσία τη ζωή του και να αυτοαναλύεται είναι σαφώς κάτι εντελώς διαφορετικό. Πόσο μάλλον όταν αυτό που ακούς δεν είναι η θλιβερή καρικατούρα -το καταθλιπτικό πρεζόνι- στην οποία συρρικνώθηκε από τα mainstream media, αλλά ένα άτομο εξαιρετικής οξυδέρκειας και ευαισθησίας, ένας συνειδητοποιημένος misfit σε μια οπισθοδρομική κοινωνία -και, επιπλέον, ένας ιδιαίτερα ενθουσιώδης pop fan (μιλώντας για τη νεότερη γενιά μουσικόφιλων, λέει ότι το rock’n’roll έχει γίνει ένα fashion statement, "a tool to fuck and have a social life").

Το οπτικό μέρος του ντοκιμαντέρ, απ’ την άλλη, είναι, ειλικρινά, quite bad. Αντιλαμβάνομαι την πρόθεση του σκηνοθέτη να αιχμαλωτίσει κάτι απ’ το αυθεντικό τοπίο στο οποίο μεγάλωσε ο Cobain, να αποτυπώσει τη μoυντή, καταπιεστική ατμόσφαιρα των περιοχών όπου έζησε και να μεταφέρει το vibe των χώρων στους οποίους κινήθηκε, αλλά, ο τρόπος με τον οποίο το επιχειρεί μου θύμισε κάτι τηλεοπτικά ψευδο-ντοκιμαντέρ που παρουσιάζουν "αληθινές" ιστορίες με ηθοποιούς ως δράστες στον "αυθεντικό" τόπο του εγκλήματος (π.χ. ακούμε τον Cobain να λέει ότι έβγαινε για φαγητό με τη φίλη του και βλέπουμε ένα άσχετο ζευγάρι να κάθεται σ’ ένα εστιατόριο ή, αλλού, ότι ήταν τόσο φτωχός που έτρωγε μόνο κονσέρβες και βλέπουμε τα ράφια ενός super market -φτάνουν ελπίζω τα παραδείγματα).

Η μουσική των Nirvana απουσιάζει βέβαια παντελώς (εδώ γνωρίζουμε ποιος έχει τα δικαιώματα…), αντ’ αυτής ακούμε, μεταξύ άλλων, αποσπάσματα από διάφορα "αγαπημένα" συγκροτήματα του Cobain (Scratch Acid, Melvins, Vaselines), πλάι στο original score των Steve Fisk και Ben Gibbard. Για τα γούστα μου, τουλάχιστον, άστοχο και κουραστικό, η καλύτερη στιγμή του ‘About A Son’ είναι όταν πέφτουν οι τίτλοι του τέλους -όταν, δηλαδή, αρχίζει ν’ ακούγεται η φωνή του Mark Lanegan. (Σιγά που δε θα το έγραφα αυτό).

The Devil And Daniel Johnston (Jeff Feuerzeig)

johsnstonΑυτό πρέπει να είναι από τα πιο συγκινητικά μουσικά ντοκιμαντέρ που έχω δει ποτέ. Τρυφερό και λυρικό, διέπεται από μια αφοπλιστική αθωότητα που έρχεται σε έντονη αντίθεση με τη βαρύτητα και την τραγικότητα του θέματός του. Ο Daniel Johnston έχει ένα μουσικό έργο εκατοντάδων τίτλων στο ενεργητικό του, έχει διασκευαστεί από περισσότερους από 100 μουσικούς και συγκροτήματα (ο μακαρίτης ο Kurt ήταν από τους πιο prominent fans του) κι έχει να πολεμήσει μ’ έναν αόρατο εχθρό: τη μανιοκατάθλιψη.

Οι λέξεις ‘mad genius’ εδώ αποκτούν μια ανατριχιαστικά κυριολεκτική σημασία, οι εικόνες είναι κάποιες φορές τρομακτικές. Μέσω ενός απίστευτα μεγάλου αρχείου από home videos που καταγράφουν όλα τα στάδια της ζωής του, παρακολουθούμε, σχεδόν βουαγιεριστικά, τις αρχικές εκφάνσεις του μουσικού και εικαστικού του ταλέντου, την ψύχωσή του μ’ ένα κορίτσι, τη δουλειά του στα McDonalds, την εμφάνισή του στο MTV, τα πρώτα κρούσματα της αρρώστειας του, την απομόνωσή του από τον κόσμο και, στη συνέχεια, το διαρκές tug-of-war μεταξύ πνευματικής αστάθειας και φαρμακευτικής αποχαύνωσης. Ο σκηνοθέτης δένει το εκτενέστατο προϋπάρχον υλικό με συνεντεύξεις με τους γονείς του, τον (πρώην) μάνατζέρ του, την (πρώην) φίλη του, με όσους τον έζησαν (και τον ζουν) υπό διάφορες ιδιότητες από κοντά, και τα εμπλουτίζει με αποσπάσματα από συναυλίες, footage απ’ την περίοδο που βρισκόταν ‘υπό την προστασία’ των Sonic Youth, και εικόνες απ’ τις μουσικές και εικαστικές του δραστηριότητες στο απόλυτο παρόν.

Προσωπικά, γνώριζα τον Daniel Johnston ως αυτήν την obscure, cult φιγούρα από τα ’80ς, που είχε επανέλθει στην επικαιρότητα μερικά χρόνια πριν μέσω του cd "Discovered Covered" και δεν είχα ιδέα για όλα αυτά τα απίθανα συμβάντα της ζωής του -τον πόλεμο μεταξύ δύο πολυεθνικών για να τον αποκτήσουν, τους όρους του συμβολαίου που συζητήθηκαν στην ψυχιατρική κλινική, την άρνησή του να υπογράψει στην Electra επειδή ηχογραφούσαν γι’ αυτήν οι ‘σατανιστές’ Metallica, την εσκεμμένη του προσπάθεια να καταρρίψει το ελικόπτερο που οδηγούσε, την επίθεσή του στον μάνατζέρ του μ’ έναν σιδερολοστό, τις παραισθήσεις του και την παρανοϊκή του εμμονή με το διάβολο…

Προς το τέλος του ντοκιμαντέρ, ο σκηνοθέτης ανασύρρει ομοιότητες με τον Brian Wilson -μια ακόμη περίπτωση όπου τα όρια μεταξύ ιδιοφυΐας και τρέλας δεν είναι ορατά-, δείχνει έναν υπέρβαρο Daniel Johnston να τον βγάζουν βόλτα οι ηλικιωμένοι γονείς του, έναν συγκινημένο Daniel Johnston να δίνει μια ακόμη sold-out συναυλία μπροστά σ’ ένα εκστατικό κοινό, και σ’ αφήνει με τον απόηχο μερικών γλυκύτατων, θλιμμένων μελωδιών και μ’ ένα σφίξιμο στην καρδιά.

(σημ.: Το ‘The Devil And Daniel Johnston’ κυκλοφορεί, απ’ ότι συνειδητοποίησα εκ των υστέρων, εδώ κι ένα χρόνο σε DVD. Ακόμη κι αν δε σας ενδιαφέρει η μουσική, δείτε το και θα με θυμηθείτε).

 

ΥΓ. Και μερικά links ως άλλοθι, επειδή θεωρώ τα παραπάνω ονόματα (λιγότερο ή περισσότερο) γνωστά και δεν αναφέρομαι καθόλου στη μουσική…

www.thegunclub.net
www.nirvana-music.com
www.hihowareyou.com

Διάβασε επίσης...
Bullets over Kalogreza
Σήμερα η στήλη διαπίστωσε με λύπη πόσο κόστισε ο ποδοσφαιριστής Γκουστάβο Mad Dog Μαντούκα. Δεν είναι ότι δεν το είχαμε στο μυαλό μας, απλά τώρα που ξύρισε το κεφάλι και μετά την μεγαλειώδη εμφάνιση του στο derby θυμηθήκαμε ότι υπάρχει.Ακούστηκε στο τέλος του derby, στην θύρα 16 του ΟΑΚΑ: «καλά, ...
Συνέχεια...
Ποιος είπε ότι μόνο η καφεΐνη είναι εθιστική;
Όλοι έχουμε εθιστεί στην ιεροτελεστία του καφέ. Πολλά είναι τα πρωινά που πριν καλά καλά ανοίξει το μάτι μου, τελείως μηχανικά οδηγούμαι προς την καφετιέρα. Είναι απολαυστική και σχεδόν εθιστική όλη αυτή η διαδικασία. Πόσο μάλλον όταν και η καφετιέρα είναι τόσο όμορφη, ώστε να στολίζει εκείνη την περιοχή του ...
Συνέχεια...
Από την μαυρίλα στην εμπόλεμη ζώνη
Χάθηκε ένα παιδί, χάθηκε ο πολιτισμός της πόλης, χάθηκε και η πόλη.Κανένας σεβασμός, καμμία κοινωνική συνοχή, καμμία - πραγματικά σοβαρή - λαϊκή αγανάκτηση.Αφήσαμε τις πόλεις μας στα χέρια ενός αστείου κράτους, ακόμα πιο κωμικοτραγικών δυνάμεων καταστολής, ανύπαρκτων πολιτικών αντρών, κανιβαλιστικών Μ.Μ.Ε. και στην τυφλή αστική βία καταστροφής για κερασάκι.Ωραία... και ...
Συνέχεια...
Rum With Me
Ή Μαγειρεύοντας με Αλκοόλ, Κεφάλαιο Δεύτερο "My mojito in La Bodeguita, my daiquiri in El Floridita." Ernest HemingwayΜεγάλη ανακάλυψη τελικά το ρούμι...Ο Μάρκο Πόλο, που πρέπει να ήταν τελικά πολύ περίεργος άνθρωπος, το αποκαλούσε το «ωραιότερο κρασί από ζάχαρη» αλλά η αρχική του ονομασία ήταν Brum και δημιουργήθηκε στην αρχαία Κίνα ...
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 12/10/2008
Ακόμα ένα επεισόδιο της εβδομαδιαίας ραδιοφωνικής εκπομπής του mixtape.gr στο "Στο Κόκκινο 105.5".Επιλογή μουσικής και παρουσίαση αυτή την εβδομάδα από τους Ηλία Πυκνάδα και Πάρη Παπαβλασόπουλο.   Ακολουθεί το playlist της εκπομπήςIntro (Herbaliser - Missing Suitcase)SugahSpank! - InvisibleJohn Legend - It's Over (feat. Kanye West)Brooklyn Funk Essentials - Rude Boy ShuttleKushik - ...
Συνέχεια...
Τα δικά μας τα παιδιά –  Andy Hinchcliffe: Last full back on the left
To BBB διατηρεί τις υποσχέσεις του. Είπαμε για Andy Hinchcliffe, δίνουμε Andy Hinchcliffe.Διότι όπως έχουμε πει, "τα δικά μας τα παιδιά" του Μπουμ, του Μπουμ και του Μπέκερ, οφείλουν να ξεφεύγουν απο τα συνηθισμένα Τσιαντάκης, Μίρτσος και λοιποί και να επικεντρώνονται στις προσωπικότητες εκείνες για τις οποίες η λατρεία μας ...
Συνέχεια...
Introview
Είναι αλήθεια ότι λείψαμε. Πολύ. Αλλά φίλες και φίλοι της στήλης, όχι αδικαιολόγητα.Μετά απο σκέψεις και συνεδριάσεις το επιτελείο του Boom Boom Becker απεφάνθη ότι δεν μπορούν να συνεχιστούν κάποιες καταστάσεις που μας στοιχειώνουν κάθε καλοκαίρι. Δεν γίνεται αδέρφια. Δεν μπορεί να ακούγονται ΚΑΘΕ καλοκαίρι κάποια ονόματα ποδοσφαιριστών και να ...
Συνέχεια...
Το Τέλος της Λογικής – Nessuno mi puo giudicare
Η αλήθεια είναι ότι σε κάποιο παράλληλο σύμπαν ο Antonio Cassano θα μπορούσε να είναι ένα δικό μας παιδί. Η γραφικότητα του ξεχειλίζει από τα μπατζάκια, το θεατράλε του είναι παροιμιώδες, μπορείτε να τον φανταστείτε άνετα να φωνάζει "Stelllllla" κάτω από μία σκάλα, ενώ δεν είναι και ο παίκτης που ...
Συνέχεια...
(When In Athens) Do The Jerk
 Η καλύτερη συμβουλή που μου έχουν δώσει ποτέ είναι "μην ασχολείσαι". Λειτουργεί ικανοποιητικά σε πολλά επίπεδα, όταν όμως πρόκειται για τη μουσική, το βρίσκω πολύ δύσκολο να "μην ασχολούμαι". Κι όταν, κάθε φορά που έρχομαι στην Αθήνα, βλέπω τη μουσική που αγαπάω να κακοποιείται κατ' εξακολούθησιν από τα χέρια "επαγγελματιών" ...
Συνέχεια...
And Justice for All – Υπόθεση Βάλνερ
Όταν μεταξύ Αναγέννησης και Διαφωτισμού ο Τσεζάρε Μπεκάρια έδινε την δική του μάχη απέναντι στο σκοταδισμό διατυπώνοντας την θέση πως ο σκοπός της δικαιοσύνης και του νόμου δεν είναι να τιμωρούν αλλά να προλαμβάνουν το έγκλημα και την παρανομία, έθεσε ξεκάθαρα και τις βάσεις του θαυμαστού μεγαλείου που στην χώρα ...
Συνέχεια...
Σεϊός EURO-νικς – Η ενδεκάδα της καρδιά μας
Πάει πέταξε το πουλάκι. Έφαγε το γιουρέικο καναβουράκι του και την έκανε προς Ισπανία μεριά. Αφήνοντας πίσω του όλους εμάς, να κλαίμε τα λεφτά που χάσαμε στο στοίχημα, να σκεφτόμαστε τι αφορμές θα έχουμε τώρα για να μαζευόμαστε δέκα-δέκα και να κοπανάμε μπύρες όπως ο Ντράγκο τον Απόλλο (τον οποίο ...
Συνέχεια...
DO IT ALL OVER AGAIN: PRIMAVERA SOUND 07
Ας ξεκινήσω απ' τα αυταπόδεικτα: το καλύτερο line-up του φετινού καλοκαιριού (μακράν), 15-20 λεπτά με τον υπόγειο από το κέντρο της Βαρκελώνης (not bad), πολιτισμένο περιβάλλον (δεν περιφέρεσαι χωμένος στη λάσπη σαν άνθρωπος των σπηλαίων), πολιτισμένες ώρες (τα καλύτερα πράγματα συμβαίνουν πάντα στο σκοτάδι), καλός καιρός (αν και μόλις έπεφτε ...
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 18/12/2009
Αυτή την εβδομάδα, το Mixtape Radio Show, την εκπομπή του mixtape.gr στον "105,5 ΣτοΚόκκινο" παρουσιάζει ο Χρήστος Νύχτης.   PlaylistIntro (Folk implosion - Serge)Stone roses - I Wanna Be AdoredThe Verve - BlueAnimal collective - My girlsThe Flaming Lips -Watching The PlanetsREM - It's The End Of The World As We Know ...
Συνέχεια...
Η τελευταία ομιλία που θα σας μείνει αξέχαστη!
Ο Randy Pausch είναι καθηγητής πληροφορικής στο Carnegie Mellon University, ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια των Η.Π.Α. Πρωτοπόρος σε θέματα virtual reality, είναι ένας από τους ανθρώπους που έχουν επηρεάσει αρκετά τον κόσμο του θεάματος, του κινηματογράφου και του internet.Ο καθηγητής Pausch όμως πεθαίνει, μια και έχει επιθετικό καρκίνο σε ...
Συνέχεια...
Τρία (μη) χρώματα: Μαύρο, Μαύρο, Μαύρο
Υπότιτλος: Ο φασισμός του ανώνυμου μικροαστού.Όπερα σε τρία μέρη. Χαρακτήρες:Δημοκρατία. 1789, Γαλλική Επανάσταση. Θεμελίωση της σημερινής δυτικοευρωπαϊκού τύπου δημοκρατίας (work in progress από τότε, βλ. αποικισμό, corporations κλπ). Εμπνεόμενη μόνο κατ' όνομα από την αθηναϊκή δημοκρατία στην οποία δικαιώματα είχαν μόνο οι άρρενες πολίτες - γυναίκες, παιδιά, σκλάβοι, σκυλιά το ...
Συνέχεια...
Αδικία, Γραφικότητα και Ιδρώτας
Τέλειωσε το πρωτάθλημα. Είδηση μεγατόνων. Ο Ολυμπιακός το σήκωσε για πολλοστή φορά. Στην ξερή μας. Να το έπαιρνε ο Θρασύβουλος να κάναμε πανηγύρι. Αλλά περισσότερα για τους καμικάζι του Αναστασάκου απο του χρόνου.Μπράβο μαλάκα Ριβάλντο. Μπράβο γραφικοί φίλοι μου ΑΕΚτζήδες (γιατί είμαι δικός σας, αλλά τι να λέμε τώρα) που ...
Συνέχεια...
Aaaaaaaand aaaalways look on the bright side of life
- Για αρχή ας είμεθα ελαφρώς ανεπίκαιροι λόγω τελικού Champions League.Εντάξει την κούπα δεν την παίρνει πάντα ο καλύτερος, αλλά όχι κι έτσι. Εντάξει ο σκοπός αγιάζει τα μέσα αλλά και πάλι όχι έτσι. Από το περσινό παγκόσμιο κύπελλο το ποδόσφαιρο έχει μπει σε χειμερία νάρκη με επιτυχίες τέτοιων ομάδων. ...
Συνέχεια...
Fated To Pretend (MGMT, Βερολίνο 7/3/08)
I'm feeling rough, I'm feeling raw, I'm in the prime of my life.Let's make some music, make some money, find some models for wives.I'll move to Paris, shoot some heroin and fuck with the stars.You man the island and the cocaine and the elegant cars.This is our decision, to live ...
Συνέχεια...
Aaaaaaaand aaaalways look on the bright side of life
Тупоумие человека показано на его поступках-Είπα να το κάνω γαργάρα γιατί το θεωρούσα ξενόφερτο φρούτο, αλλά αυτή η νέα μόδα διαφορετικών τιμών εισιτηρίων για τους όρθιους δύσκολα καταπίνεται, όχι τόσο για το μέχρι που θα φτάσουν τα εισιτήρια (αυτό έχει πάψει εδώ και καιρό να αποτελεί απορία, αφού σε τελική ...
Συνέχεια...
We want you! Γίνε συνεργάτης του mixtape.gr
Τρία χρόνια ζωής συμπληρώνει αυτές τις μέρες το mixtape.gr και συνειδητοποιήσαμε ότι ήρθε η ώρα να ανανεώσουμε την ομάδα συνεργατών μας σε όλα τα sections.Εάν έχεις την ίδια και περισσότερη όρεξη και ενθουσιασμό όπως και εμείς για την Μουσική, τον Κινηματογράφο, το Θέατρο, τις Εικαστικές Τέχνες ή τα Κόμικς, και ...
Συνέχεια...
Bullets over Broadway
Ο Ρέμος λέει ζήτησε από την ΑΕΚ μαζί με τα 800 χιλιάρικα και δύο παίχτες (Πλιάτσικα, Χετεμάι) ΚΑΙ τον Τόζερ για τους δώσει τον Παπαδόπουλο. Μάλιστα. Δεν του δίνουμε όλο το σκουόντ καλύτερα; Αξίζει.Ο Νίκος Κούβελας στα 35 του, αποδεικνύει ότι δεν είναι άδικα περασμένος στο πάνθεον τον cult ηρώων ...
Συνέχεια...
Liquid Light – Η σταγόνα που δε θα “πέσει” ποτέ (εκτός εποχής)
Πριν μιλήσουμε για την πολυβραβευμένη σταγόνα (που δε θα "πέσει" ποτέ εκτός εποχής) ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Οι Benjamin Hopf και Constantin Wortmann, Γερμανοί σχεδιαστές που έχουν ονομάσει την εταιρία τους Büro für Form ("Office for form" ή ελληνιστή "Το γραφείο που ειδικεύεται στη φόρμα", δηλαδή στη ...
Συνέχεια...
Gone, Gone, Gone: Oι Drive και το Χρονικό της Ανταπόδοσης
Είναι Σάββατο απόγευμα, μόλις έχω καταφέρει να συρθώ από το κρεβάτι στον καναπέ (αν κατορθώσω να επιβιώσω μια ακόμη νύχτα Παρασκευής στην Αθήνα, νομίζω δεν έχω πλέον να φοβηθώ τίποτα), ο καφές έχει αρχίσει σιγά σιγά να κυλάει στις φλέβες μου, παλεύοντας να εκτοπίσει το αλκοόλ, και το μυαλό μου ...
Συνέχεια...
Steve Jobs R.I.P.
Ένα απλό αντίο και από εμάς εδώ στο mixtape.gr στον ίσως σημαντικότερο οραματιστή και πρωτοπόρο άνθρωπο της εποχής μας. Στο μυαλό που άλλαξε για πάντα τον τρόπο που επικοινωνούμε, δημιουργούμε, ακούμε μουσική, και στην ουσία - ακόμα και αν κάποιοι δεν τον παραδέχονται - ζούμε. Ο Steve Jobs,  αυτή η εμβληματική ...
Συνέχεια...
Ημιτελικοί υπό το βλέμμα της Ο.Θ.Η.Ο.Κ.Ε.
Ναι εξαφανιστήκαμε. Μας έχει συνεπάρει το Γιούρο, μας έχει πάρει τα μυαλά, μας έχει κάνει κουτούς. Προσθέστε και σε αυτό το γεγονός ότι κρυβόμασταν απο την Ο.Θ.Η.Ο.Κ.Ε. (Οργάνωση Θρησκευτικής και Ηθικής Ορθότητας Καθηγητών Ελλάδος) που μας την είχε στημένη σε διάφορες γωνίες της Αθήνας και αντιλαμβάνεστε. Για να μην αρχίσω ...
Συνέχεια...
Aaaaaaaand aaaalways look on the bright side of life
  - Για αρχή ένα απειροελάχιστο δείγμα σεβασμού σ' αυτόν τον τεράστιο άνθρωπο που λεγόταν ¶ρθουρ Κλαρκ και έφυγε ,πλήρης ημερών, στα 90 του πριν από λίγο καιρό. Δεν ήταν μόνο η συμμετοχή του στο σενάριο του 2001 Οδύσσεια Του Διαστήματος, αλλά και ολόκληρο το συγγραφικό και επιστημονικό του έργο που ...
Συνέχεια...
Aaaaaaaaaaand aaalways look on the bright side of life
 - Μάλλον θα τη σταματήσω τη στήλη, δε γίνεται αλλιώς. Τον τελευταίο καιρό κάθε φορά που πάω να τη στείλω όλο και κάτι γίνεται και πάιρνει αναβολή. Αυτή τη φορά είχαμε την εικαστική παρέμβαση σε βιτρίνες μαγαζιών και αυτοκίνητα σε μία ακτίνα λίγων οικοδομικών τετραγώνων, μερικά μόλις μέτρα από τα ...
Συνέχεια...
Αλέξανδρος Γεωργίου – Πεκίνο
¶νοιξε η έκθεση του ΕΜΣΤ στο Πεκίνο στην οποία αναφερθήκαμε σε προηγούμενο κείμενο(Κάτι γίνεται στο ΕΜΣΤ). Ο καλλιτέχνης και επιμελητής Αλέξανδρος Γεωργίου ήταν εκεί και μου έστειλε ένα γραμματάκι με φωτογραφικό υλικό όπου μας μπάζει στο κλίμα του Κινέζου, λίγο πριν τους Oλυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου.Υπενθυμίζουμε οτι η εξαιρετική έκθεση ...
Συνέχεια...
WHEN FRIDAY COMES – Nixon meets the Beckers Uptown
Ναι κυρίες και κύριοι έφτασεν η ώρα.Η ώρα που θα απασχολήσει τους συντάκτες αυτής της στήλης και άντε μια χούφτα καμένους ακόμα. Διότι μπορεί το Γιούρο να είναι μια γιορτή του ποδοσφαίρου (αν δεν γουστάρετε τούτο το κλισέ, βάλτε ένα της αρεσκείας σας) που συναρπάζει μικρούς και μεγάλους, αλλά το ...
Συνέχεια...
Γιορτάστε μαζί μας 1 χρόνο mixtape.gr!
Αρχικά, σκεφτόμασταν να γράψουμε ένα «συγκινητικό» κείμενο για τους πρώτους 12 μήνες ζωής του mixtape.gr.Ξέρετε τώρα. Από αυτά τα εντυπωσιακά κείμενα που παρουσιάζουν την έναρξη και την ανάπτυξη ενός portal, λες και πρόκειται για το 8ο Θαύμα του κόσμου του ελληνικού web. Να αναφέρουμε για τις δυσκολίες αυτής της προσπάθειας, ...
Συνέχεια...
Bullets over Kalogreza
Ποιος είπε ότι μόνο η καφεΐνη είναι εθιστική;
Από την μαυρίλα στην εμπόλεμη ζώνη
Rum With Me
Ακούστε την εκπομπή της 12/10/2008
Τα δικά μας τα παιδιά – Andy
Introview
Το Τέλος της Λογικής – Nessuno mi puo
(When In Athens) Do The Jerk
And Justice for All – Υπόθεση Βάλνερ
Σεϊός EURO-νικς – Η ενδεκάδα της καρδιά μας
DO IT ALL OVER AGAIN: PRIMAVERA SOUND 07
Ακούστε την εκπομπή της 18/12/2009
Η τελευταία ομιλία που θα σας μείνει αξέχαστη!
Τρία (μη) χρώματα: Μαύρο, Μαύρο, Μαύρο
Αδικία, Γραφικότητα και Ιδρώτας
Aaaaaaaand aaaalways look on the bright side of
Fated To Pretend (MGMT, Βερολίνο 7/3/08)
Aaaaaaaand aaaalways look on the bright side of
We want you! Γίνε συνεργάτης του mixtape.gr
Bullets over Broadway
Liquid Light – Η σταγόνα που δε θα
Gone, Gone, Gone: Oι Drive και το Χρονικό
Steve Jobs R.I.P.
Ημιτελικοί υπό το βλέμμα της Ο.Θ.Η.Ο.Κ.Ε.
Aaaaaaaand aaaalways look on the bright side of
Aaaaaaaaaaand aaalways look on the bright side of
Αλέξανδρος Γεωργίου – Πεκίνο
WHEN FRIDAY COMES – Nixon meets the Beckers
Γιορτάστε μαζί μας 1 χρόνο mixtape.gr!