Mία ξέφρενη ερωτική έκσταση, ένα καρναβάλι επί σκηνής σε μία από τις πιο ερωτικές και πιο περίεργες κωμωδίες του Σαίξπηρ που κρύβει μέσα της ο,τι θελήσετε, μια νύχτα, και, συγκεκριμένα τη 12η. Από την πρώτη στιγμή της παράστασης ένα εύλογο ερώτημα γεννιέται: γιατί αποκλειστικά και μόνο γυναίκες επί σκηνής;
Από την πρώτη στιγμή της παράστασης ένα εύλογο ερώτημα γεννιέται: γιατί αποκλειστικά και μόνο γυναίκες επί σκηνής
Πιστεύω πως η συγκεκριμένη επιλογή αποκαλύπτει μια διαφορετική πτυχή του σαιξπηρικού έργου. Ο Σαίξπηρ ήταν ένας εξαιρετικά ευφυής άνθρωπος. Δεν είναι δυνατόν, γράφοντας μια κωμωδία με βασικό άξονα το φύλο και τον έρωτα, να προσπέρασε το δεδομένο της εποχής του, που ήθελε τους θιάσους να αποτελούνται αποκλειστικά και μόνο από άντρες. Αν σκεφτούμε λίγο παραπάνω αυτό το δεδομένο, σε σχέση πάντα με το συγκεκριμένο έργο, είναι εύκολο ν’ ανακαλύψουμε την επιθυμία του συγγραφέα να παίξει σε δύο επίπεδα. Αγόρια ηθοποιοί που ερμηνεύουν ρόλους γυναικών που μεταμφιέζονται σε γυναίκες… Τελικά οι θεατές έβλεπαν ένα αγόρι να ερωτεύεται ένα άλλο αγόρι. Αυτό το μοτίβο φαίνεται ν’ ακολουθεί όλο το έργο, όταν αυτό παίζεται από έναν ομόφυλο θίασο και αποκαλύπτει πως ο έρωτας για τον Σαίξπηρ πάει πέρα από φύλα και κοινωνικές συμβάσεις και ταυτίζεται κυρίως με τις επιθυμίες μας, όπως αυτές διαμορφώνονται όταν βρεθούμε σ’ ένα πλαίσιο που μας απαλλάσσει από το σωστό ή το λάθος. Για μένα το συγκεκριμένο έργο έχει νόημα όταν παίζεται από έναν ομόφυλο θίασο και επέλεξα ν’ ανέβει μόνο με γυναίκες για να εξερευνήσω το αν και κατά πόσο λειτουργεί το έργο και τα διαφορετικά του επίπεδα με τα φύλα αντεστραμμένα.
Γιατί επέλεξες το συγκεκριμένο έργο;
Επειδή πραγματεύεται τις ερωτικές μας επιθυμίες και ταυτόχρονα τη διάθεση μας να « μεταμφιεστούμε » προκειμένου να κατακτήσουμε το αντικείμενο του πόθου μας. Πιστεύω πως είναι ένα θέμα εξαιρετικά σύγχρονο, αν σκεφτείς τον τρόπο με τον οποίο επιλέγουμε τους ερωτικούς μας συντρόφους και τους τρόπους που χρησιμοποιούμε για να τους κατακτήσουμε. .
Συμφωνείς με το συμπέρασμα του ποιητή ότι δηλαδή η τύχη παίζει μεγάλο ρόλο στον έρωτα;
Η τύχη παίζει σίγουρα το δικό της ρόλο στον έρωτα, κυρίως όταν καταφέρνουμε να έχουμε ανοιχτό το παράθυρο προς αυτό που ο καθένας μας ονομάζει τύχη και που για μένα δεν είναι τίποτα άλλο από την ικανότητα να υπάρχουμε στο παρόν χωρίς προσδοκίες για το μέλλον και χωρίς λύπη για το παρελθόν. Στο έργο η τύχη ευνοεί όσους ακολουθούν αυτό το σχήμα.
Ως ιδρυτικό μέλος της Θεατρικής Εταιρείας «Πόλις»τι θα ήθελες να ξέρουμε γι αυτήν;
Η θεατρική εταιρεία «Πόλις» ιδρύθηκε το 2002 με έδρα την Ερμούπολη της Σύρου από μένα, την Αιμιλία Βάλβη, τη Ρηνιώ Κυριαζή και τη Στέλλα Ράπτη. Η ιδέα ήταν να απομακρυνθούμε από την κορεσμένη θεατρικά Αθήνα και να δημιουργήσουμε έναν καλλιτεχνικό πυρήνα σε έναν παρθένο χώρο όπως η Σύρος, που όμως έχει μακρά παράδοση πολιτισμού. Επίσης, η ενασχόληση μας με θέματα παρμένα από τον αιγαιοπελαγίτικο πολιτισμό, τον τόσο πλούσιο εικαστικά, μουσικά, σε μια προσπάθειά μας να συνδεθούμε βαθύτερα με την ίδια μας την παράδοση, ήταν ένας υποκριτικός δρόμος. Μετά από τέσσερα περίπου χρόνια, πολλά πράγματα έχουν αλλάξει στις πρακτικές μας και στους τρόπους διαχείρισης του υλικού μας, παρ’ όλα αυτά, η βασική ανάγκη για δημιουργία με τους συγκεκριμένους όρους επανέρχεται πάντα και διαρκώς ως η αιτία της καλλιτεχνικής μας ύπαρξης.
Ποια είναι η άποψή σου για τη σημερινή θεατρική ζωή της επαρχίας;
Αν πρέπει να μιλήσω με ειλικρίνεια, θα πω ότι είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Οι βασικότεροι φορείς του θεάτρου στην επαρχία είναι τα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα, που ομολογουμένως έχουν προσφέρει μεγάλο έργο, αλλά η πλειοψηφία τους -πλην εξαιρέσεων- βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε μαρασμό. Οι θίασοι που επιχορηγούνται από το κράτος και έχουν έδρα την επαρχία είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού. Κάνουμε όλοι ό, τι μπορούμε, αλλά σε εξαιρετικά δυσμενείς συνθήκες: οι επαγγελματίες του θεάτρου σπανίζουν στην επαρχία, οπότε το κόστος της συνεργασίας είναι απαγορευτικό. Αλλά χωρίς την συνεργασία επαγγελματιών δεν προκύπτει αξιόλογο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Επίσης, ο αποκλεισμός στην επαρχία για μακρόχρονες περιόδους, στομώνει την κόψη του καλλιτεχνικού κριτηρίου, της ευαισθησίας και της διαρκούς ανατροφοδότησης του καλλιτέχνη. Όπως καταλαβαίνεις, οι δυσκολίες της επαρχίας δεν έχουν να κάνουν με την αναγνωρισιμότητα ή την ευρεία αποδοχή της δουλειάς σου, αλλά με το γεγονός ότι είναι απελπιστικά δύσκολο να κάνεις την δουλειά σου, εκεί που στο κάτω κάτω είναι και περισσότερο αναγκαία.
Το πρόγραμμά σου φέτος πρέπει να είναι πολύ φορτωμένο αφού τρέχει κι άλλη μια παράσταση σε δική σου σκηνοθεσία…
Δεν μπορώ να παραπονεθώ σε καμιά περίπτωση γι’αυτό. Πράγματι στο Λουτρό των Αέρηδων στην Πλάκα παρουσιάζουμε την μουσικοθεατρική παράσταση «Των ήχων πανσπερμία» βασισμένη σε κείμενα του Ανδρέα Εμπειρίκου. Ξεκινώντας από την ιδιαιτερότητα του χώρου, συνειρμικά, διαισθητικά λογικά ή και άλογα ξεπήδησε η επιθυμία να «ηχήσουμε» τον χώρο αυτό με την σπερματική ποίηση του Ανδρέα Εμπειρίκου. Κι έτσι, ένας «ευφάνταστος» ψυχοαναλυτής-σαμάνας-μουσικός, (Μιχάλης Κλαπάκης) μέσω του ήχου οδηγεί, μιαν εξίσου «ευφάνταστη» γυναίκα, (Αιμιλία Βάλβη) σε μία αποκάλυψη. Κάθε συνεδρία είναι και μία εξομολόγηση, η αφήγηση μιας βιωμένης εμπειρίας ή μίας φαντασίωσης. Μα πάνω απ’όλα είναι η λεκτική κατάθεση ενός οράματος για μία ζωή ελεύθερη και δίκαιη και ερωτική. Το πιο ενδιαφέρον με την συγκεκριμένη παράσταση είναι η αποκάλυψη της δύναμης της ποίησης του Ανδρέα Εμπειρίκου στο σήμερα και συγκίνηση που προκαλούν στο σύγχρονο θεατή τα κείμενά του.
Ξεχωρίζεις κάποια από τις μέχρι στιγμής δουλειές σου;
Δεν νομίζω πως μπορώ να ξεχωρίσω κάποια από τις δουλειές μου γιατί νιώθω πως όλες μου έχουν προσφέρει εξαιρετικές στιγμές και συναντήσεις με ανθρώπους που με καθόρισαν και μ’ έκαναν να δω μέσα από τη δική τους οπτική τη θεατρική πράξη.
Στο άμεσο μέλλον τι να περιμένουμε από’ σένα;
Το καλοκαίρι θα δουλέψουμε στη Σύρο πάνω σ’ένα καινούργιο project που θα αφορά στη γυναίκα στον κυκλαδίτικο πολιτισμό από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Μετά από αυτό τα σχέδια για τον επόμενο θεατρικό χειμώνα είναι πολλά αλλά δεν θα ήθελα να μιλήσω ακόμη γι’ αυτά.
Μετάφραση: Χριστίνα Μπάμπου – Παγκουρέλη, Σκηνοθεσία: Ελένη Γεωργοπούλου,
Σκηνικά – Κοστούμια : Κλαίρ Μπρέισγουελ, Κίνηση: Ναταλία Παρθενίου, Μουσική: Θανάσης Βλαβιανός, Φωτισμοί: Λίνος Μεϊτάνης
Παίζουν: Μαρία Τσιμά, Αιμιλία Βάλβη, Ειρήνη Γραμματικοπούλου, Αννέτα Κορτσαρίδου, Ελίτα Κουνάδη, Έλενα Λαρίου, Στέλλα Ράπτη, Ειρήνη Τζανετουλάκου, Αμαλία Τσεκούρα, Ιωάννα Ασημακοπούλου.
Θέατρο του Νέου Κόσμου – Πάνω Χώρος,
Αντισθένους 7 & Θαρύπου,
Στάση μετρό Συγγρού – Φίξ,
τηλ. 210 9212900
Τελευταίες παραστάσεις: 25 Μαρτίου
