Μπορεί το διαδίκτυο να λέγεται ότι έχει εξαφανίσει τον παραδοσιακό τρόπο ακρόασης της μουσικής και έχει αλλάξει εντελώς το τοπίο πολύ συχνά εις βάρος των μουσικών (και των δισκογραφικών κυρίως προφανώς) αλλά από την άλλλη παρέχει νέες δυνατότητες επικοινωνίας, πολύ πιο πρωτότυπες και άμεσες με τη βοήθεια και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Μετά τον άχρηστο πρόλογο λοιπόν να σας πούμε ότι οι Sigur Ros προσφέρουν μία ώρα streaming του νέου δίσκου τους Valtari, από μια ειδική πλατφόρμα στο site τους με την ονομασία Valtari Ηour. Το streaming είναι διαδοχικό για τις ζώνες ώρας ανά τον κόσμο έχοντας αρχίσει ήση για την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία. H ώρα που θα γίνει το ωριαίο stream για τη ζώνη ώρας που συμπεριλαμβάνεται και η Ελλάδα είναι στις επτά το απόγευμα τοπική ώρα, όπως και για κάθε ζώνη ώρας παγκοσμίως αντίστοιχα είναι η επτά τοπική.

Αν είστε σε pc λοιπόν στις 7 το απόγευμα σήμερα επισκέπτεστε τον ακόλουθο ιστότοπο
http://www.sigur-ros.co.uk/valtari/hour/
και ακούτε τον πολυαναμενόμενο νέο δίσκο των πολυαγαπημένων και στα μέρη μας Ισλανδών.

Μέχρι τότε όποιος μπαίνει στο site βλέπει το χρόνο να μετρά αντίστροφα για το streaming στη ζώνη όπου ανήκει ενώ στο twitter υπάρχει το αντίστοιχο hastag #valtarihour για τους χρήστες.

Την Παρασκευή και το Σαββατοκύριακο που μας έρχεται (18-20 Μαϊου) έφτασε η ώρα για το όγδοο αισίως Athens Video Art Festival το οποίο ανανεώνεται τόσο ως προς το χώρο διεξαγωγής του όσο και ως προς το ότι η είσοδος πλέον είναι ελεύθερη, οπότε ελπίζει να προσελκύσει όσο το δυνατόν περισσότερο από το κόσμο της πόλης που ενδιαφέρεται για το video, τις οπτικές τέχνες, τα νέα μέσα αλλά και την ηλεκτρονική μουσική.

Το φεστιβάλ φέρει φέτος τον υπότιτλο/concept Ζωντανεύοντας την Αθήνα | Visualise Athens και θα λάβει χώρα σε κτίρια και χώρους του ιστορικού κέντρου, κυρίως μέσα και γύρω από το Booze Cooperativa που αποτελεί συνεργάτη του φεστιβάλ και στην περιοχή της πλατείας Αγ. Ειρήνης. Φυσικά ο αστικός ιστός της περιοχής και γενικότερα της Αθήνας έχει πολύ δρόμο ακόμη για να “ζωντανέψει” και να “αναβαθμιστεί” (ό,τι και αν σημαίνει αυτό βέβαια) αλλά δε μπορούμε παρά να χαιρετήσουμε το άνοιγμα αυτό στην πόλη.

Η συμμετοχή στο φετινό τριήμερο είναι ιδιαίτερα μεγάλη αφού θα παρακολουθήσουμε πάνω από 2.000 έργα από 69 χώρες ενώ συμπεριλαμβάνονται, εκτός από τις ενότητες των προβολών, εκθέσεις, παρουσιάσεις και workshops, performances και φυσικά live και dj sets.

Στην ενότητα των προβολών ξεχωρίζουμε εκτός από το πρόγρμμα του ίδιου του φεστιβάλ που διαρκεί πάνω από έξι ώρες καθημερινά και το προγραμμα από διεθνή φεστιβάλ που εμπλουτίζει τόσο την ενότητα video art όσο και το ξεχωριστό πρόγραμμα του animation, όπως η συνεργασία  με ένα από τα γνωστότερα φεστιβάλ του είδους, τo Ars ELectronica στο Λιντς της Αυστρίας και οκτώ ακόμη αντίστοιχα φεστιβάλ που φέρνουν ενότητες του προγράμματος τους. Σημειώστε ότι γενικά οι προβολές αρχίζουν στις 17.00 και ολοκληρώνονται στις 23.30 και για τις τρεις μέρες με δύο αίθουσες με video art και μια με animation ταυτόχρονα.

Νωρίτερα, από τις 11.00 το πρωί και επίσης έως τις 23.30 το βράδυ θα μπορείτε να δείτε τις εκθέσεις με βίντεο-εγκαταστάσεις, εγκαταστάσεις και ψηφιακή τέχνη, πριν ή και ενδιαμέσως από τις προβολές, ενώ σε άλλες αίθουσες για ένα δίωρο, από τις 21.00 μέχρι τις 23.00 κάθε ημέρα θα έχει την τιμητική της η τέχνη της επιτέλεσης (performance).

Από τις 23.00 μέχρι τις 03.00 τη σκυτάλη παίρνει το μουσικό κομμάτι, το οποίο επικεντώνεται σε ένα αφιέρωμα στη σύγχρονη ελληνική ηλεκτρονική σκηνή με τίτλο ITS ALL GREEK, το οποίο θα πλαισιώσουν κάποια ονόματα από το εξωτερικό, οι Ambassadeurs (UK) και Warsnare (UK). Αντίστοιχη προσοχή έχει δοθεί και στο οπτικό μέρος για το αφιέρωμα που έχει σχεδιαστεί από τους Fair Enough (US), VISITOR (UK) και Feel Good Lost (IR).

Τέλος, το Athens Video Art Festival 2012 διερευνά τη σχετικά νέα τάση των Mobile Applications. Οι επισκέπτες θα μπορούν να δοκιμάζουν επιλεγμένα apps, να έρχονται σε επαφή με νέες τεχνολογίες, να απολαμβάνουν performances από ειδικούς και να παρακολουθήσουν μια σειρά από παρουσιάσεις και συζητήσεις, καθως και ένα 3ημερο workshop, με στόχο την εξοικείωση του κοινού με τις χρήσεις, τις δυνατότητες και την μελλοντική εξέλιξη των mobile applications. Σημειώστε ότι στο site του φεστιβάλ θα βρείτε τα apps του για Windows, Android και iphone.

Επισκεφθείτε το site του φεστιβάλ

Μπορείτε να δείτε εδώ αναλυτικές πληροφορίες για τις παρουσιάσεις και τα workshops.

Εδώ θα βρείτε αναλυτικά το ωρολόγιο πρόγραμμα των προβολών, εκθέσεων και live

Kαι εδώ θα βρείτε το χάρτη-ξεναγό στους χώρους του φεστιβάλ.

Λίγο μετά την αναμενόμενη εμφάνιση των Moon Duo και τον τελικό του Champions League, στη σκηνή του Six D.O.G.S., θα ξαναστηθεί το visual projection των Space Blanket, που τόσο μας είχε εντυπωσιάσει στο προ διμήνου live τους στο Bios.

Τέσσερα από τα πιο δραστήρια ηλεκτρονικά ντουέτα ενώνουν τις δυνάμεις τους κάτω από το γενικό τίτλο “Μεταμεσονύκτιο Gala Εγχώριων Ηλεκτρονικών Ντουέτων” σε ένα πεντάωρο live που θα περιλαμβάνει εκτός των Space Blanket, τους Rattler Proxy, .message και Trashy Cord.

Η είσοδος είναι δωρεάν και η σειρά εμφάνισης των συγκροτημάτων:

00:01 : Rattler Proxy
01:30 : Space Blanket
03:00 : .message
04:00 : Trashy Cord

Links:

spaceblanket.gr
soundcloud.com/therattlerproxy
dotmessage.tumblr.com
soundcloud.com/trashycord

Teaser:

Click here to view the embedded video.

Είναι μία από τις συναυλίες που αναμέναμε εδώ και καιρό, και επιτέλους έφτασε η εβδομάδα.

Οι Moon Duo, το περίφημο kraut psych rock σχήμα του Ripley Johnson  των Wooden Shjips  και της Sanae Yamada έφτασε στην χώρα μας για τρεις συναυλίες αυτή την εβδομάδα την Πέμπτη 17 Μαϊου στο Eightball στη Θεσσαλονίκη,   την Παρασκευή 18 Μαϊου στο Stage Live στη Λάρισα και το Σάββατο 19 Μαϊου στο Six D.O.G.S. στην Αθήνα.

Ένα από τα απόλυτα highlights του περσινού Primavera για όσους τους απολαύσαμε, οι Moon Duo έρχονται με τη φόρα ενός από τους καλύτερους δίσκους της περσινής χρονιάς – το εξαιρετικό “Mazes” στην Sacred Bones.

Αν τους ξέρεις, έχεις ήδη κυκλώσει τις ημερομηνίες και λογικά πρέπει να έχεις αγοράσει ήδη το εισιτήριό σου, αν όχι ακούς παρακάτω και ετοιμάζεσαι.

Την βραδιά στην Θεσσαλονίκη διοργανώνει η Lovelight Productions  και την συναυλία ανοίγουν οι This Is Nowhere  με τα εισιτήρια να κοστίζουν 15 ευρώ στην προπώληση στα Tickethouse (Μητροπολεως 102, Κέντρο) , Μetropolis Record Store (Τσιμισκη 33, Κέντρο), Λωτός (Σκρα 7, Κέντρο) , Dr Skin Tattoo (Παλαιων Πατρων Γερμανου 25, Κέντρο) και moonduo2012-thess.eventbrite.com και στο ταμείο 20 ευρώ

Την βραδιά στην Λάρισα που διοργανώνει οι πρεσβευτές της καλής μουσικής στην θεσσαλική πόλη Trip Me Up συμπληρώνουν οι A Victim of Society και Ten Days Project  με τα εισιτήρια να κοστίζουν 10 ευρώ στην προπώληση στο Hobo Bar/Restaurant,   και 13 ευρώ στο ταμείο.

Την βραδιά στην Αθήνα που διοργανώνει η πολύ δραστήρια CTS συμπληρώνουν οι A Victim of Society και Lunar Miasma με τα εισιτήρια να κοστίζουν 15 ευρώ μέσω Tickethouse  (Πανεπιστημίου 42-εντος στοάς, Αθήνα) και Sound Effect Records (Ζαΐμη 30, Εξάρχεια)

Click here to view the embedded video.

Click here to view the embedded video.

Click here to view the embedded video.

Αναλυτικά το πρόγραμμα του φετινού Bob Theatre Festival, μαζί με τις επιλογές του Mixtape για κάθε μέρα!

Τετάρτη 16 Μαΐου

19.00 Διαγωνισμός Scratch Night – Προκριματικός (120′)/ Main
21.00 10 cm up – So7, Patari project (60′)/ Main
21.00 Πολιτισμένα Ζώα – ad ARTes (work in progress) (50’)/ basement
22.15 Kassandra του Sergio Blanco – Δ. Σαραφείδου (60′)/ Front
22.30 DJ set – Tsourkoko/ μπαρ πάνω από το bios

Στην πρώτη βραδιά του προκριματικού Scratch (15λεπτα αποσπάσματα από υπο διαμόρφωση παραστάσεις) Night διαγωνίζονται οι ομάδες Katayis Teater, Av-dress, Εμιγκρέδες και Les Alpinistes.

Το 10 cm up φέρνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα την τεχνική Platform, με 8 ηθοποιούς σε 3 εξέδρες και 3 ταυτόχρονες ιστορίες, 10 εκατοστά από το έδαφος, να δημιουργούν μόνοι τους όλα τα υλικά, τους ήχους και τα φώτα της παράστασης.

Τα (δυστυχώς ήδη sold out) Πολιτισμένα Ζώα παρουσιάζουν κωμικοδραματικές καθημερινές ιστορίες με πρωταγωνιστές ανθρωπόμορφα ζώα, εμπνευσμένες από το βιβλίο “Σκίουρος Ζητεί Βερβερίτσα” του David Sedaris.

H Kassandra, το αυτοαποκαλούμενο one-woman stand up tragedy, κέρδισε ήδη Βραβείο Α’ γυναικείας ερμηνείας στο φεστιβάλ του Φίερ και ταξίδεψε με επιτυχία στα φεστιβάλ Νέας Υόρκης και Λουγκάνο, μπλέκοντας την κόκκινη ψηλοτάκουνη γόβα, την κινέζικη ρόμπα και τον Μπαγκς Μπάνυ.


Πέμπτη 17 Μαΐου

19.00 Διαγωνισμός Scratch Night – Προκριματικός (120′)/ Main
21.00 Unemployed – Σκην. Σ. Ζακολίκος, Ε. Μαργαρίτη, Κ. Φωτιάδη (70′)/ Main
21.00 6 Βύσσινα στον Κήπο – ομάδα Σύρμα (60’)/ basement
21.00 Open Mic – 5 λεπτά δόξας/ Cinematheque
22.15 Blame it on Me – Nothing to Declare (60′)/ Front
22.30 DJ set – Panama Cardoon/ μπαρ πάνω από το bios

Στον δεύτερο προκριματικό του Scratch Night παίρνουν μέρος οι Μπλε Κομπάλτ, οι Ασύντροφοι, οι la cOlpa και η ομάδα του υπεραγαπημένου του γκουλτουρομπλόγκ Ηλία Βογιατζιδάκη από την φετινή Καλή Οικογένεια.

To Unemployed παρουσιάζει ένα support group παύλα group therapy για τους μη έχοντες εργασία ή/και στον ήλιο μοίρα ή/και που την κεφαλή κλίνουν. Άνισο στη μέση του αλλά με ξεχωριστές νότες και ερμηνείες κατά τη διάρκεια και εκπληκτικές Μαρία Μαμούρη και Μαίρη Λούση που κλέβουν την παράσταση.

Η work in progress σκηνική σύνθεση 6 Βύσσινα στον Κήπο επανεγκαθιστά την παρεξηγημένη κωμωδία μέσα στο δράμα του Βυσσινόκηπου του Τσέχωφ, μεταφέροντας την δράση στην ελληνική Φυλακωπή.

Το Blame It On Me της Κυπριακής ομάδας Nothing to Declare πειραματίζεται με το devised θέατρο και τηνσυνδιαλλαγή μεταξύ θεατών και ηθοποιών δοκιμάζοντας την ανθεκτικότητα του σημερινού ανθρωπου στον εξευτελισμό. Και φοράνε και κάτι μάσκες Τρανσφόρμερς, δεν ξέρω κάτι άλλο.

Παρασκευή 18 Μαΐου 
19.00 Διαγωνισμός Scratch Night – Τελικός (120′)/ Main
21.00 Οι Χαλασοχώρηδες του Αλ. Παπαδιαμάντη – Σκην. Κ. Παπακωνσταντίνου
(120′)/ Main
21.00 Πολιτική ανυπακοή – So7, Κ. Φιλίππογλου (65′)/ basement
22.00 Διαγωνισμός Scratch Night – Ανακοίνωση Νικητή / Ταράτσα
22.30 DJ set – Butcher/ μπαρ πάνω από το bios

Η Πολιτική Ανυπακοή του τιμώμενου στο φετινό φεστιβάλ Κώστα Φιλίππογλου συζητήθηκε πολύ μέσα στη χρονιά μετά το άνοιγμα του 2ου Low Budget Festival. Φιλίππογλου και Κουρουμπακάλης συνθέτουν πάνω στο πάντα επίκαιρο πολιτικό μανιφέστο του Χένρυ Ντέιβιντ Θορώ, 163 χρόνια μετά με τεχνικές δημιουργικού και σωματικού θεάτρου.

Επίσης επίκαιρος, ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στους Χαλασοχώρηδες και τις βουλευτικές εκλογές του 1892 στην Σκιάθο, σατιρίζει τα πολιτικά ήθη της τότε (και τώρα δηλαδή) εποχής.

Ο τελικός του Scratch Night έχει τις 4 επικρατέστερες θεατρικές ομάδες από τις δυο προηγούμενες νύχτες να διαγωνίζονται για την ψήφο του κοινού και το έπαθλο του δωρεάν ενοικίου για ανέβασμα της ολοκληρωμένης παράστασης τους στο Bios την επόμενη σεζόν.

Σάββατο 19 Μαΐου
19.00 Μια Γιορτή στου Νουριάν – Σκην. Π. Δεντάκης, Β. Κουκαλάνι (70′)/ Main
19.30 6 Βύσσινα στον Κήπο – Ομάδα Σύρμα (60′)/ basement
21.00 Βραδιά Κωμωδίας και Αυτοσχεδιασμού – 8kick (100′)/ Main
21.00 Ορέστης – Ηλέκτρα 0-1 – Σκην. Κ. Φιλίππογλου (80′)/ basement
22.30 Συναυλία – Burger Project/ Front
22.30 DJ set – Palov/ μπαρ πάνω από το bios

Το Ορέστης – Ηλέκτρα 0-1 ήταν από τις αγαπημένες μας παραστάσεις της σεζόν, με την ξεκαρδιστική αποκάλυψη της χρονιάς, την Κυπραία Κατερίνα Λούρα. Προσπαθώντας να προσεγγίσει τον δαιδαλώδη και απόκοσμα σαπουνοπερικό, μητροκτονικό, αιμομικτικό, κανιβαλλιστικό αρχαίο μύθο των Ατρείδων, ο σκηνοθέτης Κώστας Φιλλίπογλου ψάχνει να βρει πως αυτός συνδέεται με το σήμερα και με τους ηθοποιούς του.

Το Μια Γιορτή στου Νούριαν αποτελεί ελληνική μεταφορά της γερμανικής μαύρης κωμωδίας “μια γιορτή στου Παπαδάκη”, με την οικογένεια των Ελλήνων μεταναστών στην Γερμανία να μετατρέπεται τώρα σε Ιρανούς μετανάστες στην Αθήνα.

Κυριακή 20 Μαΐου

18.00 Λίγο Φως – Σκην. Γ. Νανούρης (80′)/ Main
19.30 Ένας Κόμης στον Άδη - Cheek-bones (50′)/ basement
21.30 Zoo – Η Μπάντα της Κόλασης (90′)/ Main
21.00 Αστραξίδι – Ομάδα ΧΑ! (50′)/ basement
21.00 Παράσταση Stand Up – Το μαγικό καπέλο (100’)/ Cinematheque
22.30 DJ set – Butcher/ μπαρ πάνω από το bios

Το Ένας Κόμης Στον Άδη και το Αστραξίδι είναι παραστάσεις από τις νεανικές ομάδες που κέρδισαν τα Scratch Nights των περασμένων δυο ετών και ανέβασαν με μεγάλη επιτυχία τις παραστάσεις τους στο Θέατρο Χώρα και το Rabbit Hole την περασμένη χρονιά. Και οι δυο βασίζονται στην παντομίμα και το σωματικό θέατρο για να πουν αλλόκοτες παραμυθένιες ιστορίες με έξυπνο χιούμορ και ευρηματικότητα. Και οι δυο παραστάσεις έχουν την έγκριση διασκέδασης του Γκουλτουρομπλόγκ!

Στον Κόμη στον Άδη ένας ΤιμΜπαρτονικός μίζερος έφηβος καταλήγει λόγω λάθος συγκοινωνίας στο Στονάδι, το υπερ-γκοθ χωριό των καταραμένων και σκάρτων ή λειψών. Στο Αστραξίδι, ένας ψαράς πιάνει στα δίχτυα του μια βροχή από πεφταστέρια και ξεκινάει να τα πουλήσει στο μεγάλο παζάρι στην κορυφή των Άλπεων.

Το Λίγο Φως παρουσιάζει καθημερινές ιστορίες της πόλης παρμένες αποκλειστικά από το διαδίκτυο, φωτισμένες από το φως της οθόνης αργά το βράδυ σε κάποιο μοναχικό σκοτεινό δωμάτιο.

Οι 5 προτεινόμενες παραστάσεις του φεστιβάλ από το mixtape.gr:

1. ΟΡΕΣΤΗΣ – ΗΛΕΚΤΡΑ 0-1
2. UNEMPLOYED
3. ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΥΠΑΚΟΗ
4. ΑΣΤΡΑΞΙΔΙ
5. ΕΝΑΣ ΚΟΜΗΣ ΣΤΟΝ ΑΔΗ

…και οι 5 πολυαναμενόμενες:

1. KASSANDRA
2. ΜΙΑ ΓΙΟΡΤΗ ΣΤΟΥ ΝΟΥΝΑΝ
3. ΛΙΓΟ ΦΩΣ
4. ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΖΩΑ
5. 10 CM UP

BOB THEATRE FESTIVAL 2012
Bios, Πειραιώς 84, Αθήνα

Τετάρτη 16 Μαΐου – Κυριακή 20 Μαΐου 2012

Τιμές εισιτηρίων: Γενική είσοδος: 9 ευρώ
(εκτός των παραστάσεων Πολιτισμένα Ζώα (5 ευρώ), Open Mic (5 ευρώ) & Ζοο (είσοδος ελεύθερης επιλογής), της συναυλίας των Burger Project (6 ευρώ) και των Dj set του μπαρ πάνω από το BIOS (ελεύθερη είσοδος)

Προπώληση εισιτηρίων
www.viva.gr
www.bobfestival.gr

Μα τι όνομα για θεατρικό φεστιβάλ είναι τέλοσπάντων το Bob;

Λοιπόν, να δούμε: Μικρο, χαριτωμένο, έξυπνο, νεανικό, φιλικό, προσιτό.

Όλα αυτά είναι ο “παλίόφιλος”, το Bob Theatre Festival που φέτος κλείνει 5 χρόνια, εξελίσσεται, μετακομίζει στο νέο του σπίτι, το Bios στην Πειραιώς και κάνει πρεμιέρα απόψε.

Οι οργανωτές του Bob ξεχύνονται όλο το χρόνο στις υπόγες και τις πειραματικές σκηνές και οπουδήποτε υπάρχουν νέες ομάδες που τώρα ξεκινούν και ετοιμάζουν πρωτότυπες νεανικές δουλειές και διαλέγουν τους καλύτερους των καλύτερων για να επαναλάβουν τις παραστάσεις τους στα πλαίσια του φεστιβάλ, ή να ετοιμάσουν καινούριες δουλειές ειδικά για αυτό.

Ανακάλυψα το Bob Festival πρόπερσι, στον 3ο του χρόνο στο Θέατρο Χώρα και με κέρδισε αμέσως. Πολλές έξυπνες διασκεδαστικές παραστάσεις που απευθύνονται στο συγκεκριμένο νεανικό κοινό των 30-35 και κάτω, χαμηλό τουπέ, σταθερός πήχης ποιότητας, θερμό κοινό, πολύ προσιτές τιμές. Στην περσινή διοργάνωση σχεδόν έστησα αντίσκοινο απ’έξω και απόλαυσα κάθε μέρα και στιγμή του γκουλτουρο7ημερου.

Τι αλλάζει φέτος;

Περισσότερες νέες ομάδες, πολλές αγαπημένες παραστάσεις από την διάρκεια της χρονιάς και ακόμα πιο πολλές πρεμιέρες και παραστάσεις ειδικά ετοιμασμένες για το φεστιβάλ.

Λιγότερες (ή μάλλον καθόλου) παραστάσεις από την οργανωτική ομάδα του φεστιβάλ, τους Abovo, που συνήθιζαν να ξανανεβάζουν όλο το ιστορικό των παραστάσεων τους στο πλαίσιο του φεστιβάλ, αφήνοντας έτσι φέτος χώρο στο πρόγραμμα για περισσότερες νέες ομάδες. Ευτυχώς προλάβαμε και τις χορτάσαμε όλες πέρυσι, ελπίζουμε όμως να επιστρέψουν του χρόνου.

Περισσότερα παράλληλα events, συναυλίες (Burger Project, Zoo), και καθημερινά DJ sets και after γκουλτούρα parties στο bar του Bios. Κρίμα είναι να σκορπίζει η παρέα μετά την παράσταση.

Νέο focus στο stand-up με καθημερινά σχεδόν sessions απο καθιερωμένους stand-up comedians και open mic για νέα ταλέντα.

Επέκταση και στην επιτυχημένη διαδικασία του Scratch Night, τώρα απλωμένου σε 3 μέρες, μια διαδικασία που επιτρέπει σε νεοσύστατες θεατρικές ομάδες να παρουσιάσουν κομμάτια (15λεπτα) παραστάσεων που ετοίμασαν οι ίδιοι μπροστά στην κριτική επιτροπή και το κοινό, και ανάλογα με τις ψήφους και των δυο να προχωρήσουν στον μεγάλο τελικό. Εκεί, σύμφωνα με τις ψήφους μόνο του κοινού, η νικήτρια ομάδα κερδίζει χορηγία ενοικίου από το Bios για να παρουσιάσει 10 παραστάσεις της ολοκληρωμένης της δουλειάς την επόμενη σεζόν.

Περισσότεροι χώροι, απλωμένοι στα τέσσερα επίπεδα του Bios. Τρεις χώροι καθαρά μόνο για θεατρικές παραστάσεις, άλλή μια αίθουσα cinematheque για stand-up, live συναυλίες στον μπροστινό χώρο του Bios, DJ sets στο Bar του 2ου ορόφου και event απονομής πάνω στην Ταράτσα με θέα την Ακρόπολη.

Λιγότερες μέρες, μόλις 5 αντί για 7, με ίδιο συνολικό αριθμό έργων, που λαμβάνουν πλέον χώρα ταυτόχρονα τρεις μαζί ή και τέσσερις, χωρίς επαναληπτικές παραστάσεις. Δυστυχώς αυτό σημαίνει διχασμό και πυρετό προγραμματισμού και δύσκολων αποφάσεων για τον θεατρόφιλο που θέλει να τα δει όλα = αδύνατον.

Πολύ σημαντικό τελευταίο: ΧΑΜΗΛΟΤΕΡΗ ΤΙΜΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟΥ. Το ήδη πολύ προσιτό 12ευρω γενικής εισόδου της περσινής διοργάνωσης γίνεται πλέον 9 ΕΥΡΩ, με ακόμα πιο φτηνά εισιτήρια (5-6 ευρώ) για επιλεγμένες παραστάσεις μικρότερης διάρκειας και τα live.

Click here to view the embedded video.

Τελειώνουν οι δικαιολογίες για να κλείνεστε το βράδυ σπίτι στην τηλεόραση. Υπάρχει εδώ ένα 5ήμερο δοκιμασμένου καλού θεάτρου, που απευθύνεται στις νεανικές ηλικίες και έχει εισιτήριο όσο ένα ποτό εξώ στα μπαρ ή ένα σινεμά. Όλοι Bob!

Bios,
Πειραιώς 84, Αθήνα
Τετάρτη 16 Μαΐου – Κυριακή 20 Μαΐου 2012
Τιμές εισιτηρίων: Γενική είσοδος: 9 ευρώ (εκτός των παραστάσεων Πολιτισμένα Ζώα (5 ευρώ), Open Mic (5 ευρώ) & Ζοο (είσοδος ελεύθερης επιλογής), της συναυλίας των Burger Project (6 ευρώ) και των Dj set του μπαρ πάνω από το BIOS (ελεύθερη είσοδος)
Προπώληση εισιτηρίων www.viva.gr
www.bobfestival.gr

Οι Matisse επιστρέφουν αυτές τις μέρες στη δισκογραφία με το νέο τους  album με τίτλο “Paper Door“ να κυκλοφορεί από τη Sony, έχοντας επιστρέψει – κατά κάποιο τρόπο – στις ρίζες τους με την επιστροφή του φυσικού τους τραγουδιστή  Άρη Σιαφά μετά την αποχώρηση του Alex Kavvadia.

Το Σάββατο 2 Ιουνίου οι Matisse θα παρουσιάσουν το νέο αυτό album, και φυσικά παλιότερα τραγούδια αλλά και διασκευές στο  Gagarin 205.

Η βραδιά μάλιστα γίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρουσα, αφού οι Matisse προσκάλεσαν τρία ακόμα ετερόκλητα συγκροτήματα, τα οποία εκτιμούν και προτείνουν στο κοινό τους.  Μαζί τους, λοιπόν, θα μοιραστούν τη σκηνή του Gagarin 205 οι Wise Lines, οι Keyser Söze και οι Daughter.

Οι πόρτες θα ανοίξουν στις 20.30 και το εισιτήριο κοστίζει 10 ευρώ.  Προπώληση: Ticket House (Πανεπιστημίου 42), και ηλεκτρονικά στο www.ticketpro.gr και http://matissegagarin.eventbrite.com/

Ακούστε παρακάτω νέα τραγούδια των Matisse μέσα από το “Paper Door”

Απ’ την άλλη, όμως, αυτό που μετρά είναι η επίδραση της εκάστοτε μουσικής στην ψυχοσύνθεση του καθενός. Με αυτό κατά νου μπορείς να αντιμετωπίσεις τα διλλήματα περί της σπουδαιότητας των Στέρεο Νόβα.

Τα ελληνικά 90s σημαδεύτηκαν απ’ την δραστηριότητα των ΣΝ. Πολλοί θεωρούν μνημείο και απόσταγμα καλλιτεχνικής υπεροχής το παρθενικό ομώνυμο άλμπουμ αυτών. Άλλοι πάλι θα θυμούνται το Ντισκολάτα ως μια ανάμνηση τόσο έντονη που ξαναζεί κάθε στιγμή μέσα στον ασφυκτικό κλοιό των μεγαλουπόλεων. Εκεί που όλα κινούνται γρήγορα και τα καρέ αλλάζουν πριν καν το αντιληφθείς, οι νευρώσεις πληθαίνουν μέρα με τη μέρα. Κι ο Ασύρματος Κόσμος, έχει την τιμητική του στη συνείδηση των μυημένων που θα ήθελαν να αρπάξουν ένα Μοτοκούζι και να διασχίσουν την απόσταση που τους χωρίζει απ’ την δική τους ευτυχία. Λίγο παραπέρα, το τέταρτο πλήρης διάρκειας άλμπουμ τους συγκεντρώνει μιαν αλλιώτικη ματιά. Ίσως κατά κάτι πιο ώριμη και κατασταλαγμένη, μέσα στις αυτοσχεδιαστικές του αναπτύξεις. Πάνω σε αυτές βασίζεται κι η διαπίστωση που θέλει το Τέλσον να αποτελεί τη λιγότερο προσβάσιμη κατάθεση του συγκροτήματος.

Το Τέλσον συνιστά ένα ηχογράφημα που βρίθει σε εικόνες. Ακόμα κι αν ο Κωνσταντίνος Βήτα επιλέγει να μην εκτεθεί επαρκώς λεκτικά, εικονογραφώντας με γλαφυρότητα το προσωπικό του σύμπαν όπως πρωτύτερα. Εδώ τον λόγο κατέχουν τα απέραντα οργανικά σχήματα, μουσικά θέματα σε θραύσματα χρόνου και συλλογισμών. Μια αλληλουχία από μακρόπνοα μελωδικά μοτίβα, trip hop, techno και idm ρυθμικών περιπλανήσεων, πολύμορφων συνθετικών εγχειρημάτων. Ένα ηχητικό οδοιπορικό από τους Tangerine Dream στον Brian Eno κι από κει στον David Bowie της βερολινέζικης ενδοσκόπησης του Low. Όσο για την εγχώρια επιρροή της Λένας Πλάτωνος, την παρατηρείς να αγκαλιάζει την αβυσσαλέα παράδοση της Laurie Anderson και την πανταχού επίκαιρη τευτονική ψυχρότητα των Kraftwerk. Με την προσθήκη της ασυγκράτητης ηλεκτρονικής μαεστρίας του Aphex Twin και του από πάντα αγαπημένου τους χατζιδακικού ρομαντισμού, συμπληρώνεται το καλαίσθητο κάδρο.

Όπως επισταμένως έχει ειπωθεί, το διπλό αυτό άλμπουμ ενδείκνυται για ατομικές ακροάσεις. Ο χαρακτήρας του σε φέρνει πρόσωπο με πρόσωπο με τη δική σου καθημερινότητα, ακόμα κι αν δε σου μιλάει εκτενώς με λόγια που κρύβουν μια υπόγεια δύναμη. Οι Μιχάλης Δέλτα, Αντώνης Πι και Κωνσταντίνος Βήτα πιάνουν τον παλμό των ψηφιακών μέσων, ενόσω ο τελευταίος απλώνει σποραδικά τις μελαγχολικές του λέξεις. Η ποιητική διάθεση και η αποτύπωση αυτής βρίσκεται συγχρόνως στους ήχους και τους στίχους. Πέρα από τα αισθαντικά “Λιγότερο απ’ αυτό” και “Δύο”, με το πρώτο να διανθίζεται απ’ τη μετρημένη ερμηνεία της Νατάσσας Καρβούνη που κρατάει απ’ το δικό μας «Νέο Κύμα», υπάρχει  το ομότιτλο track, η ambient καταβύθιση του “Άτλας”, ο χορευτικός φουτουρισμός (“To μπλε δωμάτιο”), η space πλευρά της electronica του “TV-O” που ανατρέχει στον Vangelis, η κλειστοφοβική μελωδικότητα στο “Κιβώτιο”, η ψιθυριστή απαγγελία του “Με θέλεις χωρίς εσένα”…

Αναμφίβολα, οι επιπλέον κατευθυντήριες οδηγίες εκ μέρους των ΣΝ που κάνουν την εμφάνιση τους στα 112 λεπτά(;) του άλμπουμ, περιλαμβάνουν σκεπτόμενη ηλεκτρονική μουσική που μεσουρανούσε εξαιτίας της επέλασης των δισκογραφικών επιτευγμάτων της Warp Records απ’ τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 90’. Διανύουμε το 1996, άλλωστε, και συνάμα μεταβαίνουμε μουσικά σε μια ως επί το πλείστον πλατύτερη απενοχοποίηση των εκτεταμένων πειραματισμών, σε κάθε μουσικό είδος και παρακλάδι αυτού. Πλέον τίποτα δεν φάνταζε μακρινό, το «μέλλον» είχε ήδη φθάσει. Το τρίο που το 92’ έδρασε με τρόπο απόλυτα συνυφασμένο με τις προσταγές των καιρών, μα πάνω απ’ όλα νεωτεριστικό ξεδιπλώνοντας ιδροκοπημένη rave ευστοχία πλάι σε μια νηφάλια ευθύτητα σκέψης-αντίδρασης, έρχεται τέσσερα χρόνια μετά να παραδώσει συνθέσεις ατέρμονης αναζήτησης. “Μάθημα”, “Οκτώβριος”, “Όνομα”, “Γυάλινη γη”, είναι μερικές εξ αυτών.

Εκείνοι που έζησαν στην ώρα του το «φαινόμενο» Στέρεο Νόβα, θα επιστέφουν σε κάθε κουβέντα γύρω απ’ αυτούς εκφέροντας άποψη με φράσεις κλισέ. Διότι οι τελευταίες δε συνιστούν υπερβολή και τυπικότητα όταν επιστρατεύονται για περιπτώσεις σαν κι αυτή που πραγματευόμαστε εδώ. Κι οι ερωτήσεις καταφθάνουν ασυναίσθητα πολλές και υπό τη μορφή βροχής: «Είναι το Τέλσον το πληρέστερο δημιούργημα των Στέρεο Νόβα;», «Αποτελεί το ζενίθ της τεχνοτροπίας τους;», «Γιατί την εποχή που κυκλοφόρησε δεν απέσπασε τα εύσημα από σεβαστό πλήθος κοινού;», «Μήπως έπρεπε να μεταλαμπαδευτεί το έργο τους σε μια νέα γενιά εγχώριων μουσικών για να εγκατασταθεί στο συλλογικό υποσυνείδητο των ακροατών της επόμενης μέρας απ’ την διάλυση του γκρουπ». «Ξέρω ‘γώ…» θα μου απαντήσεις και θα τοποθετήσεις ξανά τους δίσκους στο πλατώ.

Κυκλοφόρησε από: FM Records
Έτος: 1996
Ακούγεται σαν: η εγκεφαλική ηλεκτρονική μουσική να χωρά πληθώρα συναισθημάτων
Φράση κλειδί: Κοίτα μέσα σου για να βρεις την αλήθεια
Στο Mixtape σας προσθέστε: “Λιγότερο απ’ αυτό”, “Δύο”, “ Γυάλινη γη”
Ακούστε/αποκτήστε το: μέσω streaming πατώντας εδώ για 1^ο δίσκο και εδώ για 2^ο δίσκο

Ένα από τα σημαντικότερα σχήματα του σκληρού ήχου, οι θρυλικοί Sleep, επισκέπτονται για πρώτη φορά τη χώρα μας, την προσεχή Κυριακή 20 Μαϊου, στο Gagarin 205. Γνήσια παιδιά των Black Sabbath και πρωτεργάτες του stoner/doom κινήματος της δεκαετίας του 90, οι Sleep αποτελούν μια από τις κύριες επιρροές όλων των φιλόδοξων μουσικών ασπάστηκαν το συγκεκριμένο ήχο.

Μετά την αρχική τους διάλυση, πίσω στο 1998, οι Sleep επαναδραστηριοποιήθηκαν το 2009 για τις ανάγκες του All Tomorrow’s Parties, ενώ τον περασμένο μήνα έκαναν την πρώτη τους headline εμφάνιση μετά από χρόνια στα πλαίσια του Roadburn Festival στην Ολλανδία. Φέτος πραγματοποιούν κανονική περιοδεία με την Αθήνα να αποτελεί μια από τις ελάχιστες στάσεις της.

Η τωρινή σύνθεση των Sleep περιλαμβάνει εκτός των ιδρυτικών μελών Al Cisneros και Matt Pike, σε μπάσο/φωνητικά και κιθάρα αντίστοιχα, τον Jason Roeder των Neurosis στα τύμπανα.

Τη συναυλία διοργανώνουν οι Venerate Industries και οι Psychograndmamas, ενώ δεν θα υπάρξει opening act.

Info:

Sleep @ Gagarin 205
Κυριακή 20 Μαΐου 2012
Oι πόρτες ανοίγουν στις 21:00 μμ / Έναρξη 21:30 μμ
Εισιτήρια: Προπώληση 25 ευρώ / Ταμείο 30 ευρώ
Σημεία Προπώλησης: Σε όλα τα Public της Αθήνας, Ticket House (Πανεπιστημίου 42, εντός στοάς), Rythm Records (Εμμ. Μπενάκη 74), Monsterville (Θεμιστικλέους 53) και ηλεκτρονικά στο: http://sleepathens2012.eventbrite.com

Links:

weedian.com

venerateindustries.com

myspace.com/psychograndmammas

Video:

Click here to view the embedded video.

Ενα από τα σημαντικότερα φεστιβάλ κινηματογράφου της πόλης , το

Για την περίοδο του Ταινιοράματος, το εισιτήριο στο Άστυ θα κοστίζει 6 ευρώ την ημέρα (και για τις τρεις προβολές), ενώ διατίθεται και περιορισμένος αριθμός καρτών διαρκείας των 30 ευρώ και για τις 126 προβολές.

Ακολουθεί το πρόγραμμα της πρώτης εβδομάδας , ενώ το πλήρες πρόγραμμα του φεστιβάλ μπορείτε να το δείτε εδώ

Μια πολύ καλή αφορμή, λοιπόν, για να θυμηθούμε και να γνωρίσουμε ταινίες – σταθμούς στην ιστορία του σινεμά , αλλά και ένα πολύ καλό αντίδοτο στην εκλογολαγνεία που θα ακολουθήσει τις επόμενες ημέρες….

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

ΠΕΜΠΤΗ 17 ΜΑΙΟΥ: ΒΡΑΔΙΑ ΤΖΩΝ ΚΑΣΣΑΒΕΤΗΣ
ΠΡΟΣΩΠΑ – 18.00
ΝΥΧΤΑ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ – 20.15
ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΕΙΤΑΙ – 22.35

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18 ΜΑΙΟΥ: ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΙ ΣΙΝΕΜΑ
ΟΙ ΚΑΜΠΑΝΕΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΝΥΧΤΙΟΥ – 18.00
ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ Ο ΠΟΘΟΣ – 20.10
ΙΟΥΛΙΟΣ ΚΑΙΣΑΡΑΣ – 22.20

ΣΑΒΒΑΤΟ 19 ΜΑΙΟΥ: ΣΤΙΓΜΑΤΑ ΠΟΛΕΜΟΥ
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ – 18.00
€PA – 20.10
Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΝΥΡΕΜΒΕΡΓΗΣ – 22.10

ΚΥΡΙΑΚΗ 20 ΜΑΙΟΥ: ΙΤΑΛΙΚΗ ΣΑΤΙΡΑ
ΔΙΑΖΥΓΙΟ ΑΛΑ ΙΤΑΛΙΚΑ – 18.00
ΑΤΙΜΑΣΜΕΝΗ ΚΑΙ ΕΓΚΑΤΑΛΕΛΕΙΜΜΕΝΗ – 20.10
ΚΛΕΨΑΣ ΤΟΥ ΚΛΕΨΑΝΤΟΣ – 22.10

ΔΕΥΤΕΡΑ 21 ΜΑΙΟΥ: ΤΟ ΞΥΠΝΗΜΑ ΤΟΥ ΕΦΙΑΛΤΗ
ΔΙΑΦΑΝΟ ΔΕΡΜΑ – 18.00
Η ΣΟΦΙΑ ΤΩΝ ΚΡΟΚΟΔΕΙΛΩΝ – 20.10
ΣΤΗ ΡΑΧΗ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ – 22.20

ΤΡΙΤΗ 22 ΜΑΙΟΥ: ΕΡΩΤΙΣΜΟΣ ΣΤΑ ΑΚΡΑ
Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ – 18.00
ΚΑΜΑ ΣΟΥΤΡΑ: Ο ΘΡΥΛΟΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ – 20.10
BATTLE IN HEAVEN – 22.10

ΤΕΤΑΡΤΗ 23 ΜΑΙΟΥ: ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΤΙΚΑ ΟΝΕΙΡΑ
ΤΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ – 18.00
ΧΑΜΕΝΗ ΛΕΩΦΟΡΟΣ – 20.10
ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΑΠΌ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΟΡΟΦΟ – 22.20

Εκτός λοιπόν των Kasabian, James, Miles Kane και Band of Skulls το line up συμπληρώνεται από τους βέλγους Customs και από μία πολύ νέα ελληνική μπάντα,  τους Wheatman.

Και οι δύο νέες προσθήκες αποτελούν φρέσκιες προτάσεις των διοργανωτών, αφού πιστεύουν και στα δύο συγκροτήματα ότι θα απασχολήσουν ιδιαίτερα στο μέλλον.

Αντίθετα, από το τελικό line up απουσιάζει το γυναικείο νορβηγικό κουαρτέτο των Katzenjammer, το οποίο αν και είχε ανακοινωθεί, τελικά δεν θα εμφανιστεί.

Θυμίζουμε ότι το φετινό Ejekt θα πραγματοποιηθεί στην Πλατεία Νερού στον Ολυμπιακό Πόλο Φαλήρου στις 27 Ιουνίου.

Τα πρώτα 2.000 εισιτήρια που κοστίζαν 35 Ευρώ έχουν εξαντληθεί.
Η προπώληση των επόμενων 2.000 εισιτηρίων προς 38 ευρώ συνεχίζεται στο www.ticketarena.gr και στα Public και Tickethouse.
Μετά την εξάντλησή τους, τα εισιτήρια θα κοστίζουν 40 Ευρώ.
Την ημέρα του φεστιβάλ, εισιτήρια θα πωλούνται μόνο στα ταμεία του φεστιβάλ προς 45 Ευρώ.

Προθέρμανση με δύο promo videos των Customs και δύο τραγούδια των Wheatman

Click here to view the embedded video.

Click here to view the embedded video.

Η Frontstage, νέα ιδιοκτησία του ραδιοφωνικού σταθμού Εν Λευκώ 87,7 , κάνει ένα πολύ σημαντικό και αναγκαίο βήμα για το πολύπαθο μουσικό ραδιόφωνο.

Κατ’αρχάς, όπως συμβαίνει και σε πολλά ραδιόφωνα του εξωτερικού, από τις 18 Μαΐου και κάθε Παρασκευή στις 19.30, το στούντιο του Εν Λευκώ θα μετατρέπεται σε live studio, με την διευθύντρια προγράμματος του σταθμού Κατερίνα Καφεντζή (Kafka) να φιλοξενεί το 5|25 Live sessions radio show.  5 λεπτά συνέντευξη και  25 λεπτά ζωντανής μουσικής από το στούντιο. Πρώτη καλεσμένη στις 18 Μαϊου λοιπόν η Μαριέττα Φαφούτη με το συγκρότημά της, ενώ στ συνέχεια θα ανακοινωθούν και οι επόμενοι καλεσμένοι της.

Επιπλέον, και εδώ είναι που ο Εν Λευκώ βγαίνει από το ραδιοφωνικό στούντιο – όπως έκανε στα 90s ο Ρόδον και στα 00s o Kosmos – και εκμεταλλευόμενος τη δύναμη που έχουμε ξεχάσει στις περισσότερες των περιπτώσεων ότι έχει το ραδιόφωνο, στις 10 Ιουλίου και για 5 ξεχωριστές βραδιές live μουσικής, τα 5|25 μεταφέρονται στη σκηνή του Fuzz club και την ταράτσα του Hytra Bar Restaurant, που εγκαινιάζεται στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών.

Η αρχή της 10ης Ιουλίου ανήκει στον μεγάλο καλεσμένο του Εν Λευκώ, τον σπουδαίο Rufus Wainwright ο οποίος θα εμφανιστεί με την 8μελή μπάντα του στο Fuzz Club – δύο χρόνια μετά την πρώτη του επίσκεψη στη χώρα μας – παρουσιάζοντας το νέο του album “Out Of The Game” , σε παραγωγή Mark Ronson. Τη συναυλία θα ανοίξει ο ταλαντούχος folk rock Teddy Thompson – μέλος της μπάντας του Rufus και γιος του μεγάλου της βρετανικής folk,  Richard Thompson – αλλά και ο Vassilikos.

Τα επόμενα δύο ραντεβού του Ιουλίου, θα πραγματοποιηθούν στην ταράτσα του Hytra Bar Restaurant, που εγκαινιάζεται στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Στις 13 Ιουλίου θα εμφανιστεί η Olga Kouklaki με την συμμετοχή  της Liset Alea των Νοuvelle Vague στα φωνητικά, και στη συνέχεια στις 19 Ιουλίου θα έρθει η σειρά της Μαριέττας Φαφούτης με το συγκρότημά της.

Περισσότερες πληροφορίες για αυτά τα τρία συναυλιακά ραντεβού με τον Εν Λευκώ, αλλά και για τα επόμενα που θα ακολουθήσουν σύντομα!

Προς το παρόν, ας δούμε το πολύ ωραίο video του Rufus για το “Out Of The Game” στο οποίο συμπρωταγωνιστεί η Helena Bonham Carter

Click here to view the embedded video.

Όποιος θέλει να γίνει διάσημος, ας σηκώσει το χέρι του.

Η μικρή που αφηγείται την ιστορία της στο κοινό του Δώματος του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, κάνει αυτό ακριβώς. Διψασμένη για προσοχή, για να ξεχωρίσει και να βρει σκοπό στη ζωή της, στα 10 της χρόνια σηκώνει ψηλά το δεξί της χέρι και αρνείται να το κατεβάσει. Περήφανη διηγείται πως όλοι τώρα την συζητάνε, και πως έχει πλέον και τον δικό της παιδοψυχίατρο. Περνάνε οι μέρες, οι βδομάδες γίνονται μήνες και οι μήνες… 30 χρόνια, και η (ανώνυμη για μας) κοπέλα με το σηκωμένο χέρι είναι εξώφυλλο σε περιοδικά και έργο τέχνης στις μεγάλες γκαλερί, διάσημη παγκοσμίως απλά για το σθένος της να γίνει διάσημη. Σηκώνει το χέρι της (κυριολεκτικά) και λέει, προσέξτε με, είμαι κάποια. Ποτέ όμως στην διαδρομή δεν αναλογίζεται το προσωπικό κόστος της διασημότητας και της μονομανίας της, ακόμα και όταν την κάνει να σαπίσει από μέσα.

Μεγαλώνοντας βλέπει τους γύρω της να πειραματίζονται, να αποτυγχάνουν, να μαθαίνουν και να πετυχαίνουν ενώ η ίδια παραμένει παθητική περιμένοντας κάτι με την ίδια πάντα παιδική αφέλεια, ικανοποιημένη μόνο με την προσοχή που δέχεται. Στο τέλος όμως το ίδιο της το χέρι παίρνει μεγαλύτερη σημασία από την ίδια, αποκτά αθάνατη αξία, ενώ η ίδια γίνεται κάτι το περιττό και παροδικά προσκολλημένη πάνω του.

Η τοπογραφία του Δώματος στον Νέο Κόσμο βοηθάει σε αυτήν την αίσθηση “home-made” θεάτρου που επιχειρεί εδώ η σκηνοθέτης-σκηνογράφος (και μεταφράστρια) Ελένη Πέγκα με την ηθοποιό Θεοδώρα Τζήμου. Μια ιδιαίτερη, intimate, παράσταση που στήνει ένα κορίτσι στην σοφίτα του σπιτιού της για τους κουλτουρές φίλους των γονιών της και τους γείτονες. Τριγυρίζει μόνη της και ανάβει η σβήνει τα φώτα, ελέγχει το βίντεο, προσωποποιεί παιδικά παιχνίδια σαν βοηθήματα στην αφήγηση της και παίζει με τις σκιές σαν παράσταση Καραγκιόζη κάτω/πίσω από σκεπάσματα.

Είναι αυτή η παιδικότητα της αφήγησης που κοντράρει τόσο αμήχανα την αδυσώπητη τραγικότητα της κατάστασης της, την οποία η ίδια φαίνεται να αγνοεί ηθελημένα, επιτρέποντας τις ενήλικες σκιάσεις της ιστορίας της να εκφραστούν μόνο μέσα από τον βουβό της μαυροπίνακα. Η Τζήμου προσεγγίζει γλυκόπικρα και αθώα το ρόλο της μικρής, σε μια συγκινητικά ειλικρινή ερμηνεία. Ακόμα όμως και όσο παιρνούν τα 30 αυτά χρόνια κατά την αφήγηση της, η προσέγγιση στον χαρακτήρα παραμένει βαλτωμένη στην ίδια μανιέρα, αφήνοντας το βάρος της εξέλιξης του έργου στο κείμενο, κάπως ταιριαστά με την συμπεριφορά του χαρακτήρα της.

Το “My Arm” παρουσιάστηκε στην Αθήνα για πρώτη φορά πέρυσι στο Bios από τον ίδιο τον συγγραφεά, Tim Crouch. Η αλλαγή του φύλου του πρωταγωνιστή κερδίζει το στοίχημα της Πέγκα για πιο άμεση “θυματοποίηση” του/της. Ο δισταγμός της όμως να διατηρήσει τον μεγαλύτερο βαθμό αλληλεπίδρασης της προσέγγισης του, να “παίξει” την παράσταση με τυχαία αντικείμενα που ζητάει ο ίδιος ο πρωταγωνιστής από τις τσέπες και τις τσάντες του κοινού κατά την έναρξη, αφαιρεί λίγη από την γλυκάδα και την αυθορμητικότητα του.

Ο αιχμηρός, και πλέον αγαπημένος της Αθήνας (μετά από τρεις φετινές παραγωγές), Tim Crouch αρέσκεται να δοκιμάζει τα όρια της τέχνης του και τις αντοχές του κοινού απέναντι στο συλλογικό τους αίσθημα ευθύνης. “Τέχνη είναι ό,τι μπορείς να κάνεις και να την γλυτώσεις”. Τέχνη είναι ένα κορίτσι με όρθιο χέρι, όπως και η ιστορία της και η αφήγηση της γίνεται θεατρικό στο οποίο εμείς είμαστε θεατές, ένοχοι όπως και το κοινό της ιστοριας της.

Συντελεστές

Μετάφραση – Σκηνοθεσία – Σκηνικά: Έλενα Πέγκα
Μουσική: Hior Chronik
Ερμηνεύει η Θεοδώρα Τζήμου

Δευτέρα και Τρίτη στις 21.15

Τιμές εισιτηρίων
Γενική είσοδος 15€
Φοιτητικό 10€

Θέατρο του Νέου Κόσμου
Αντισθένους 7 & Θαρύπου,  Aθήνα,

http://www.theatroneoukosmou.gr/

Η ομάδα των hip-hop παραγωγών Organized Noize (Rico Wade, Ray Murray & Sleepy Brown) από την Ατλάντα μπορεί να μην χαίρει της αναγνωρισιμότητας που έχουν άλλοι παραγωγοί του είδους αλλά η δουλειά που κάνει εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες (βλ. Outcast, Goodie Mob, Ludacris, κλπ) έχει διαμορφώσει εν πολλοίς τον ήχο του hip-hop όχι μόνο στον Αμερικάνικο Νότο αλλά σχεδόν στο σύνολο του και πέρα από αυτό αφού γεύτηκαν και mainstream επιτυχίες χάρις στις παραγωγές σε r’n'b  ονόματα όπως οι TLC, En Vogue, κλπ.

Ο Trackstar the DJ σε συνεργασία με το The Smoking Section παρουσιάσαν πρόσφατα ένα εξαιρετικό mixtape αναδρομής στις παραγωγές των Organized Noize με χορταστικότατο tracklist 50 τραγούδιων -βλέπε εικόνα παραπάνω- με την συμμετοχή του Big Rube (μέλος της Dungeon Family -χαλαρή κολλεκτίβα μουσικών κ παραγωγών από την Ατλάντα που πήρε το ονομά της από το στούντιο του Rico Wade- και κατά καίρους συνεργάτης των Organized Noize) στην παρουσίαση των κομματιών. Ακούς το Out of the Darkness: The Best of Organized Noize παρακάτω ενώ για όποιον ενδιαφέρεται είναι διαθέσιμο και για δωρεάν download! ATLiens!

Trackstar The DJ – Out Of The Darkness: The Best Of Organized Noize (free download)

Trackstar The DJ – Out Of The Darkness: The Best Of Organized Noize (stream via soundcloud)

Το Plisskën Festival 2012 συνολικά ως διοργάνωση παίρνει άνετα θετικό πρόσημο. Για πάνω από 15 ώρες φιλοξένησε στα 2 stages που στήθηκαν 23 ονόματα της διεθνής σκηνής, χωρίς σοβαρά προβλήματα και με προφανή την προσπάθεια των διοργανωτών  έστω και με τα περιορισμένα μέσα και budget που είχαν στη διάθεσή τους, να προσφέρουν το κάτι παραπάνω στην ολοήμερη φεστιβαλική εμπειρία, σεβόμενοι τον πελάτη τους, αυτόν τον παραξενιάρη και γκρινιάρη μουσικόφιλο.

Ο περιβάλλοντας χώρος του Κτιρίου 56, σε αντίθεση με την πρώτη διοργάνωση που χρησιμοποιήθηκε ως parking, αυτή τη φορά σωστά έγινε μέρος του festival, ενώ highlight για πολλούς για το απαραίτητα διαλλείματα ξεκούρασης, ήταν το λευκό lounge έξω από το main stage, η πίσω αυλή και φυσικά η προσβάσιμη εντυπωσιακή τριήρης, ενώ πολύ θετικά σχόλια κέρδισαν η πρωτότυπη οθόνη στην κεντρική σκηνή και τα visuals πάνω στα μπαλόνια στο club stage.

Η ομάδα του Plisskën έχει ένα όραμα και έχει τα ψυχικά αποθέματα για να επενδύσει στο εναλλακτικό αυτό φεστιβάλ  – το οποίο έρχεται την κατάλληλη στιγμή για να καλύψει το οριστικό τέλος (;) πλέον του Synch. To ερώτημα βέβαια είναι πόσο μπορεί να αντέξει οικονομικά στο να στηρίζει αυτό το μεγαλεπήβολο και φιλόδοξο πλάνο, με τα πάρα πολλά ονόματα από το εξωτερικό στριμωγμένα σε μία ημέρα, χωρίς διαφημιστικό budget, και σε μία χρονική περίοδο ιδιαίτερα που οι διαθέσιμες χορηγίες που «σώζουν» πολλές φορές τις διοργανώσεις όλο και λιγοστεύουν , σε ένα επιχειρησιακό περιβάλλον όπου συνεχίζεται η αβεβαιότητα της κρίσης στην διαφημιστική αγορά, ακόμα και για παραδοσιακά μεγάλα brands με άλλοτε μεγάλο χορηγικό budget.

Η σχετικά μικρή προσέλευση του κόσμου δεν μας προξένησε έκπληξη. Αν και τα εισιτήριο ήταν σίγουρα προσιτό, ειδικά σε σχέση με πόσα ξένα συγκροτήματα σου προσέφερε να δεις από τα οποία σχεδόν όλα ερχόντουσαν για πρώτη φορά στην χώρα μας – και χωρίς να υπάρχει το σύνηθες φαινόμενο στις εγχώριες διοργανώσεις, με ελληνικά συγκροτήματα να γεμίζουν άχαρα το line up – είναι προφανές ότι το ελληνικό ευρύτερο κοινό δεν απάντησε θετικά στην πρόσκληση. Οι κάτι παραπάνω από 1,500 στην καλύτερη των εκτιμήσεων ας πούμε – αν τόσοι ήμασταν όσοι περάσαμε από το Plisskën καθ’ολη την διάρκεια της ημέρας – δεν είμαστε προφανώς ικανοί για να στηρίξουμε μία τέτοιου είδους διοργάνωση.

Η πρόκληση για τους διοργανωτές λοιπόν για την επόμενη χρονιά είναι κατά πόσο θα τα καταφέρουν να μην αλλοιώσουν μεν το ύφος των επιλογών του Plisskën – οι πολλές, πρωτότυπες και διαφορετικές μουσικές του προτάσεις, που ξεπερνούν τα τετριμμένα ονόματα και τις «σιγουράτζες» – ενώ ταυτόχρονα να προσελκύσουν και ένα ευρύτερο κοινό, που να ξεπερνάει τα στενά όρια της χιπστερίας και της αλτερνατίβας και των 100 “γραφικών” που πάνε με το που ανοίγουν οι πόρτες και στεναχωριούνται που δεν άντεξαν και έχασαν τα τελευταία πρωινά dj sets (σε εμάς αναφερόμαστε), ενώ παράλληλα να χτίσουν και ένα τέτοιο brandname για το Plissken που να είναι ικανό να προσελκύσει τις απαραίτητες χορηγίες για να σταθεί στα πόδια του.

Από εκεί και πέρα, όσον αφορά την ολοήμερη εκδρομή  μας το Σάββατο, και προτού δούμε ξεχωριστά τα live sets που παρακολουθήσαμε, και για να «γκρινιάξουμε» και λίγο- γιατί χωρίς γκρίνια δεν κάνει ο Έλληνας άλλωστε – ας αναφέρουμε ότι πράγματι υπήρχαν προβλήματα στον ήχο. Στο μεν πολύ μεγάλο main stage λόγω της ιδιομορφίας της κατασκευής του κτηρίου αλλά και του απελπιστικά ελάχιστου κόσμου ειδικά στα πρώτα και στα τελευταία set του festival, ενώ στο μικρό club stage τα γυάλινα τζάμια έτριζαν καθ’όλη την διάρκεια των dj sets εκεί. Είμαστε σίγουροι, ότι με δεδομένο ότι και το Plisskën του 2013 θα πραγματοποιηθεί στον ίδιο χώρο – διότι απλώς δεν υπάρχουν άλλες εγκαταστάσεις στην Αθήνα που να μπορούν να το φιλοξενήσουν με την πολύωρη μορφή που έχει πάρει  - ότι θα γίνουν οι απαραίτητες ηχητικές μελέτες και βελτιώσεις.

Εκτός του μικρού club stage , όπου πραγματικά – ειδικά στα σετ των College και Drums of Death – έπεσε πολύ ιδρωμένος χορός και ενθουσιασμός, αξίζει να αναφέρουμε ότι δυστυχώς η μικρή προσέλευση σε συνδυασμό με την μεγάλη έκταση του main stage, δεν βοήθησε στο να δημιουργηθεί «ατμόσφαιρα» – εκτός και αν ήσουν προσηλωμένος στην σκηνή και δεν κοιτούσες προς τα πίσω και απογοητευόσουν.

Κατά τα άλλα, η διοργάνωση κύλησε χωρίς προβλήματα, το ωρολόγιο πρόγραμμα τηρήθηκε σχεδόν ευλαβικά, οι άνθρωποι της παραγωγής, οι εθελοντές και τα παιδιά του The Lab έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους για να πραγματοποιηθεί το φεστιβάλ και να διευκολύνουν εμάς τους υπόλοιπους και φυσικά, η ατραξιόν του φεστιβάλ ήταν – όπως αναμενόταν άλλωστε – ο King Khan με το ανυπέρβλητο και εμμονικό “gamisou chrisi avgi!”, του οποίο ακολούθησε αργότερα το βράδυ η Peaches με το “ton poulo michaloliako!”, ενώ ακόμα αναρωτιόμαστε αν υπάρχει εκεί έξω κάποιος που να αγόρασε μία από τις υπογεγραμμένες αφίσες των Dead Skeletons, τις οποίες πωλούσαν οι αθεόφοβοι προς 40 ευρώ.

Ραντεβού στις 18.05.2012 για το Plisskën Festival 2013

(Ηλίας Πυκνάδας)

Team Ghost
(main stage)

Η έναρξη του φεστιβάλ ανατέθηκε στους Team Ghost του Γάλλου Nicolas Fromageau (το 1/2 των M83 μέχρι και το δεύτερο άλμπουμ τους) και νομίζω ότι τα κατάφεραν περίφημα δεδομένου ότι βγήκαν μες την ντάλα του μεσημεριού και μπροστά σε (αναμενόμενα) ελάχιστο κόσμο που μάλλον είχε περισσότερη έννοια να βρει που πωλείται παγωμένος καφές παρα να “χαθεί” μαζί τους. Ονειρικό shoegaze με πολλές κιθάρες που αν είχε την ευκαιρία να ήταν πλασαρισμενο σε καλύτερη ώρα στο line-up θα κέρδιζε τις εντυπώσεις και πολύ περισσότερα, νομίζω, θετικά σχόλια. (Λευτέρης Κουσίδης)

Rita Maia
(club stage)

“Ηρωίδα” η πορτογαλίδα Rita Maia, η οποία άνοιξε με το dj set της το club stage λίγο μετά τις 3 το μεσημέρι, μπροστά σε μία χούφτα ανθρώπων με καφέδες στο χέρια. Συμπαθέστατη η ίδια όπως και οι επιλογές της, ειδικά για την ώρα και την άβολη θέση στο line up. (Ηλίας Πυκνάδας)

Male Bonding
(main stage)

Χωρίς αμφιβολία η καλύτερη μπάντα που είδαμε (για τον συντάκτη αυτής της συγκεκριμένης παραγράφου φυσικά) oι βρετανοί Μale Βonding που ανέβηκαν γύρω στις 4:20 το μεσημέρι στην κεντρική σκηνή του Plisskën Festival. Με τον λιγοστό κόσμο ο οποίος βρισκόταν στον χώρο να πολλαπλασίαζεται καθώς περνούσε η ώρα, οι Male Bonding κατάφεραν να μας ξεσηκώσουν από την αρχή της εμφάνισής τους δίνοντας έμφαση κυρίως σε κομμάτια από το 2ο album τους Endless Now χωρίς να λείπουν φυσικά και αρκετά highlights από το ντεμπούτο τους Nothing Hurts. Bones, Weird Feelings, Crooked Feelings, Tame The Sun , Can’t Dream ήταν μερικά από τα τραγούδια που μας έκαναν να ιδρώσουμε με αποκορύφωμα φυσικά το Year’s Not Long, το τραγούδι με το οποίο έκλεισαν το set τους οι Male Bonding και στο οποίο σκεφτήκαμε να βγάλουμε μπλούζα αλλά το μετανιώσαμε. Κακώς. (Μάριος Πέτρου)

Montana Cruz
(club stage)

Δεν μπορούμε να πούμε και πολλά για το set του  Μοntana Cruz καθώς η αλήθεια είναι ότι μετα τους Male Bonding δεν υπήρχε και τόσο πολύ νόημα. Παρ΄όλα αυτά αν υπάρχει κάτι που θα θυμόμαστε από τον Κολομβιανό καλεσμένο του Plissken που ανέβηκε στη σκηνή λίγο πριν τις 5, είναι η στιγμή που κατέβηκε από τα decks για να χορέψει με ένα 4-χρόνο κοριτσάκι υπό τους ήχους του Fatboy Slim. (Μάριος Πέτρου)

Michael Rother with Camera
(main stage)

Ήταν απόγευμα όταν ανέβηκε στην κεντρική σκηνή του Plissken ο Michael Rother. Μία απ’τις μεγαλύτερες μορφές της Γερμανικής μουσικής σχολής των ’70s, βασικό μέλος των Neu!, Harmonia, αλλά και των πρώιμων Kraftwerk, ο Rother υπήρξε στυλοβάτης του krautrock και απ’τις προσωπικότητες που είναι υπεύθυνες για τη στροφή που πήρε η ηλεκτρονική μουσική στα μέσα των seventies. Στη σκηνή αρχικά εμφανίστηκε μόνος του, με μια κιθάρα κι ένα λάπτοπ, στο οποίο είχε κολλήσει ένα αυτοκόλλητο με το σήμα των Neu!. Το trip της μουσικής του μοιάζει με τα μακράς διάρκειας ταξίδια του Manuel Göttsching: κιθαριστικά σόλο που επικαλύπτονται από synthesized layers. Στη συνέχεια προστέθηκε στη σκηνή ο drummer των Βερολινέζων Camera, της μπάντας που τον συνόδεψε στο live, και κατά σειρά κιθάρα και πλήκτρα. Το live του Rother ήταν το πιο ατμοσφαιρικό απ’όσα είδαμε στην κεντρική σκηνή του Plissken, κι ας ήταν ακατάλληλη η ώρα για kosmiche ταξίδια. Στις krautrock εφτάλεπτες-οκτάλεπτες συνθέσεις του Rother με τους Camera, highlight υπήρξε το ‘Hero’ των Neu! (από το τρίτο τους άλμπουμ ‘Neu! 75′), το μόνο κομμάτι στο οποίο υπήρξαν φωνητικά, ως αντιφασιστικό κομμάτι διαδήλωσης, όπως ο ίδιος ο Rother το παρουσίασε. (Ηρακλής Κορέλης)

Forest Swords
(club stage)

Ήταν φανερό πως η μικρή, “dance” αποκαλούμενη σκηνή του Plissken ήταν και χωροταξικά πολύ μικρή για να καλύψει τις ανάγκες dj set, και ηχητικά ανεπαρκής για να φτιάξει ανάλογη ατμόσφαιρα. Πόσο μάλλον για το λάιβ του Forest Swords, η μουσική του οποίου δεν έχει τόσο χορευτικό προσανατολισμό, αλλά είναι κατά κύριο λόγο εγκεφαλική. Η έκπληξη του παρουσιαστικού του Matthew Barnes (πιτσιρικάς, πολύ αδύνατος, με μιλιτέρ μπουφάν και τεράστιο καπέλο) επικαλύφθηκε απ’τις δονήσεις του ‘Dagger Paths’ κι άλλων (υποψιάζομαι ακυκλοφόρητων) tracks που έπαιξε, για περίπου μία ώρα. Η μουσική του Forest Swords συγγενεύει αρκετά με το post-dubstep ρεύμα που έρχεται απ’τη Βρετανία- χαρακτηριστικό παράδειγμα του ήχου της εταιρείας Olde English Spelling Bee, μπλέκει τις hauntology αναφορές της Ghost Box με hip hop beats, σε ένα απρόσμενα ταιριαστό αποτέλεσμα. Η εμφάνισή του ήταν με διαφορά η πιο ενδιαφέρουσα απ’τα ηλεκτρονικά acts του Plissken. (Ηρακλής Κορέλης)

We Were Promised Jetpacks
(main stage)

Οι Σκωτσέζοι post-punkers/ shoegazers μόνο εξαντλημένοι δεν μας ήρθαν μετά από μια μεγάλη περιοδεία στις Η.Π.Α., αλλά αντίθετα με περισσή ενέργεια και χωρίς πολλά λόγια μας φιλοδώρησαν με μια ωραία setlist που ανάμειξε κομμάτια και από τα δύο LP τους. Βέβαια οι Jetpacks μόνο πρωτάρηδες δεν είναι αφού αν και με δισκογραφική παρουσία από το 2009 μόλις, υπάρχουν σαν συγκρότημα από το 2003, κάτι που φαίνεται επί σκηνής από το δέσιμό τους. Ξεχωρίσαμε τα “Quiet Little Voices”, “Boy in the Backseat”, “Ships With Holes Will Sink” και “Ιt’s Thunder and It’s Lighting” που  τα απογείωσε η ξεχωριστή φωνή του Adam Thomson αλλά και τα φρενήρη drums του Darren Lackie. Από τα συγκροτήματα που θα θέλαμε να ξαναδούμε σε κλειστο χώρο σε δικό τους live. (Βίκυ Στρατάκη)

Junior Boys
(club stage)

Η διαφορά ενός live των Junior Boys, από ένα dj set των Junior Boys, απέχει όσο η Καλλιθέα απ’το Μόντρεαλ. Το έτερον ήμισυ των Junior Boys, Matt Didemus, έπαιξε ένα techno/house σετ, μπροστά σε ελάχιστο κόσμο. Ίσως έφταιγε η ώρα που έπαιζε, ίσως το γεγονός ότι η επιλογή κομματιών θα μπορούσε να ανήκε σε έναν οποιονδήποτε house dj, η εμφάνιση του Didemus δύσκολα συγγένεψε με την εκλεκτικότητα των σπουδαίων Καναδών, και κάπου χάθηκε στη λήθη του φετινού προγράμματος. (Ηρακλής Κορέλης)

King Khan and The Shrines
(main stage)

Για όσους γνώριζαν τι… τρελοκομείο (pun intended) είναι ο King Khan ήξεραν ότι η παρουσία του θα στιγμάτιζε το Plisskën. Στο 45λεπτο σετ του με την μπαντάρα που είχε δίπλα του, με τα πνευστά στην πρώτη γραμμή, ο Καναδός trashy rock’n’roll σαμάνος άφησε τα διαπιστευτήριά του. Η Peaches τον παρουσίασε, εκείνος έκανε την εντυπωσιακή του είσοδο, επικαλέστηκε τα νέα του φιλαράκια τους Acid Baby Jesus, και έκανε σαφές ότι δεν αστειεύεται όσο και αν κάποιος νομίζει το αντίθετο βλέποντάς τον. Εμμονή στο σετ του το «Gamisou Chrisi Avgi” που επαναλάμβανε συνέχεια – προφανώς περίμενε μεγαλύτερη ανταπόκριση από το κοινό βέβαια, το οποίο αποδείχτηκε μουδιασμένο. Δεν είναι πολιτικό το soul rock’n’roll μήνυμα του King Khan όμως. Είναι κοινωνικό. Ενάντια στον ρατσισμό – που σίγουρα θα έχει βιώσει και ο ίδιος για τα καλά  ως γιος Ινδών μεταναστών στον Καναδά – στον φασισμό, αλλά και στην ομοφοβία , μηνύματα που ξέρει πώς να τα περνάει, μέσα από το  χιούμορ και την υπερβολική περσόνα του, ενώ δεν ξεχνάει όπου και να σταθεί τον αδικοχαμένο κολλητό του Jay Reatard. (Ηλίας Πυκνάδας)

The Notwist
(main stage)

Ούτε οι πιο αισιόδοξοι φίλοι τους δεν περίμεναν μια τέτοια εμφάνιση από τους The Notwist. Μέσα στη μια ώρα που τους αναλογούσε, κατάφεραν να δονήσουν για τα καλά τη σκηνή του Plissken, επιστρατεύοντας τα γνωστότερα κομμάτια της δισκογραφίας τους και ανεβάζοντας τα στα υψηλότερα δυνατά επίπεδα, τόσο ενορχηστρωτικά όσο και εκτελεστικά. Ακόμα και τα πιο χαμηλής έντασης tracks, όπως το εναρκτήριο Pick Up The Phone μεταμορφώθηκαν σε δυναμίτες από τους υπερδραστήριους Γερμανούς οι οποίοι απέδειξαν πως αποτελούν μια από τις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές μπάντες της τελευταίες δεκαετίας.

Dead Skeletons
(main stage)

Σαφώς από τις εμφανίσεις που συγκαταλέγονται στα highlights της ημέρας παρά το ότι η φήμη τους βασίζεται περισσότερο στην σχέση τους με τον Anton Newcombe (και τι δεν θα δίναμε να τον βλέπαμε και αυτόν να εμφανίζεται μαζί τους, σωστά;), ήταν η πρώτη τους live εμφάνιση με αυτή τη σύνθεση – όπως δήλωσαν σε φίλο μετά – και έπαιξαν με πολύ μουντό ήχο που ίσα ξεχώριζες όργανα και φωνές. Τα φαντάσματα των Velvet Underground, των Spacemen 3 και λοιπών θρύλων πάντως μπορούν να παραμείνουν ήσυχα αφού οι Dead Skeletons στο σύντομο αλλά κολασμένο σετ τους απέδειξαν ότι συνεχίζουν με τον σκληρό ψυχεδελικό ήχο τους επάξια την παρακαταθήκη τους χωρίς να παρεκκλίνουν, καλώς ή κακώς, ούτε τόσο δα. Στο επανιδείν; Μακάρι! (Λευτέρης Κουσίδης)

Triggerfinger
(main stage)

Δεν ξέρω ποια ανάγκη ή ποια κριτήρια επέβαλλαν όχι μόνο την μετάκληση αλλά και το πλασάρισμα σε τέτοια αξιοζήλευτη ώρα εμφάνισης για το βέλγικο power rock trio αλλά σίγουρα αντιπροσώπευσαν άψογα το αναφαίρετο δικαίωμα και της τρίτης ηλικίας σε rawk ποζεριλίκια. Όχι ότι μουσικά τα πήγαν και τόσο άσχημα -φαντάζομαι ότι έχουν φάει τα νιάτα τους στα bars της Φλαμανδίας παίζοντας ότι ακριβώς παίζουν χιλιάδες άλλες μπάντες στον πλανήτη- αλλά αν δεν υπήρχε κόσμος που περίμενε πως και πως την Peaches (άλλο πάλι και αυτό), μάλλον θα παίζανε για τα ντουβάρια του main stage. Χρειαζόμασταν σαφώς ένα πιο σύγχρονο και πιο ταιριαστό στο ύφος του φεστιβάλ συγκρότημα εκείνη την ώρα για να το “απογειώσει”. (Λευτέρης Κουσίδης)

Liquid
(club stage)

Ακολουθεί η άχρηστη πληροφορία της ημέρας: Είχα δει τους Liquid, το καλοκαίρι του 1992 (ή 1993;) στον Πόρο, σε ένα live που γινόταν σε μια βίλα με πισίνα (!). Ήταν η εποχή που οι Liquid έκαναν επιτυχία με τα πρώτα τους singles, πριν βγει το άλμπουμ τους ‘Culture’, την περίδο που είχε πια φύγει το πρώτο rave κύμα απ’τη Βρετανία κι η χορευτική μουσική γνώριζε μεγάλη άνθηση, πλέον κι εκτός underground. Υπό τη στέγη της σπουδαίας δισκογραφικής XL, οι Liquid έγιναν γνωστοί ως ένα απ’τα ονόματα που υιοθέτησαν τον ήχο του breakbeat, έστω κι αν τους είχαν προλάβει οι Altern 8 ή οι Prodigy με το ‘Experience’. Η μεγάλη επιτυχία ήρθε με το single ‘Sweet Harmony’, το οποίο ήταν ένα rip off του κλασικού house κομματιού του Ce Ce Rogers ‘Someday’. Στο Plissken οι Liquid (ο Eamon Downes δηλαδή) ήρθαν για να παίξουν τα κομμάτια του άλμπουμ τους ‘Culture’: ‘Sweet Harmony’, ‘Liquid is Liquid’, ‘Liquid Love’. Θα μπορούσε να ήταν η εμφάνισή τους μια επιστροφή αναμνήσεων, στα χρόνια που η βρετανική house βασιζόταν σε μελωδικά πιανιστικά μέρη και αξιόλογα single όπως το ‘Rise’ (με εμφανή την επιρροή του Chicago house). Δυστυχώς όμως η συμμετοχή του τύπου που έκανε τα καθόλου απαραίτητα φωνητικά (του στυλ “Atheeeens”, “make some nooooooise” “r-u-ha-vin-fuuuuun?”) εν είδει κονφερανσιέ πάνω από κάθε κομμάτι, ακύρωνε όποιο μουσικό ενδιαφέρον- απ’ό,τι είδα είχε εξίσου αχρείαστη συμμετοχή και στο dj set του Andrew Weatherall αργότερα. Συν αυτοίς οι διακοπές του ήχου απ’το laptop set του Downes μας στέρησαν την χαρά μιας εντελώς αποενοχοποιημένης αφορμής για old school nostalgia- έστω και στιγμιαία, ο χορός θα ήταν ξέφρενος.. Παρ’όλα αυτά, η πιο feelgood στιγμή του φεστιβάλ για μένα. (Ηρακλής Κορέλης)

Peaches performing “Teaches of Peaches”
(main stage)

Δεύτερη, αν δεν κάνω λάθος φορά που η Καναδή performer μας επισκέφτηκε για live (την Αθήνα εννοώ) μετά από εκείνο το Synch του 2010 και η λάμψη, η προκλητικότητα και η ενέργεια της γενικά για μένα προσωπικά είχαν κατά ένα μεγάλο μέρος χαθεί. Από τη μια μεριά το electroclash (sorry, are you from the past?) δεν ήταν κάτι παραπάνω από μια βραχύβια μόδα, έστω και αν το Teaches of Peaches του 2000 είναι ένας απ’ τους δίσκους που στέκονται ακόμη μια χαρά (κυρίως βέβαια ως ένας μετα-φεμινιστικός/ queer παιάνας για την ελεύθερη έκφραση της σεξουαλικότητας και της προσωπικότητας παρά ως μουσική δημιουργία per se) και από την άλλη οι θεατρινισμοί και το show της Peaches φαίνονται πια ελαφρώς τραγελαφικά. Δε θα πω ψέματα ότι δεν παίζει ένα ρόλο και το “στερεότυπο” της ηλικίας και η “λατρεία της νεότητας” στο χώρο του ροκ αλλά σίγουρα το να χρειάζεται να σε βαστάνε για να περπατήσεις πάνω στο κοινό “όπως ο Ιησούς” θυμίζει Iggy Pop και όχι με καλό τρόπο…  Θα σταματήσω εδώ λέγοντας απλά πως κάποιοι δίσκοι/καλλιτέχνες/είδη είναι αναπόσπαστα δεμένοι με κάποια εποχή (όπως η Peaches κατ’ εμέ με την εποχή 2000-2002) και από κει και πέρα φαίνονται και ακούγονται λίγο παρωχημένοι. (Βίκυ Στρατάκη)

College – Villa – Drums of Death – Son of Kick
(club stage)

Αν η dance stage του Plissken είχε λόγο ύπαρξης, ήταν για τα dj set του Γάλλου College, του Βέλγου Villa, και του Βρετανού Drums of Death. O College ή αλλιώς David Grellier έγινε γνωστός μέσα απ’το soundtrack του ‘Drive’, χάρη στη συμμετοχή του ‘A Real Hero’. Εκτός του “hit”, o College έπαιξε ένα σετ-αναφορά στη γαλλική house σκηνή που μεσουράνησε στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, για να αναλάβει στη συνέχεια ο Villa σε ανάλογο ύφος. Ο Drums of Death κατά κόσμον Colin Bailey ήταν μάλλον ο πιο ξεσηκωτικός της τριάδας, παίζοντας σχεδόν ολόκληρο το ‘Generation Hexed’. H leftfield house του είναι αρκετά σκοτεινή, εφάμιλλη του παρουσιαστικού του: βαμμένος στο πρόσωπο σαν να φοράει λευκή μάσκα, έστω κι αν χόρευε περισσότερο κι απ’τον πιο εκδηλωτικό θεατή του.. Ο Son of Kick ως άξιο τέκνο της bass σκηνής, βγήκε λίγο πριν τις 2 το βράδυ και μας έδωσε ένα αμετακίνητα σκληρό dubstep σετ, ομοιογενές μεν, flat δε, σαν ευθεία γραμμή.

Andrew Weatherall
(main stage)

Η μορφή που είναι ο Andrew Weatherall ανέβηκε στην κεντρική μεγάλη σκηνή λίγη ώρα μετά τις 2, και η αλήθεια ότι ήταν τόσο “άβολο” όσο και όταν ανεβαίναν 11 ώρες νωρίτερα οι Team Ghost. Ήταν ελάχιστος ο αριθμός όσων ακούσαμε το σετ του, και ακόμα και εμείς μετά από λίγο αποχωρήσαμε, για να αφήσουμε τους “ηρωϊκούς” και την πρωϊνή βάρδια να ακούσουν τους Alan Braxe, Bong-Ra, Joker και Kid606 που έκλεισαν τον 15ωρο μαραθώνιο του Plisskën Festival 2012.

(ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Βαγγέλης Πατσιαλός)

Για τον rapper Danny Brown -από τις πιο ενδιαφέρουσες φιγούρες του σύγχρονου hip-hop από το Detroit αλλά και γενικότερα- τα έχουμε ξαναπεί από εδώ αλλά αν ενδιαφέρεστε να τον γνωρίσετε καλύτερα, το Pitchfork.tv μόλις του αφιέρωσε ένα πολύ ωραίο εικοσάλεπτο ντοκυμαντέρ με τίτλο Detroit State Of Mind. Το Detroit State Of Mind γυρίστικε τον περασμένο Φεβρουάριο και δείχνει μεταξύ άλλων τον Danny Brown με την οικογένεια του, να ηχογραφεί νέες μουσικές, σκηνές από την εμφανισή του στο φεστιβάλ Dilla Da, κλπ. Δείτε το παρακάτω:

Danny Brown: Detroit State Of Mind [pitchfork.tv documentary]

Click here to view the embedded video.

Μάλιστα η επιλογή του Will Holland ήταν να αφιερώσει όλο το χώρο τόσο στην performance της Russel όσο και στους αυτοσχεδιασμούς των καταπληκτικών μουσικών και αυτός να σταθεί λίγο πιο πίσω, αρκούμενος στο να συμπληρώνει τον ήχο με την κιθάρα του και να συντονίζει διακριτικά τους υπολοίπους.

Η αίσθηση που αποκόμιζες από τη συναυλία ήταν η ίδια που σου αφήνει και το “Look Around the Corner”, η τελευταία κυκλοφορία του Quantic. Στην ουσία πρόκειται για ένα γεφύρωμα μιας απίθανης ethnic λατινοαμερικάνικης μπάντας με μια ταλαντούχα soul τραγουδίστρια. Οι Combo Barbaro από τη μία, με πυλώνες τον ενθουσιόδη περκασιονίστα Freddy Colorado να βρίσκεται μια πίσω από τα bongos του και μια κάτω στον κόσμο και τον ατάραχο Alfredo Linares στα πλήκτρα. Από την άλλη η Alice Russel η ξανθιά με τη μαύρη φωνή και τη δυνατή σκηνική παρουσία. Όταν έπαιρνε το μικρόφωνο η ζυγαριά έγερνε στη soul ενώ όταν το αποτραβίοταν (σε instrumentals ή σε εμβόλιμους αυτοσχεδιασμούς) φεύγαμε προς τις μουσικές της Κολομβίας και τη λατινοαμερικάνικη παράδοση.

Όλα αυτά φιλτραρισμένα σε μια απίστευτη αρμονία και ένα σχεδόν jazz εκλεκτισμό, προφανώς οφειλόμενο στη μαεστρία του Quantic. Με λίγα λόγια ήταν σα να βλέπεις την ποιότητα μιας jazz συναυλίας μαζί με τα ξέφρενα ξεσπάσματα ενός λαϊκού πανηγυριού.

Η επιλογή των κομματιών ήταν προφανώς αφιερωμένη στο Look Around the Corner με κάποια αποσπάσματα από άλλες δουλείες από το παρελθόν κυρίως της Quantic Soul Orchestra (όπως η δεκάλεπτη εκτέλεση του Pushin’ On) αλλά και εμβόλιμες εκπλήξεις όπως η διασκευή στο Golden Brown των Stranglers

Στα συν της βραδιάς και το support των δικών μας Soul Mates  οι οποίο έκαναν αυτό που ακριβώς οφείλει να κάνει ένα support σε μια αντίστοιχη περίσταση: Άναψαν το κέφι με μπόλικη ποπ, soul και funk. Σε αυτό βοήθησε βεβαίως η εμπροσθοφυλακή με τις τρεις τραγουδίστριες που δεν σταμάτησαν να χορεύουν αλλά και η συνολική ενέργεια που εξέπεμπε όλη η μπάντα.

Φωτογραφίες: Βαγγέλης Πατσιαλός

Video:
 H διασκευή στο Golden Brown από μια πρόσφατη συναυλία τους.

Waiting sucks!

Ok, όχι και τόσο πλέον, λόγω της μετριότατης προς κακής 4ης σεζόν για να λέμε και την αλήθεια.

Ο 5ος κύκλος του True Blood αναμένεται να ξεκινήσει να προβάλλεται από το HBO φυσικά στις 10 Ιουνίου, και το τηλεοπτικό δίκτυο σήμερα έδωσε στη δημοσιότητα το πρώτο trailer.

Δείτε το παρακάτω – με την απαραίτητη σημείωση όμως, ότι περιέργως περιέχει πάρα πολλά spoilers για την εξέλιξη της σειράς.

Click here to view the embedded video.

Προπομπός του νέου αυτού album, είναι το πρώτο single και video “All The Records” που  έχουμε την δυνατότητα να ακούσουμε και δούμε σήμερα.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η αλλαγή του ήχου του Sillyboy, ο οποίος τουλάχιστον για το συγκεκριμένο νέο κομμάτι που ακούμε, αφήνει στην άκρη αρκετά τα ηλεκτρονικά στοιχεία για χάρη μιας πιο άμεσης pop/rock φόρμα

Το video για το “All The Rocords” είναι σε σκηνοθεσία της ομάδας the cOre.

Click here to view the embedded video.

Πλέον οι  Keyser Söze κυκλοφόρησαν και το video που είχαν υποσχεθεί, το οποίο γυρίστηκε πρόσφατα στο Six D.O.G.S. σε σκηνοθεσία του Μιχάλη Μπουσούνη, ενώ περιμένουμε να ακούσουμε και συνολικά το υλικό της επικείμενης κυκλοφορίας τους.

Click here to view the embedded video.