Το μ-ν στην εξουσία – και ο Αριστοφάνης περιοδεία από το Θέατρο του Νέου Κόσμου.

Στην ανδροκρατούμενη Αρχαία Αθήνα, ο Αριστοφάνης βάζει την Πραξαγόρα, σύζυγο Βλεπύρου, να οργανώσει τις αφανείς ηρωίδες νοικοκυρές σε καταχθόνιο σχέδιο: Να κλέψουν τα ρούχα των αντρών τους και να μεταμφιεστούν με μούσια για να μπουν στην Εκκλησία του Δήμου και να χρησιμοποιήσουν τις ψήφους τους να μεταφέρουν την εξουσία στις γυναίκες. Έτσι δημιουργούν μια κομμουνιστική ουτοπία όπου όλα είναι κοινά. Ο,τιδήποτε δικό σου, σπίτι, γυναίκα, φαΐ, καρότσι, είναι και δικό μου.

Ο νέος νόμος (η Παπαρήγα η καλή) παρουσιάζει όμως και ένα σημαντικό περιορισμό που οδηγεί και στην πιο σπαρταριστή σκηνή του έργου: για να μην μονοπωλούν το ενδιαφέρον των αντρών μόνο οι μικρούλες και να είναι πραγματικά όλοι και όλες ίσοι, θα πρέπει ο κάθε νέος που θέλει την νέα και όμορφη να περάσει για να την πάρει πρώτα από κάθε γριά και καμπούρα της πόλης. Αυτοί όμως βροντοφωνάζουν – Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ψωλή παρά σαράντα χρόνια αράχνες στο μουνί

 

Η πολύχρωμη και νεανική αφίσα της παράστασης παραπέμπει σε ένα πιο χίψτερονεανικό, πολύχρωμο και ιδιαίτερα στυλιζαρισμένο ανέβασμα από αυτό που παρακολουθήσαμε. Ένας Αριστοφάνης που παρά τους έξυπνους νεωτερισμούς και το σύγχρονο μήνυμα του, δεν ακολουθεί ξεκάθαρο ρυθμό ή σκηνοθετική άποψη, μένει όμως πιστός στο «λαϊκό» του χιούμορ (με την καθαρά crowd-pleasing έννοια) και ευτυχώς έστω και στο φινάλε απογειώνεται ξεκαρδιστικά.

Το κυριότερο θέμα της παράστασης είναι ακριβώς αυτή η έλλειψη ταυτότητας.

Η πρώτη σκηνή με την Δάφνη Λαμπρόγιαννη / Πραξαγόρα θιασωτή και αντροντυμένο γυναικείο Χορό ακολουθεί νωχελικά το tempo που δίνουν τα τραγούδια του Θάνου Μικρούτσικου. Ο κλασσικός συνθέτης παραείναι καθωσπρέπει για να καταφέρει να δέσει με τους πούτσους και τα μουνιά του καθαρόαιμα βωμολόχου χιουμοριστικού στίχου που πότε τεντώνεται και πότε στριμώχνεται για να ταιριάξει, και καταλήγει να ξενίζει στο αυτί. Έτσι ακριβώς, μπορεί οι ατάκες και η κωμική παράδοση να είναι εκεί, τους λειπει όμως απαραίτητη σπιρτάδα και αμεσότητα.

Η ίδια η Πραξαγόρα δεν εμφανίζεται πανούργα, αλλά σαν απρόθυμη πλην χαρισματική ηγέτης επαναστάτρια και (κυριολεκτικά) οραματίστρια – σπάει το φράγμα του χρόνου ανάμεσα σε σκηνή και θεατές και μεταφέρει στον Χορό «σπόιλερς» από το μέλλον για την χειραφέτηση (ή μη) των γυναικών, σε μια από τις πιο συμπαθητικές επεμβάσεις στο πρωτότυπο που τονίζει την διαχρονικότητα του έργου μετά από 24 αιώνες. Η Λαμπρόγιαννη στέκεται αξιοπρεπώς απέναντι στο κείμενο χωρίς όμως να τσαλακώνεται. Στα τραγούδια της ενόχλησε αρκετά ο παράγοντας του “sudden playback”, η αναπάντεχη χρήση προηχογραφημένου τραγουδιού μόνο για την ίδια και παραδόξως μόνο σε ορισμένα -και πιο εύκολα- από τα κομμάτια της.

Ο Χορός, απαρτιζόμενος από αταίριαστες μεταξύ τους και άγρια αντιπροσωπευτικές του συνόλου γυναίκες, καταφέρνει αναπάντεχα να δέσει μοναδικά στην κίνηση, τις φωνές και την ενέργεια τους, και σε σκηνές που θα φλέρταραν με την καταστροφή. Όταν μένουν με τα εσώρουχα σε μια σκηνή, ακόμα και η μεγαλύτερη σε ηλικία του συνόλου (και πόσο γνήσια τηλεοπτική λατρεία) Μαίρη Σαουσοπούλου καταφέρνει να δέσει αρμονικά και αξιοπρεπώς.

Όσο όμως και αν δένουν/και δεν δένουν ευχάριστα μεταξύ τους στυλιστικά (παράλληλα διατηρώντας τις προσωπικότητες τους) στην αρχή με τα γραφικά υπερμεγέθη κουστούμια των αντρών τους, η δεύτερη εμφάνιση με τα «τσικίτα ντιβανοκασέλα» ξεφτισμένα εμπριμέ φορέματα τις λιώνει όλες μαζί σε ένα απερίγραπτα κακόγουστο σύνολο. Όλο το χρώμα που φωτίζει και προσκαλεί ζεστά τον θεατή στην αφίσα λείπει απαράδεκτα από τα κουστούμια του Άγγελου Μέντη.

 Στους αντρικούς ρόλους που αναλαμβάνουν παιχνίδι στο δεύτερο μέρος της παράστασης, εντοπίζεται η μεγαλύτερη «σχιζοφρένεια». Ο Κώστας Κόκλας σαν πρώτο όνομα μένει μόνο τυπικός και ανέμπνευστος, βγάζοντας γέλιο με την ασφαλή κωμικότητα του και μην μπορώντας να λειτουργήσει άλλες, ξένες στο σύνηθες παίξιμο του ,ατάκες. Μαζί του βουλιάζει και η ανερχόμενη μούρη Παντελής Δεντάκης που πέφτει σε μια παγίδα να χρησιμοποιεί έντονους «Χαραλαμποπουλισμούς». Ο Στράτος Χρήστου, δυστυχώς, αμελητέος σε κάθε του εμφάνιση.

Η μεγάλη έκπληξη έρχεται στις δυο τελευταίες μεγάλες σκηνές, χάρη στον (αναμενόμενα εξαιρετικό) Γιώργο Πυρπασόπουλο και τον αναπάντεχο Νίκο Καρδώνη.

Ο Καρδώνης εμφανίζεται ως γραφικός και υπερκινητικός σίφουνας, σχεδόν σαν ένας χαρακτήρας από άλλη παράσταση (του Κακλέα πιο πιθανό) που βρέθηκε κατά λάθος εδώ και το έβαλε αμέτι χαμέτι μου να κάνει τον κλόουν και να διασκεδάσει ανεπανάληπτα το κοινό.  Είναι όμως ακριβώς η ενέργεια και η ζωντάνια που λείπει από όλο το υπόλοιπο έργο. Η αλληλεπίδραση κα ιη χημεία του με τον Δεντάκη είναι από τις πιο ιδανικές.

Η τελευταία σκηνή με την είσοδο του Πυρπασόπουλου ως χαριτωμένα ελπιδοφόρου, γραφικά αγανακτισμένου και πολλά (ΠΟΛΛΑ όμως) προικισμένου «Νέου»-μήλου της έριδος είναι η αποκορύφωση όλης της παράστασης – και το σημείο όπου όλα ξαφνικά έρχονται να δέσουν συγκλονιστικά. Οι άντρες της παράστασης που πριν ψιλοϋπέφεραν, με την νέα περιβολή αναψοκαβλωμένων γραιών παίρνουν νέα ζωή. Ο Κόκλας ειδικά ξελύνεται και φαίνεται πραγματικά να το διασκεδάζει, εκεί που προηγουμένως σφιγγόταν βασανιστικά (κυριολεκτικά και μεταφορικά).

Ο (3 μέτρων μήκος) φαλλός του Πυρπασόπουλου, σκοινάκι και αμόλα καλούμπα, λουρί και διακαής πόθος, τελικά βγάζει από όλους τον καλύτερο τους εαυτό – και δίνει και στον σκηνοθέτη Θεοδωρόπουλο την έμπνευση να στήσει το πιο απολαυστικό και γεμάτο ενέργεια ξεκαρδιστικό γαϊτανάκι του κλεισίματος, αποζημειώνοντας για όλες τις γκρίνιες του πρώτου μισού.

Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος
Απόδοση κειμένου: Βασίλης Μαυρογεωργίου
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Σκηνικά-Κοστούμια: Άγγελος Μέντης
Χορογραφίες: Αγγελική Στελλάτου
Σχεδιασμός φωτισμών: Σάκης Μπιρμπίλης
Μουσική διδασκαλία: Θανάσης Αποστολόπουλος

Παίζουν οι ηθοποιοί
Πραξαγόρα: Δάφνη Λαμπρόγιαννη
Βλέπυρος: Κώστας Κόκλας
Χρέμης: Παντελής Δεντάκης
Α΄ Άντρας: Νίκος Καρδώνης
Β΄ Άντρας: Στράτος Χρήστου
Νέα: Γεωργία Γεωργόνη
Χορός: Μαίρη Σαουσοπούλου, Ντίνη Ρέντη, Πολυξένη Ακλίδη, Ειρήνη Γεωργαλάκη, Μαρία Γεωργιάδου, Γεωργία Γεωργόνη, Άντρη Θεοδότου, Κατερίνα Μαούτσου, Σωτηρία Ρουβολή, Ειρήνη Φαναριώτη, Έλενα Χατζηαυξέντη

Εισιτήρια: € 20, φοιτ.-θεατές έως 26 ετών-ΑμεΑ: € 15, ανέργων: € 12, προπώληση: € 12.

Προπώληση: Γραφείο Φεστιβάλ (Αναστάσεως 90, 2132027186-7), κατάστημα Δαναός (Λεωφ. Μεσογείων 230, Χολαργός, 2106528301, 3).

Διάρκεια: 90′

Κηποθέατρο Παπάγου: Κορυτσάς (6η στάση Παπάγου), Τηλ.: 2132027185-7

προλάβετε την παράσταση απόψε 21/9, 21:00 στον τελευταίο σταθμό της περιοδείας στο Δημοτικό Κηποθέατρο Παπάγου

5



Διάβασε επίσης...
Ηλέκτρα από τις Μορφές Έκφρασης
Μπορεί να πέρασαν δέκα χρόνια από την πρώτη φορά που ο καλλιτεχνικός οργανισμός Μορφές Έκφρασης και ο σκηνοθέτης Θωμάς Κινδύνης παρουσίασαν για πρώτη φορά τη δική τους εκδοχή της Ηλέκτρας του Σοφοκλή αλλά η παράσταση έχει "γραφτεί" στη μνήμη του θεατρόφιλου κοινού που με πολλή χαρά την υποδέχεται και πάλι ...
Συνέχεια...
Ηλέκτρα από τις Μορφές Έκφρασης