Με αφορμή τον νέο δίσκο του συμπαθέστατου Γιώργη Χριστοδούλου με τον όμορφο τίτλο Flâneur με ισπανόφωνα και γαλλόφωνα τραγούδια,το mixtape.gr τον συνάντησε για μία εφ’όλης της ύλης συνέντευξη!

Πως ξεκίνησε η ενασχόλησή σου με την μουσική;

Είναι μια πολύ μεγάλη ιστορία! Έγινε λίγο ως πολύ χωρίς να το καταλάβω. Η μανία μου ήταν να ακούω δίσκους με την Αρλέτα,την Λένα Πλάτωνος, τον Μάνο Χατζιδάκι και μετά ήρθα σε επαφή με την Σοφία Μιχαηλίδου που ήταν η πρώτη δασκάλα μου στο τραγούδι και τραγουδίστρια του Μίκη Θεοδωράκη. Οπλίστηκα με καλόκαρδο θράσος, ας πούμε και έφτιαξα κάποιο demo για τον Μάνο Χατζιδάκι. Επειδή η υγεία του ήταν κλονισμένη βέβαια τα τελευταία χρόνια, εγώ τα κράτησα και κάποια στιγμή μίλησα στην Αρλέτα για αυτά, τα άκουσε και μου πρότεινε να παίξω μαζί της σε συναυλίες. Κι έτσι ξεκίνησα κάπως ξαφνικά, έγινε σαν να άνοιξε μια πόρτα και να βρέθηκα στην σκηνή του Κολλεγίου Αθηνών χωρίς πρόβα , αφού με ειδοποίησε (η Αρλέτα) μόλις δύο ημέρες πριν ρωτώντας με αν μπορώ να αναλάβω το κομμάτι των φωνητικών και να πούμε και δυο κομμάτια μαζί. Δέχτηκα αμέσως,  γιατί έχοντας ακούσει τόσες φορές το ρεπερτόριο της, μπορούσα να της κάνω όλες τις δεύτερες φωνές χωρίς να έχω κάνει καμία πρόβα! Και μετά ήρθαν σιγά σιγά και τα υπόλοιπα, η δισκογραφία του 1998.

Έχεις μια καριέρα που ξεκινά από την δεκαετία του ’90 και έχεις κάνει αρκετές συνεργασίες. Ξεχωρίζεις κάποια από αυτές;

Ο περισσότερος κόσμος αναφέρει ανθρώπους που, ενδεχομένως να είναι γνωστοί. Για εμένα πιο σημαντικό κομμάτι είναι οι αφανείς ήρωες, οι οποίοι είναι σπάνιο να βρεθούν. ‘Οπως  σπάνιο είναι να βρεις έναν καλλιτέχνη με τον οποίο να ταιριάζεις απόλυτα. Όταν τον βρεις συντελούνται μαγικά πράγματα! Οι ηχολήπτες παραδείγματος χάριν. Με συγκινεί πάρα πολύ όταν ένας ηχολήπτης παθιαστεί κι έχει τόσο μεγάλο μεράκι ώστε να βγάλει τον καλύτερο ήχο και το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Αυτό συνέβη στον τελευταίο δίσκο. Και ο Ισπανός ηχολήπτης και ο Έλληνας δουλέψανε με τέτοιο ζήλο ώστε, χωρίς να μου το λένε, ξενυχτούσανε, και την επόμενη μέρα πήγαινα και άκουγα άλλα πράγματα ,επειδή ήθελαν να έχουν μία εναλλακτική πρόταση πάνω στον ήχο! Πιστεύω πως συνεργασίες δεν είναι μόνο οι πιο γνωστοί άνθρωποι, οι μύθοι αλλά και άλλοι οι οποίοι είναι κομμάτι της δουλειάς μας, και των οποίων η εργασία είναι πολύ σημαντική και όταν γίνεται με πολύ μεγάλο ζήλο και με όμορφο τρόπο, από καρδίας, είναι πολύ συγκινητική η συμμετοχή τους. Το έχω ζήσει επίσης, με τον Γιώργο Κοντραφούρη και τη συμμετοχή του στον δίσκο. Πρόκειται για έναν σολίστα που συνήθως δεν παίζει σε δίσκους. Ήρθε με πολύ μεγάλη χαρά και έπαιξε σε τρία κομμάτια και το θεωρώ μεγάλη μου τιμή.

Εκτός από μουσικός έχεις και την ιδιότητα του ηθοποιού.

Είμαι ανενεργός ηθοποιός εδώ και πολλά χρόνια. Το ότι έχω ένα δίπλωμα, δεν σημαίνει πως μπορώ να λογαριάσω τον εαυτό μου ως ηθοποιό σε καμία περίπτωση. Έχω εργαστεί ως ηθοποιός μέχρι το 2003. Και στο θέατρο πάντοτε οι ρόλοι μου ήταν τέτοιοι που θα έπρεπε να τραγουδάω. Είναι μία τέχνη που αγαπώ, μία συνδυαστική τέχνη και βρήκα έναν άλλο τρόπο να υπάρχω μέσα σε αυτή. Το 2003, βρέθηκα πίσω από τα φώτα, γράφοντας μουσική για θεατρικές παραστάσεις.

Οπότε η μεγαλύτερη αγάπη σου είναι η μουσική.

Όλες τις τέχνες τις αγαπώ, ακόμη και τη ζωγραφική παρόλο που δεν μπορώ να ζωγραφίσω ούτε μία γραμμή. Με βοηθάει να βλέπω το έργο μεγάλων ζωγράφων και ταλαντούχων νέων εικαστικών, με εμπνέει σε ένα άλλο κομμάτι, σε αυτά που δημιουργώ εγώ. Δεν θυμάμαι πού, αλλά κάπου έχω ακούσει ότι όλες οι τέχνες θα ήθελαν να είναι μουσική. Όλες οι τέχνες ονειρεύονται όταν «μεγαλώσουν» να γίνουν μουσική, που σημαίνει πως η μουσική κατά έναν τρόπο εμπεριέχει τις υπόλοιπες ή αν θέλεις είναι η μαμά όλων των τεχνών οι οποίες παράγουν «μουσικότητα». Έχει ένα πολύ μαγικό και ανεξήγητο πράγμα. Αν θέλεις, το θέατρο και ο χορός είναι αναπαράσταση της ζωής, αν πούμε ότι το θέατρο είναι η αλήθεια του ψέματος και ο κινηματογράφος είναι το ψέμα της αλήθειας (καταγράφει την αλήθεια) η μουσική είναι όλα μαζί γιατί δεν προσπαθεί να εξηγήσει τίποτα, μπορεί να ακούσεις ένα βιολί ή μια φωνή που δεν έχει συγκεκριμένο ήχο  ή δεν τραγουδά μία συγκεκριμένη μελωδία και αυτό το πράγμα να σε συγκινήσει και να χτυπήσει κατευθείαν στο θυμικό και να σε κάνει να επικοινωνήσεις με αυτό που θα έχεις ανάγκη για να ταρακουνηθείς. Δεν χρειάζεται πολλά πολλά, η μουσική είναι τόσο δυνατή και τόσο μαγική που μπορεί να σε ταξιδέψει παντού. Δεν χρειάζεται καν να σηκωθείς από τον καναπέ σου για να την ακούσεις

Να επιστρέψω στο θέμα του θεάτρου, δεν έχεις κάποια μελλοντικά σχέδια να υποθέσω.

Όχι, έχω μόνο μια παράσταση τον χειμώνα για την οποία θα γράψω την μουσική.

Πάμε στο Flâneur. Ένα album με έναν αρκετά ιδιαίτερο τίτλο. Πως προέκυψε αυτός ο τίτλος; Θεωρείς τον εαυτό σου έναν Flâneur;

Πηγαινοερχόμενος στην Ισπανία τα τελευταία 4-5 χρόνια και φτιάχνοντας τα κομμάτια σιγά σιγά παρατήρησα ότι όλα έχουν μια κοινή θεματική. Μιλάνε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο για τους δρόμους. Για τους διαβάτες, για τα πάρκα, τις λεωφόρους, για τα αυτοκίνητα που τρέχουν. Κάποια στιγμή λοιπόν ,όταν έφτιαξα το τελευταίο κομμάτι, σκέφτηκα να φτιάξουμε ένα ακόμα το οποίο θα είναι ο κεντρικός άξονας όλης της δουλειάς και θα είχε τον τίτλο “Le Promeneur” (ο περιπατητής). Η ιδέα ήταν ότι ένας άνθρωπος έχει χρόνο για να τον ξοδεύει μέσα σε αυτό που λέμε φευγαλέο, άπειρο και να χάνεται μέσα στο πλήθος και την κίνηση. Το φτιάξαμε και μετά σκέφτηκα γιατί να μην έχει το όνομα που του δίνει ο Baudelaire που ταιριάζει τόσο καλά και τελικά, το Flâneur ήταν σαν να με περίμενε! Αυτό είναι πάνω κάτω η κεντρική ιδέα. Ο στίχος λέει «Για ποιο λόγο να τρέχεις πάνω κάτω όταν δεν μπορείς να φύγεις ή όταν δεν ξέρεις που πας;Εγώ προτιμώ να την αράζω σε ένα παγκάκι,γιατί είμαι ένας διαβάτης κάτω από τις μύτες σας όλες τις μέρες του χρόνου.Και κυρίες και κύριοι είμαι η ευτυχία» Το ξόδεμα του χρόνου,το ξόδεμα των λέξεων είναι από τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα που μπορούν να συμβούν. Flâneur ήμουν, χωρίς να το ξέρω.

Πως προέκυψε η διαμονή σου στη Βαρκελώνη;

Αυτό έγινε τυχαία, όταν άρχισα να μαθαίνω την γλώσσα και έπειτα την τελειοποίησα και με τις επισκέψεις εκεί άρχισαν να εμφανίζονται σιγά σιγά όλα. Φίλοι μουσικοί, συναυλίες, τα κομμάτια κι αν θέλεις το απόγειο αυτής της ιστορίας είναι ο δίσκος, κι από κει και πέρα ενδεχομένως ένας επόμενος δίσκος.

Ο μισός δίσκος έχει παραγωγή στην Ισπανία. Πως ήταν η εμπειρία της παραγωγής ενός ξενόγλωσσου δίσκου;

Ήταν αρκετά μαγευτικό αλλά σε αυτήν την περίπτωση πρέπει να μην βιάζεσαι, πρέπει να ξοδεύεις αφειδώς τον χρόνο, γιατί ο καθένας έχει τους ρυθμούς του, πολλές φορές οι συνθήκες δεν ευνοούν για να ταξιδέψεις και να πηγαινοέρχεσαι, εγώ το τελείωσα μέσα σε δυόμιση χρόνια,με πολύ αργούς ρυθμούς, έτσι όπως ξέρω να κάνω τα πράγματα.

Εκτός από τα Ισπανόφωνα στον δίσκο υπάρχουν και τρία Γαλλόφωνα τραγούδια.

Ναι, γιατί ενώ δεν μιλάω Γαλλικά, μου αρέσουν πολύ και τα καταλαβαίνω. Μου ταίριαξε πολύ καλά στο κλίμα και στο ύφος του δίσκου. Ταιριάζει στον ήχο μου και στον, ας πούμε, καθαρό λυρισμό που έχει η φωνή μου από μόνη της χωρίς να την χρωματίσω εγώ. Έχει επίσης να κάνει και με τη σχέση που έχει αυτή η πόλη (η Βαρκελώνη) με την Γαλλική κουλτούρα και με τις επιρροές που έχει από το Παρίσι, είναι η λιγότερο Ισπανική πόλη, ένας άνθρωπος που πάει πρώτη φορά δεν το καταλαβαίνει θέλει να δει ταυρομαχίες και να φάει tapas ενώ τα πράγματα δεν είναι έτσι, είναι περισσότερο Γάλλοι παρά Ισπανοί! Αυτό αυτομάτως καθοδηγεί τα πράγματα και μου ταιριάζει περισσότερο στον ήχο που θα ήθελα να έχει το album. Ήδη το βλέπω, και το έβλεπα και από τις πρόβες και από τα live ότι αυτά τα τραγούδια, το Γαλλικό chanson περισσότερο άρεσαν και αρέσουν σε ένα κοινό που είναι στην Καταλονία ή στις Βαλεαρίδες.

Ποιους μουσικούς καλλιτέχνες ακούς και ξεχωρίζεις;

Είναι πολλά αυτά που ακούω.Θα σου πω τους ανθρώπους τους οποίους μου άρεσε τόσο πολύ η μουσική τους που ήθελα  με κάποιο τρόπο να συνεργαστώ μαζί τους, και τα κατάφερα! Το συγκρότημα Ilya από το Bristol,είχαν κάνει έναν εξαιρετικό δίσκο το 2004 τον είχα, τον άκουγα,και  με ένα μαγικό τρόπο έγινε η επιθυμία μου πραγματικότητα, βρεθήκαμε μέσω Myspace ανταλλάξαμε τηλέφωνα, δίσκους, αλληλογραφία και στο τέλος να γίνει και το ντουέτο με την Joanna Swan. Είναι σαν να περνάς μπροστά από μια βιτρίνα και να βλέπεις ένα πολύτιμο αντικείμενο που εσύ δεν μπορείς να αποκτήσεις το θαυμάζεις και λες «ας πάω παρακάτω». Οι άνθρωποι που έχουν συνεργαστεί για αυτόν τον δίσκο, μπορεί να μην έχουν την τεράστια επιτυχία που έχουν άλλα ονόματα αλλά ποτέ δεν είχα έτσι κι αλλιώς ροπή προς το mainstream. Είναι άνθρωποι που αγαπάνε τόσο πολύ τη μουσική που ήταν ανοιχτοί προς ένα συνάδελφο τους από μια άλλη χώρα, χωρίς να τον παραπέμψουν σε ατζέντηδες, σε managers, σε δισκογραφικές εταιρίες ενώ όλοι έχουν. Και οι Lonely Drifter Karen οι οποίοι είναι ένα εξαιρετικό συγκρότημα και φίλοι, πια, που συμμετέχουν με τον δικό τους τρόπο. Είναι και ο Jordi Maranges που έχει δώσει ένα τραγούδι. Ήταν άνθρωποι που τους γνώρισα μέσω Myspace, τους προσέγγισα και τελικά  σιγά σιγά με τα χρόνια, συζητήσαμε,  ανταλλάξαμε απόψεις και δημιουργήσαμε τραγούδια.

Και από Έλληνες;

Αγαπώ πολύ την μουσική του Κ.Βήτα. Παρότι είναι ένας άνθρωπος που δεν είναι καινούριος, είναι πιστεύω αυτό που έχουν πει κι άλλοι: Ένας ποιητής της πόλης, είτε με τους στίχους του ,είτε με τα ηχητικά τοπία που φτιάχνει ακόμα και για παραστάσεις. Έίναι αυτό που εμένα μου ταιριάζει περισσότερο σε αυτήν την πόλη που ζω, έτσι όπως είναι. Από κει και πέρα υπάρχουν και διάφορα άλλα, κυρίως γκρουπάκια. Έχω ανακαλύψει ένα υπέροχο group που λέγεται Le Page και ο αυθορμητισμός τους βγαίνει τόσο όμορφα στην μουσική τους, έχουν αυτήν την γλυκιά αφέλεια, μια ηλιόλουστη pop που είναι light, έννοια που έχει διπλή σημασία, σημαίνει και φως αλλά και ελαφρύ από αποσκευές και από βαρίδια που βαραίνουν την δουλειά άλλων ανθρώπων που αντιγράφουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο αυτό που έξω ήταν φρέσκο πριν από τρία χρόνια. Είναι ένα προβληματάκι που έχει η εναλλακτική σκηνή στην Ελλάδα. Ξεχωρίζω και την Μαριέττα Φαφούτη που είναι και φίλη και χαίρομαι γιατί γίναμε φίλοι μέσω της μουσικής που μας έφερε κοντά. Επίσης οι Your Hand in Mine από την Θεσσαλονίκη ,είναι από τα ταξιδιάρικα ακούσματα που έχω ακούσει, δεν τους έχω γνωρίσει προσωπικά, τους έχω μιλήσει απλά  στο Myspace μία δύο φορές για να εκφράσω τον θαυμασμό μου. Είναι πολύς κόσμος που είναι πολύ ταλαντούχος και έχει να πει και να δώσει πολλά πράγματα..

Η άποψη σου για την Ελληνική σκηνή γενικότερα ποια είναι;

Είμαστε σε μία φάση λίγο μουδιασμένη, σκεφτόμαστε τι θα κάνουμε, που θα πανε τα πράγματα. Είναι λίγο μπερδεμένα κάπως. Κάποιοι είναι μπερδεμένοι, κάποιοι λίγο πιο ήρεμοι και κάποιοι είναι τολμώ να πω ολίγον πανικοβλημένοι. Η έντεχνη σκηνή κλείνει τον κύκλο της σιγά σιγά,τουλάχιστον με τον τρόπο που εμείς ξέραμε. Φαίνεται πως υπάρχει άνθιση της πιο εναλλακτικής σκηνής, η οποία ενώ έχει πολύ ωραία πράγματα δεν είμαι σίγουρος κατά πόσο είναι πάντα εναλλακτική. Θέλω να πω, εναλλακτικοί δεν είναι μόνο οι Smiths, ούτε επειδή παίζεις πέντε κιθάρες , δυο βιολιά, μια άρπα κι ένα τρομπόνι ή γιουκαλίλι είσαι πάντα εναλλακτικός. Το θέμα είναι τι κάνεις με αυτό και τι διαφορετικό και νέο έχεις να προσφέρεις. Πολύ φοβάμαι ότι στην Ελλάδα έχουμε βαφτίσει πολλά ακούσματα εναλλακτικά ενώ δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια απομίμηση της indie σκηνής του εξωτερικού, η οποία πολλές φορές είναι και εμπορική.

Τα τελευταία χρόνια με την γενικότερη ανάπτυξη της τεχνολογίας, υπάρχει μια τάση των μουσικών να διαθέτουν δωρεάν ή με πολύ χαμηλό κόστος την μουσική τους μέσω internet. Ποιά είναι η άποψη σου πάνω στο ζήτημα;

Είμαι από τους ανθρώπους που πετύχανε τις αλλαγές πάνω στην στιγμή τους. Ο πρώτος μου δίσκος το 1998 έτυχε να είναι γραμμένος σε ταινία και όχι σε computer, πρέπει να ήταν από τους τελευταίους δίσκους που γραφόντουσαν σε πολυκάναλο. Τότε έβγαιναν επίσης τα τελευταία βινύλια, αν δεν είχαν σταματήσει ήδη γιατί ήταν επίσημο πια ότι ο δίσκος δεν θα έβγαινε σε βινύλιο, αλλά σε cd. Από τότε μέσα σε δέκα χρόνια έχουν αλλάξει τόσα πολλά, και δεν είναι πολύς καιρός για έχουν συντελεστεί τόσο μεγάλες αλλαγές. Όσον αφορά το θέμα της διάθεσης της μουσικής είναι ένα λεπτό θέμα για να συζητήσουμε τώρα ,ίσως θα έπρεπε να  αφήσουμε λίγο καιρό να δούμε πως θα εξελιχθεί, που θα πάει, έτσι κι αλλιώς η ροή των πραγμάτων είναι κάτι που θα μας ξεπεράσει και ότι είναι να γίνει θα γίνει. Η ταπεινή μου γνώμη είναι ότι η μουσική θα έπρεπε, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, να πληρώνεται. Έστω με ένα πολύ μικρό ποσό. Να είναι φτηνή, σαν το ψωμί, να μπορούν να παίρνουν όλοι, αλλά θα πρέπει να πληρώνεται όπως πληρώνεται οποιαδήποτε άλλη εργασία, για να το πω σωστά να αποζημιώνεται με κάποιο τρόπο.Ένας μουσικός ο οποίος από τεσσάρων χρονών, παραδείγματος χάριν ένας βιολιστής, έχει σπάσει τα χέρια του για να μάθει καλά το όργανο του έχει μορφωθεί, έχει καλλιεργηθεί εσωτερικά, ε αυτό το πράγμα δεν πληρώνεται ποτέ, η δουλειά αυτή δεν μεταφράζεται σε εργατοώρες είναι τόσες πολλές οι εργατοώρες ενός μουσικού που θέλει να είναι ένας σφαιρικά καλλιεργημένος άνθρωπος, που δεν μπορεί να πληρώνεται, αν θέλεις θα ήταν και λίγο υποτιμητικό και λίγο ύποπτο πηγαίνοντας το παραπέρα γιατί θα μπορούσε να εξαγοραστεί από καθεστώτα, από κράτος και ενδεχομένως και να καθοδηγηθεί. Δεν εξαγοράζεται λοιπόν, αλλά θα πρέπει με κάποιο τρόπο να αποζημιώνεται. Τώρα το πως δεν το ξέρω, αλλά φοβάμαι ότι αυτός ο τρόπος διάθεσης (μέσω internet) το μόνο που καταφέρνει είναι να απαξιώνει κάθε μορφή τέχνης και να την ευτελίζει.

Επειδή οι άνθρωποι δεν έχουμε καλή μνήμη, ξεχνάμε ότι ένα δέντρο μπορεί να πάρει 100 χρόνια να μεγαλώσει αλλά μπορεί να καεί σε 5 λεπτά ,το ίδιο συμβαίνει και με την μουσική και με την τέχνη. Μου φαίνεται ότι θα απαξιωνόταν, ότι θα ευτελιζόταν η δουλειά του Κώστα Ταχτσή που έκανε 10 χρόνια να γράψει το ‘Τρίτο Στεφάνι’ αν διατίθετο δωρεάν. Έστω και αυτά τα 10 ευρώ είναι μία πολύ μικρή αποζημίωση η οποία για να κρατιούνται τα πράγματα σε μία ισορροπία κι αν θέλουμε να λεγόμαστε σοβαροί άνθρωποι και να σεβόμαστε το πνευματικό έργο κάποιων ανθρώπων πιστεύοντας πως οι ιδέες έχουν κάποια αξία, και αυτές θα πρέπει με κάποιο τρόπο να προφυλάσσονται. Δεν ξέρω πως, αλλά η διάθεση χωρίς όρους με τρομάζει για το μέλλον της μουσικής. ‘Οχι ότι θα πάψει να υπάρχει μουσική αλλά για το τι θέση θα έχει μέσα μας, για το τι θα σημαίνει αν θα ‘ναι κάτι ευτελές ή αν θα είναι κάτι στο οποίο θα δίνεις την πρέπουσα σημασία. Ο άνθρωπος είναι σαν κακομαθημένο παιδί, όταν του έχεις όλα στο πιάτο, εύκολα όταν οι γονείς αγοράζουν τις κούκλες την μία μετά την άλλη το παιδί το πρώτο πράγμα που θα κάνει θα είναι να τις χαλάσει,να τις σπάσει.Ίσως οι πιο παλιοί κάτι ξέρανε που έλεγαν πως στην εποχή τους έπαιζαν με αυτά τα λίγα που είχαν γιατί δεν είχαν άλλα και εκτιμούσαν το κάθε τι σαν να ήταν το πιο σπουδαίο πράγμα στον κόσμο κ δένοντας συναισθηματικά με την ύλη. Η μουσική όσο γίνεται αέρας μικραίνει και εξανεμίζεται. Το βινύλιο κάποτε ήταν σαν παράσημο. Τώρα με ένα κλικ όλα τα έχεις στο χέρι σου. Και με τρομάζει το γεγονός ότι αυτή η τόσο μεγάλη προσφορά μπορεί ενδεχομένως να σε κάνει να μην δίνεις σημασία σε τίποτα και να σου στερεί τον ενθουσιασμό σου για κάτι γιατί το έχεις βρει τόσο εύκολα και το συνηθίζεις και δεν το εκτιμάς όσο θα έπρεπε.

Η χώρα μας διανύει μία αρκετά ταραγμένη περίοδο. Πιστεύεις πως ο καλλιτεχνικός χώρος μπορεί να προσφέρει ή να βοηθήσει με κάποιο τρόπο αυτήν την κατάσταση;

Όχι, δεν πιστεύω πως μπορεί να βοηθήσει. Τουλάχιστον με έναν άμεσο τρόπο. Με έναν έμμεσο ναι θα μπορούσε ο καθένας να ακούσει ένα τραγούδι και να σκεφτεί και να γίνει καλύτερος άνθρωπος. Αυτό που έχει σημασία αυτή τη στιγμή περισσότερο είναι να σκεφτούμε που είμαστε, που ήμασταν που θέλουμε να πάμε,κατά πόσο θέλουμε να είμαστε μαζί. Η μουσική σαφώς και ενώνει,σαφώς και θα μπορούσε να βοηθήσει αλλά δεν μπορεί να είναι πανάκεια. Προέχουν άλλα πράγματα.Βεβαίως αυτές τις εποχές υπάρχουν πολλοί που θα καπηλευτούν αυτήν την ιστορία ,αλλά αυτό που έχει σημασία περισσότερο δεν είναι να αναγεννηθεί το πολιτικό τραγούδι ή η στρατευμένη τέχνη. Διατηρώ τις επιφυλάξεις μου απέναντι σε οποιοδήποτε είδος στατευμένης τέχνης,εντός ή εκτός εισαγωγικών. Δεν μου πάει καθόλου. Πιστεύω πως η επανάσταση ξεκινάει από τον ίδιο μας τον εαυτό,κι αν αλλάξεις εσύ θα αλλάξεις σιγά σιγά και το περιβάλλον σου,και αργά αλλά σταθερά γίνονται οι αλλαγές,αυτές που πρέπει να γίνουν.

Τέλος , ποιά είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;

Προς το παρόν πάρα πάρα πολλές συναυλίες. Όσο περισσότερες,τόσο καλύτερα για μένα. Έχω μεγάλη διάθεση να ταξιδέψω ,έχω μεγάλη διάθεση να μην κάτσω καθόλου στ’αυγά μου,να παίξω παντού όπως τώρα που παίζω κάθε βδομάδα στην Αθήνα. Να ταξιδεύω. Γενικά, να είμαι σε κίνηση.

 

Ο Γιώργης Χριστοδούλου εμφανίζεται στα πλαίσια του Blender Festival στο ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης στις 18 Ιουνίου.

Οι φωτογραφίες είναι του Ιgnasi Casas  και η φωτογράφηση έγινε στην plaza  Santa Llucia της Βαρκελώνης.

Διάβασε επίσης...
Ο Γιώργης, μια πόλη, ένας Barcelonauta και πολλές μουσικές ιστορίες
Ο Γιώργης Χριστοδούλου αγάπησε τη Βαρκελώνη και της έφτιαξε και ένα δίσκο για να μας φτιάξει το κέφι.  Τα τελευταία χρόνια ο Γιώργης κυκλοφορεί στους δρόμους της Βαρκελώνης, της πόλης που αγάπησε τρελά και τον αγάπησε και αυτή. Της πόλης που τον ενέπνευσε και αυτός της έφτιαξε έναν δίσκο. Με τραγούδια ...
Συνέχεια...
Αθήνα – Βαρκελώνη με το Γιώργη Χριστοδούλου
Μια βαρκελονέζικη ιστορία από τον Γιώργη Χριστοδούλου που έρχεται στην Αθήνα παρέα με τις άλλες, τις μουσικές ιστορίες του. Δεν είναι εύκολη απόφαση το να μετοικήσεις από τη χώρα σου σε μια άλλη. Ο Γιώργης Χριστοδούλου έβαλε στη βαλίτσα του τη μουσική του, τις ελπίδες και την αισιοδοξία του και αποφάσισε ...
Συνέχεια...
“SWING the night OUT!” (part II) αυτήν την Πέμπτη με τον Γιώργη Χριστοδούλου και τους Athens Lindy Hop!
Τον γνωρίσαμε και μιλήσαμε μαζί του για το Flâneur λίγο καιρό πριν, και μας είχε προειδοποιήσει για την διάθεση του να βρίσκεται διαρκώς σε κίνηση! Το 'πε και το κανε ο φίλτατος Γιώργης Χριστοδούλου, λοιπόν, και αυτήν την Πέμπτη μετά από το πρώτο πολύ επιτυχημένο "SWING the night OUT!" ακολουθεί το δεύτερο ...
Συνέχεια...
Ο Γιώργης, μια πόλη, ένας Barcelonauta και πολλές
Αθήνα – Βαρκελώνη με το Γιώργη Χριστοδούλου
“SWING the night OUT!” (part II) αυτήν την