Η Em Kei είναι γρήγορη. Το πρώτο πράγμα που αντιλαμβάνεται κανείς είναι η ταχύτητα της. Ταχύτητα στο να καταχωρεί πληροφορίες, να τις επεξεργάζεται και να βγάζει συμπεράσματα που είναι αναπάντεχα εύστοχα.
Με σπουδές στο graphic/spatial design και φωτογραφία/video και μεταπτυχιακό Καλών Τεχνών στο Chelsea College of Art & Design στο Λονδίνο είναι ένας άνθρωπος που έχει πάρει πολλά ερεθίσματα από πολλές πρακτικές, και είναι βέβαιο ότι έχει διαλέξει από κάθε χώρο πολύ επιλεκτικά αυτά που της αρέσουν. Έχει πολλές συμμετοχές σε μεγάλες ομαδικές εκθέσεις που έχουν γίνει με έργα νέων ελλήνων καλλιτεχνών τα τελευταία δύο χρόνια στην Ελλάδα, εκφράζοντας μέσα από την δουλειά της τα σημεία των καιρών και το σύγχρονο. Παρ’ όλα αυτά δεν επαναπαύεται και της αρέσει να καταπιάνεται και με τις άλλες πλευρές της τέχνης όπως όταν διαχειρίζεται το DIY project space, έναν νομαδικό χώρο, και όταν επιμελείται το ‘on-going’ PARA/SITE projects όπου οι καλλιτέχνες δημιουργούν ‘παρασιτικά’ έργα τα οποία τοποθετούν σε δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους.
Εργάζεται σαν art director σε μηνιαία έντυπα και fanzines.
Η πρώτη ατομική της έκθεση με τίτλο "Wake Me Up Before You Go Go, I Wasn’t Planning On Going Solo" εγκαινιάζεται σήμερα το βράδυ (Δευτέρα 12 Μαΐου) στην γκαλερί Αντωνοπούλου.
Γιατί επιλογή από τους WHAM για τον τίτλο αυτής της έκθεσης; Έχει να κάνει με παιδικές αναμνήσεις;
Ο τίτλος ειναι παράφραση του στίχου των Wham ‘wake me up before you go go cause I’m not planning on going solo’ και μεταφράζεται «ξύπνα με πριν φύγεις, δεν σκοπεύω να ‘το κάνω’ μόνος μου». Είναι ένα αρκετά προφανές λογοπαίγνιο.
Η δουλειά σου έχει πολλά στοιχεία goth αλλά και μια κοριτσίστικη διάθεση λόγω του ότι τα «πλάθεις», τα φτιάχνεις εσύ και είναι σαν χειροτεχνίες. Καταρχήν συμφωνείς και αν ναι πως συνδυάζονται αυτές οι δύο πτυχές που σαν ιδέες είναι λίγο αντίρροπες;
Νομίζω οτι τα έργα είναι σαν τα περιτώμματα. Εξαρτώνται από το τι τρως. Προσωπικά είμαι λαίμαργη με την ποπ κουλτούρα, τη μουσική, την αρχιτεκτονική, το σινεμά, τη μόδα κ.λ.π. Καταβροχθίζω ότι μου διεγείρει τον αμφιβληστροειδή για πάνω από 10”. Δε νομίζω οτι υπάρχουν πια αντίρροπα πράγματα, όλα είναι το ίδιο. Ένα παιδικό cartoon μπορεί να είναι πιο ‘σκοτεινό’ από ένα συγκρότημα black metal, όπως ένας καλλιτέχνης μπορεί να είναι πιο συντηρητικός από έναν υπάλληλο τράπεζας. Τα υπόλοιπα είναι απλως marketing.
Σε επηρεάζει πολύ η καθημερινότητα της Αθήνας; Σκέφτεσαι όλα αυτά που μας περικλείουν όταν δουλεύεις ή μπαίνεις σε ένα άλλο, πιο «απομονωμένο» mode;
Όταν δουλεύω τα έργα μου δεν πολυσκέφτομαι τα υπόλοιπα. Είναι αρκετή σκοτούρα από μόνα τους. ¶λλωστε στη φάση κατά την οποία κάνω τα έργα θεωρώ τον εαυτό μου ιδιαίτερα προνομιούχο γιατί σταματάω να κάνω χίλια άλλα πράγματα, τα οποία συνήθως αποσκοπούν στο να βγάζουν άλλοι χρήματα..
Πόσο δύσκολο είναι για έναν καλλιτέχνη τελικά να συλλέξει όλα τα κομμάτια μιας έκθεσης, να τα «ταιριάξει» ώστε να αποτελούν μια ενότητα; Και αν και όταν το κάνει, νοιώθει δύσκολα όταν τα αποχωρίζεται; Έχω ακούσει πολλούς συναδέλφους σου να λένε πως δύσκολα θεωρούν ότι ένα έργο τους τελειώνει και ότι δεν τους αρέσει να φεύγει από τα χέρια τους..
Δεν αντιμετωπίζω πρόβλημα στο να ταιριάξω τα έργα μου γιατί δεν αποτελεί στόχο για μένα κάτι τέτοιο. Αντιθέτως, προσπαθώ να βγώ απ’ τη λογική της εικαστικής, εννοιολογικής και αισθητικής συνέπειας, αν και δε νομίζω οτι το καταφέρνω στον βαθμό που θα ήθελα. Στη Ελλάδα υπάρχουν ακόμα κανόνες και ακαδημαϊκές αμπελοφιλοσοφικές νόρμες που τις βρίσκω πολύ διασκεδαστικές. Επίσης δεν δυσκολεύομαι καθόλου να αποχωριστώ τα έργα μου, μη σου πω οτι σχεδόν τα βαριέμαι πριν ακόμα τελειώσουν και σκέφτομαι τα επόμενα.
Θεωρείς ότι στην Ελλάδα, και σε αυτό που κάποιοι αποκαλούν «σύγχρονη ελληνική σκηνή», στους ανθρώπους υπάρχει τέχνη «πολιτική»;
Δεν ξέρω ακριβώς τι μπορεί να είναι ΄πολιτική τέχνη’ και σε τι αποσκοπεί. Αυτό που βλέπω όμως είναι οτι μερικοί καλλιτέχνες που ορίζουν έτσι αυτό που κάνουν χρειάζονται ένα άλλοθι για να ‘ξεπλύνουν’ την αστική τους ταυτότητα. Υπάρχουν πολλοί μπουρζουά με ενοχικό σύνδρομο στην Ελλάδα , οι οποίοι αναρχο-φέρνουν.
Και μια κλασσική ερώτηση. Πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα για ένα καλλιτέχνη που δουλεύει στην Αθήνα σήμερα; Μπορεί κάποιος να πει ότι θα ζήσει βιοποριστικά από την τέχνη του;
Εδώ δεν μπορεί κάποιος να ζήσει απο τη μισθωτή εργασία, θα ζήσει απ’ την τέχνη; Υπάρχει η λογική οτι είσαι τόσο τυχερός αν κάνεις κάτι που σου αρέσει, που είναι απληστία να θες και να πληρώνεσαι γι αυτό. Αλλά είναι και το ότι πολλοί που ασχολούνται με πιο δημιουργικές δουλειές δεν το κάνουν για τα λεφτά, γιατί αυτά τα διαθέτουν ήδη, αλλά για τη δόξα. Και εκεί χαλάει το πράγμα. Το καλό με την τέχνη είναι οτι τουλάχιστον μπορείς να κάνεις -σχεδόν- ό,τι θέλεις.
Αν μπορούσες να περιγράψεις αυτή την έκθεση με 4 λέξεις ποιες θα διάλεγες;
Έλα και θα δείς.
WAKE ME UP BEFORE YOU GO GO, I WASN’T PLANNING ON GOING SOLO.
Em Kei @ a.antonopoulou art
Αριστοφάνη 20, Ψυρρή
Τρ.- Παρ. 14.00 – 21.00
Σαβ 12.00 – 18.00
