Γεωργία Μαυραγάνη | το 100% τέλειο κορίτσι

Μια νέα σκηνοθέτης, άγνωστη ακόμη στο ευρύ κοινό. Μια πρώτη γνωριμία;
Τελείωσα το 2001 το Παιδαγωγικό, όπου είχα ήδη σκηνοθετήσει τις Δούλες του Ζαν Ζενέ και την Μήδεια του Μποστ με την ερασιτεχνική ομάδα του πανεπιστημίου. Μετά ήρθα στην Αθήνα κι έδωσα κατατακτήριες εξετάσεις στην Θεατρολογία, ενώ δούλεψα και ως βοηθός με τους Γ. Χουβαρδά, Γ. Μόσχο και Β. Γεωργιάδου στο Αμόρε και με τον Μ. Μαραμαρινό στο Θησείο και παρακολούθησα σεμινάρια με τον Θ. Τερζόπουλο και τον Μ. Μαρμαρινό. Η πρώτη μου δουλειά ήταν το Wittegenstein, που παρουσιάστηκε στο φεστιβάλ ¶δειος Χώρος της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου. Μετά ακολούθησε η μουσική παράσταση Ένα μεγάλο νοσταλγικό τραγούδι στις Δοκιμές του Αμόρε, με live electronics, βασισμένη αρκετά στον μουσικό αυτοσχεδιασμό, που αργότερα ανέβηκε και στο φουαγιέ του Πορεία, ενώ συμμετείχε και στο Διεθνές Φεστιβάλ Μουσικού Θεάτρου του Βόλου. Στη συνέχεια έκανα την παιδική παράσταση Παραμύθι για δύο στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. του Αγρινίου, το Όταν είδα το 100% τέλειο κορίτσι για μένα του Haruki Murakami στο Θέατρο Επί Κολωνώ και παράλληλα είχα αναλάβει και την σκηνοθετική επιμέλεια της συναυλίας της Μαρίας Βουμβάκη στο GazARTE τον Μάρτιο του 2007, όπου παρουσίασε τον καινούργιο της δίσκο Το τερραίν του Παραδείσου.

Γιατί διάλεξες το "Όταν είδα το 100% τέλειο κορίτσι για μένα" του Haruki Murakami;
Ανεβάζοντας το Παραμύθι για δύο, δυσκολεύτηκα πολύ να δουλέψω πάνω σε ένα κλειστό καλογραμμένο κείμενο, στο οποίο δεν μπορούσα να επέμβω και να αλλάξω τίποτα. Παράλληλα ήθελα από καιρό να κάνω μια συγκεκριμένη παράσταση – διασκευή ενός πολύ γνωστού μυθιστορήματος, ενώ έχοντας μια έφεση προς το απευθυνόμενο θέατρο και το καμπαρέ, ήθελα να κάνω κάτι μη συμβατικό. Κάποια στιγμή η Αντιγόνη Γαϊτανά, (σ.σ. βοηθός της στην παράσταση), μου έδωσε το διήγημα του Murakami, που ανήκει στην συλλογή The Elephant Vanishes, στην αγγλική μετάφραση (η ελληνική μετάφραση θα κυκλοφορήσει φέτος από τις εκδόσεις ΚΟΑΝ). Όταν το διάβασα, μου άρεσε πολύ γιατί το θέμα του είναι κάτι κοινό, κάτι που ο καθένας μπορούσε να το κατανοήσει, να το έχει σκεφτεί, να του έχει συμβεί, να το έχει ονειρευτεί, είναι ένα θέμα που καίει τους πάντες και κυρίως εμένα, ήταν κάτι που ήθελα να βγω και να το πω. Σαν παρένθεση, έχω την αίσθηση ότι η επόμενη επανάσταση, αν γίνει ποτέ, θα είναι συναισθηματικού τύπου, οι άνθρωποι δεν περνάνε καλά, είναι πολύ μόνοι τους κι έχουν μια φοβερή πίεση να γίνουν οι πιο καλοί, ή πιο δυνατοί. Μαζί με αυτό το κείμενο, βρέθηκε στα χέρια μου και το κείμενο που δίνουμε στο τέλος στους θεατές. Τηλεφωνώ λοιπόν σε μια φίλη μου που έχει το μπαρ Group Therapy στο Ψυρρή και της λέω ότι θα ήθελα να πάω εκεί κάποια τυχαία μέρα, και την ώρα που κόσμος θα πίνει αμέριμνος το ποτό του, να σηκωθώ και να πω αυτό το κείμενο. Το έκανα και η ανταπόκριση ήταν εξαιρετική, οι αντιδράσεις ήταν φοβερές, ξεκίνησε από το «τι θέλει αυτή η τρελή εδώ μέσα», και στην συνέχεια η ιστορία τους άγγιξε και παρασύρθηκαν. ¶λλωστε αυτό που πραγματεύεται η παράσταση και για αυτό ξεκινάει και με ένα τσακωμό σε ένα μπαρ είναι η ανάγκη που έχουμε όλοι, ειδικά όταν πάμε σε ένα τέτοιο χώρο, «το ότι θέλω κάτι να μου συμβεί». Μέσα σε όλο αυτό τον κόσμο λοιπόν, υπήρχε κι ένας άνθρωπος που συγκινήθηκε και συζητήσαμε για την συνάντηση στην αδυναμία. Αυτό που έκανα ήταν Λαϊκό θέατρο, γιατί ο κόσμος συμμετείχε άμεσα. Όταν αργότερα, το Θέατρο Επί Κολωνώ μου είπε ότι παρουσιάζει performances νέων ομάδων, αποφάσισα να το ανεβάσω με ηθοποιούς αυτή την φορά.

Κατά την γνώμη σου υπάρχει το 100% τέλειο ταίρι για τον καθένα από εμάς, πέρα από την ονειρική τελειότητα του πρώτου ενθουσιασμού;
Είμαι ακόμη στην φάση που πιστεύω πως υπάρχει κι όταν κάποιος συνεχίζει να το ψάχνει, σημαίνει ότι κατά βάθος το πιστεύει, το ονειρεύεται, άσχετα με αυτό που λέει. Βέβαια αυτό το 100% τέλειο ταίρι μπορεί να μην είναι άνθρωπος, μπορεί να είναι και μια κατάσταση, ένα πράγμα. Μόνο όμως αφού ξεπεράσουμε τον πρώτο ενθουσιασμό κι όταν αρχίσουν τα πράγματα να γίνονται σκούρα, όταν δηλαδή αγαπάς το άλλον αλλά σκέφτεσαι και τα αρνητικά του, μέσα σε αυτό το ανακάτεμα μίσους και αγάπης, μπορείς να καταλάβεις αν είναι το 100% τέλειο ταίρι για εσένα.

Στο κειμενάκι που μοιράζουν οι ηθοποιοί στους θεατές, στο τέλος της παράστασης, διαβάζω την φράση «Να κάνεις πίσω αντί για μπροστά».
Όταν λέω να κάνεις πίσω αντί για μπροστά δεν εννοώ να μην εξελίσσεσαι, να μην πηγαίνεις μπροστά, αλλά να σταθείς, να αλλάξεις ρυθμό, να πάρεις χρόνο να παρατηρήσεις τα πράγματα, να σκεφτείς, έναν χρόνο που δεν τον δίνουμε εμείς στον εαυτό μας σήμερα. Νομίζω ότι αυτό το αδιάλειπτο τρέξιμο είναι και η μεγαλύτερη βία που ασκούμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας για να είμαστε οι καλύτεροι, για να ανταποκριθούμε σε έναν χρόνο που δεν είναι δικός μας.

Ποιο είναι το βασικό χαρακτηριστικό του ανθρώπου;
Η Αδυναμία. Το Τραγικό Ων. Όποια επιλογή και να κάνει ποτέ δεν καλύπτεται. Είμαστε μικροί. Η αδυναμία όμως δεν είναι επιζήμια, εμείς νομίζουμε ότι είναι επιζήμια και την κρύβουμε. Στην ουσία είναι Δύναμη. Στην ουσία συναντιόμαστε εκεί που έχουμε τις αδυναμίες μας, εκεί που έχουμε ανάγκη τον άλλο, αν δεν αυτό-μαστιγωνόμασταν, δεν θα ήμασταν άνθρωποι, θα ήμασταν μόνοι μας. Κάθε φορά που κάνεις λάθος, γίνεσαι πιο ανθρώπινος. Εγώ, σε δεδομένες συνθήκες, είμαι ικανή για τα χειρότερα εγκλήματα στον κόσμο κι όσο πιο πολύ συνειδητοποιώ το πόσο καθίκι είμαι, τόσο καλύτερος άνθρωπος γίνομαι, κάτι που με έχει βοηθήσει πάρα πολύ μέσα στην ματαιοδοξία του επαγγέλματος προκειμένου να βρω την ισορροπία μου. Νομίζω πάντως ότι κάποια στιγμή ο κόσμος θα πάψει να παλεύει να είναι ο καλύτερος, αυτός ο αγώνας θα μας έχεις τσακίσει.

Αυτό τον χειμώνα δούλεψες ταυτόχρονα πάνω σε δύο ιδιαίτερα projects το Όταν είδα το 100% τέλειο κορίτσι για μένα του Haruki Murakami και την συναυλία της Μαρίας Βουμβάκη στο GazARTE. Επηρέασε η μία δουλειά την άλλη;
Πράγματι, για τον άγγελο – ήρωα και τις διάφορες δράσεις στα βίντεο της συναυλίας με ενέπνευσε ο άνδρας που αφήνει το 100% τέλειο κορίτσι για να πιάσει το νόμισμα της αμφιβολίας, ο οποίος στην ουσία κυνηγά πάντα κάτι άλλο, ενώ αυτό που θέλει το έχει μπροστά στα μάτια του. Η σουρεαλιστική εικόνα ενός άνδρα με κοστούμι και φτερά που προσπαθεί να πιάσει το νόμισμα της αμφιβολίας ή αλλιώς το δώρο του αγγέλου, ο οποίος ανοίγοντας και το τελευταίο κουτί, χάνει τα φτερά του και γειώνεται, γίνεται ένας απλός άνθρωπος. Από την άλλη μεριά, η Βουμβάκη είναι ακριβώς τέτοιος άνθρωπος, ξέρει να περιμένει, να στέκεται, να μην έχει την αγωνία να κάνει πράγματα κι επιτυχίες για να φανεί. Επιπλέον με έχει επηρεάσει πάρα πολύ το σύνολο της δουλειάς της, καθώς την παρακολουθώ από τον πρώτο της δίσκο.

mavragani