"Η χωρητικότητα του θεάτρου της Αρχαίας Επιδαύρου ανέρχεται περίπου σε 12.000 θεατές" αναγράφεται στο site του ελληνικού φεστιβάλ. Επίσης αναφέρει ότι σου δίνεται η δυνατότητα online αγοράς εισιτηρίων από ένα άψογο μηχανογραφικό σύστημα, το οποίο φαντάζομαι κατέγραψε ότι το βράδυ του Σαββάτου είχαν προπωληθεί σχεδόν όλα τα εισιτήρια. Λογικό να περιμένουν λοιπόν οι διοργανωτές δώδεκα χιλιάδες κόσμο να προσεγγίσει την Επίδαυρο, πολλοί εκ των οποίων με την επιβεβαίωση της κράτησης ανά χείρας.
Εκείνοι όμως που μάλλον δε χρησιμοποίησαν το μηχανογραφικό τους σύστημα τελικά ήταν οι ίδιοι διοργανωτές. Πώς αλλιώς εξηγείται πως είχαν μια σειρά από ταμεία για τις πωλήσεις (των ήδη προπωλημένων) εισιτηρίων και μόλις δυο (2!) για όσους είχαν αγοράσει το εισιτήριο μέσω internet. Αν έφτανες λοιπόν στις 8:30, θεωρώντας ότι μια και έχεις προνοήσει να βγάλεις εισιτήριο μισή ώρα είναι αρκετή για να μπεις, έπεφτες πάνω σε μια ουρά τουλάχιστον 50 μέτρων.
Εκεί βρέθηκα λοιπόν και εγώ, παρακολουθώντας τις κοπέλες στα δυο ταμεία "για το Internet" να τρέχουν πανικόβλητες, ενώ τις υπόλοιπες στα άδεια ταμεία πωλήσεων να χτυπάνε μύγες. Κάπως έτσι έφτασε η ώρα 9:15 και εμείς ακόμα στην ουρά. "Δεν επιτρέπεται είσοδος στο θέατρο μετά την έναρξη της παράστασης" έγραφε η κράτηση, αλλά εγώ παρέμεινα ήσυχος (και καθησύχαζα και τους δίπλα μου) ότι εφόσον πρόκειται για δικό τους λάθος και θα καθυστερούσαν την έναρξη κάποια λεπτά.
Εδώ είναι που έκαναν και το δεύτερο λάθος. "Εντάξει, μόνο καμιά εξηνταριά έμειναν… κλείστε της πόρτες" άκουσα να λέει ένας από τη διοργάνωση στον ασύρματο! Δεν μπορεί σκέφτηκα… και άρχισα το τρέξιμο στην ανηφόρα για να πέσω πάνω στη ΝΕΑ ουρά του ελέγχου των εισιτηρίων! Εκνευρισμός και τελικά είσοδος από την πάνω είσοδο στο θέατρο, ενώ η Mirren είναι ήδη στη σκηνή!!!
Μα είναι δυνατόν;; Και τι κάνουμε εμείς όλοι εδώ ψηλά ενώ το ακριβοπληρωμένο εισιτήριό μας είναι για τις μπροστά θέσεις;
"Μην καταστρέφετε την παράσταση" λένε οι άνθρωποι της ασφάλειας. "Μα εσείς μου καταστρέψατε την παράσταση για την οποία έκανα 500 χιλιόμετρα" απαντά ένας από τους απελπισμένους. Άλλοι αναζητούν κάποιον υπεύθυνο και δημιουργούν περισσότερο σάλο. Τελικά εμφανίζεται ένας και παίρνει από τον χέρι τον πιο φωνακλά για να τον εξυπηρετήσει, οδηγώντας τον σε μια θέση. Και οι υπόλοιποι 100; Εμείς που δε φωνάζουμε δεν έχουμε τύχη;
Μάλλον όχι! Απλά μπορούμε να σταθούμε ΟΡΘΙΟΙ να δούμε ότι απέμεινε, συγκρατώντας τα νεύρα μας. Τα νεύρα απέναντι σε αυτούς στους οποίους έχει καταπέσει η διαχείριση του χώρου και είναι είτε ΑΧΡΗΣΤΟΙ είτε ΑΔΙΑΦΟΡΟΙ για να επιτελέσουν τον ρόλο τους σεβόμενοι πρώτον τον χώρο, δεύτερον τον κόσμο και τρίτον τους διάσημους ηθοποιούς που οι ίδιοι κάλεσαν.
Λειτούργησαν σε πρώτη φάση ανεύθυνα, σε δεύτερη μπακαλίστικα ("δεν πειράζει για καμιά κατοσταριά που έμειναν έξω") και σε τρίτη ερασιτεχνικά ("μπείτε σιγά σιγά πάνω, ενώ ξεκινήσαμε και βολευτείτε όπως μπορείτε").
Το αποτέλεσμα;
Χάλασαν την παράσταση για εμάς, εκνευρίστηκαν από τη φασαρία όλοι οι υπόλοιποι και (φαντάζομαι) ενοχλήθηκαν και οι ίδιοι ηθοποιοί, από τα πρώτα μόλις λεπτά της παράστασης. Και όλα αυτά ενώ οι λύσεις έμοιαζαν προφανείς: Περισσότερα ταμεία δεδομένης της προσέλευσης, "e-tickets" ώστε να μη χρειάζεται ανταλλαγή κρατήσεων με εισιτήρια … ή τέλος πάντων μια ειδοποίηση να προσέλθουμε δυο και τρεις ώρες νωρίτερα αν τόσο απαιτείται από την (μη) οργάνωσή τους.
Να περιμένουμε μια δήλωση συγνώμης για την αμέλεια; Την επιστροφή των χρημάτων; Την παραίτηση των υπευθύνων; Μάλλον τίποτα απ’ όλα αυτά δε θα γίνει… και απλά την επόμενη φορά εμείς οι παθόντες θα αποφύγουμε το Internet και τα σύγχρονα μέσα για διοργανώσεις που βρίσκονται ακόμα στο μεσαίωνα.
