Ας ξεκινήσω απ’ τα αυταπόδεικτα: το καλύτερο line-up του φετινού καλοκαιριού (μακράν), 15-20 λεπτά με τον υπόγειο από το κέντρο της Βαρκελώνης (not bad), πολιτισμένο περιβάλλον (δεν περιφέρεσαι χωμένος στη λάσπη σαν άνθρωπος των σπηλαίων), πολιτισμένες ώρες (τα καλύτερα πράγματα συμβαίνουν πάντα στο σκοτάδι), καλός καιρός (αν και μόλις έπεφτε ο ήλιος τη δαγκώναμε), 6 σκηνές (σε απόσταση που δε σου βγαίνει ο πάτος στο περπάτημα), πάνω από 100 ονόματα (απ’ τα οποία βέβαια δεν προλαβαίνεις ούτε τα μισά), χαλαρός κόσμος (τί ωραία που είναι ν’ ακούς γύρω σου ισπανικά και όχι μόνο αγγλικά), good vibrations (ας είναι καλά τα παιδιά που γνωρίσαμε εκεί!).

 

Ιδού ένα σύντομο προσωπικό report από την Primavera Sound Experience (η σειρά είναι μέχρι το 5 συναισθηματική, από ‘κει και μετά αναίσθητη):

Spiritualized. In a league of their own. Εντελώς. Όταν το rock’n’roll γίνεται η κλασική μουσική του 21ου αιώνα. Κόμποι στο λαιμό, ρίγη στην πλάτη, τρίτη φορά μέσα σε δύο μήνες. Jason, με διάλυσες. Ελπίζω μόνο αυτές οι εμφανίσεις των Spiritualized -Acoustic Mainlines να κυκλοφορήσουν κάποια στιγμή σε cd, γιατί οι λέξεις είναι πολύ μικρές.

spiitualized - white stripes

The White Stripes. Ό,τι και να λέτε, οι White Stripes, live, παραμένουν το καλύτερο rock’n’roll συγκρότημα στον πλανήτη. Ακόμη κι αν αυτή δεν ήταν η καλύτερή τους εμφάνιση. Φταίνε ίσως τα εμβόλιμα καινούργια τραγούδια που χαλάσαν τη ροή, φταίει ίσως το, για τις προσδοκίες μου, σύντομο σετ, φταίει η πανσέληνος που απ’ ότι ξέρω τον πιάνει τον Jack; Όπως και να’ χει, το παιχνίδι του Jack και της Meg είναι το συναρπαστικότερο θέαμα των double zero’s. Και του Primavera Sound. Έστω κι αν ο Jack εξακολουθεί να έχει το χειρότερο κούρεμα στην ιστορία του rock’n’roll.

Girls Against Boys. Ρε συ Scott, πόσο θα τραβήξει ακόμη αυτή η ιστορία; Απ’ όταν οι Girls Against Boys σταμάτησαν να βγάζουν άλμπουμ που ακούγονται (και άλμπουμ γενικώς), τους βλέπω ζωντανά ανά διετία, και δεν έχουν δώσει ούτε μία συναυλία που να είναι λιγότερο από εκρηκτική. Για μια ακόμη φορά, με κολλάνε στον (ανύπαρκτο) τοίχο -έστω και με δύο original μέλη λιγότερα-, παίζουν όλα τα πράγματα που πρέπει να παίξουν έτσι όπως πρέπει να τα παίξουν και, εν ολίγοις, δείχνουν τοις πάσοι τί εστί noise rock με attitude. TheKindaMzkILike, for ever and ever and ever. Να μπορούσαν μόνο να γράψουν ακόμη τραγούδια…

gvsb - smashing pumpkins

The Smashing Pumpkins. Ή τέλος πάντων ό,τι έχει απομείνει απ’ αυτούς. Κράξτε τους όσο θέλετε, εγώ πάντως όταν βλέπω τον Billy στη σκηνή κάτι παθαίνω. Αυτό το υπνωτικό βλέμμα, αυτή η παραπονιάρικη φωνή, αυτό το λευκό κιμονό… Επιπλέον, παίζουν φανταστικά, που είναι το τελευταίο πράγμα που περίμενα από ένα γκρουπ που έχω ξεγράψει εδώ και μια δεκαετία. Pure nostalgia, βέβαια, αλλά δεν πειράζει αν φτερουγίσει και λίγο η καρδιά μου. Δεν περάσαμε και τόσο άσχημα στα nineties.

 

j richmanJonathan Richman. Έφηβος ετών 56, γλυκύτατος, υπέροχα διασκεδαστικός. Παίζει ένα κυρίως ισπανόφωνο σετ, που ξεσηκώνει τον κόσμο, αλλά εμένα μου λείπουν όλα εκείνα τα όμορφα, γλυκόπικρα τραγούδια του. Ακόμη κι έτσι, για κάποιο ανεξιχνίαστο λόγο, ανατριχιάζω.

Slint. Αυτή η πατέντα του ATP, το να παίζει ένα γκρουπ ζωντανά ένα ολόκληρο άλμπουμ, είναι μεν μια ευγενής, ρομαντική ιδέα, στην πράξη όμως δεν εγγυάται μια συναρπαστική ακουστική εμπειρία. Οι Slint παίζουν ολόκληρο το Spiderland (δηλ. και τα 6 κομμάτια του) σε μια εμφάνιση αξιοπρεπή μεν, κατά τις βαρετή δε. Μερικά πράγματα τα απολαμβάνεις καλύτερα από τον καναπέ.

Sonic Youth. Ο Θέρστονας με τα γυαλιά του, η Κιμ με τα μίνια της, teenage riot που επιμένουν να την κάνουν να δείχνει ως τέτοια 20 χρόνια μετά. Ολόκληρο το Daydream Nation συν κάτι extras ίσον δύο ώρες artful νεοϋορκέζικου θορύβου. Respect, αλλά παραμένω αμέτοχος παρατηρητής.

Melvins. Ο King Buzzo σε όλη του την afro μεγαλοπρέπεια, το Houdini απ’ την αρχή ως το τέλος, οι κιθάρες να μεταλλίζουν κακόφωνα κι όποιος άντεξε, άντεξε.

Barry Adamson. Προσφέρει τις υπηρεσίες του και ως μπαμπούλας σε παιδικά πάρτι. Αδύναμος ήχος, άνευρη εμφάνιση. Σκέτη απογοήτευση.

The Fall. Reformation pre-everything και post-everything. Το γκρουπ δίνει ρέστα κι αυτός ο γερομουρτζούφλης ο Mark E. Smith είναι ο γνώριμος απολαυστικός εαυτός του. Καμία έκπληξη εδώ. Ευτυχώς.

The Rakes, Maximo Park, The Long Blondes. Αχ αυτά τα Αγγλάκια. Γιατί νομίζουν ότι πρέπει να παίρνουν όλη την ώρα πόζες στη σκηνή για ν’ αρέσουν στον κόσμο; Ή μήπως θέλουν έτσι να τον αποσπάσουν από τη μουσική τους; Οι Rakes παίζουν στην τρίτη λίγκα, ο κύριος Maximo Park είναι ένας κλόουν, οι Long Blondes τουλάχιστον έχουν (ένα κάποιο) στιλ. Ουσία;; Εντάξει, μη τα θέλουμε κι όλα.

The Good The Bad And The Queen. Ο Damon με το ημίψηλο, το backdrop με τους δρόμους ενός βικτωριανού Λονδίνου(;), η all-round σοβαροφάνεια, νομίζω πως βρίσκομαι στην Όπερα της Πεντάρας. Η μουσική είναι ανύπαρκτη -μεταφορικά (μ’ άλλα λόγια ξεψυχισμένα τραγούδια) και κυριολεκτικά (μ’ άλλα λόγια δεν ακούγεται τίποτα, εκτός απ’ το techno σφυροκόπημα απ’ την απέναντι σκηνή).

Buzzcocks. Ένας ακόμη κουφός ηχολήπτης μου τινάζει τα τύμπανα στον αέρα (καλύπτει βέβαια το techno σφυροκόπημα, βλέπε παραπάνω) ενόσο οι Buzzcocks παρελαύνουν μια άσχημα διαστρεβλωμένη εκδοχή του πάλαι-ποτέ εαυτού τους.

The Durutti Column. Ααχ, η μελαγχολία του Manchester των αρχών των eighties. Ακόμη με πιάνουν αυτά τα πράγματα. Υπέροχη φωνή, ζεστοί ήχοι, σεμνή παρουσία. Και μετά ανεβάσαν στη σκηνή μια τύπισσα που άρχισε τις soul τσιρίδες και τα κατέστρεψε όλα.

Pelican. Οι Pelican είναι κατά κάποιο τρόπο σαν τους Ramones: παίζουν διαρκώς το ίδιο τραγούδι. Το οποίο όμως κάθεσαι και το ακούς. Δε θα τους σύστηνα στους αλαφροΐσκιωτους, εμένα πάντως λίγες (ή πολλές) άγριες, άξεστες, ηθικά αχαλίνωτες κιθάρες μια στο τόσο με αναζωογονούν.

Beirut. Έπιασε το αυτί μου από απόσταση ένα τουρκοσέρβικο και όπου φύγει φύγει.menu

Modest Mouse. Γιατί γουστάρει ο κόσμος αυτό το συγκρότημα; Για τον εκνευριστικά sub-funk ήχο τους; Για τα ανέμπνευστα sub-pop τραγούδια τους; Για τον Johnny Marr; Give me a break.

Architecture In Helsinki. Θα έλεγα οι Scissor Sisters του φτωχού (και του βλάχου), αν αυτό δεν τους τιμούσε. Χοροπηδάμε, χαζογελάμε, χάσκουμε και το αποκαλούμε τέχνη. Απλά embarrassing.

Isis. Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά κανόνια πέφτουν (ή κάπως έτσι, τα ‘χω ξεχάσει όλα αυτά), μαμά, φοβάμαι, πάμε να φύγουμε από δω; Όχι ότι οι Isis δεν παίζουν γαμώ, αλλά παραείναι isoπεδωτικοί για τις αντοχές μου.

Patti Smith. Εντάξει, να σεβαστώ το παρελθόν της, να σεβαστώ τη δύναμή της, να σεβαστώ τ’ άσπρα της μαλλιά, είναι όμως αυτοί λόγοι για να υποστώ μια εγκληματικά παλιοροκάδικη μουσική;

Built To Spill, Wilco. Βαριέμαι, βαριέμαι, βαριέμαι. Τις μουσικές τους, τις φάτσες τους, την αμερικανιά τους.

Black Lips. Garage rock σε τιμή ευκαιρίας. Ο Τζανετάκος θα το έκανε καλύτερα.

Mum. Όταν ο Έρικ Ο Βίκινγκ φτάνει στη χαμένη Ατλαντίδα (βλέπε Terry Gilliam) ανακαλύπτει τον πιο (μη) μουσικό λαό του πλανήτη. Αυτοί είναι οι Mum.

Evripidis And His Tragedies. Το όνομα τα λέει όλα, really. Είναι λεπτή αυτή η άτιμη η γραμμή ανάμεσα στο να είσαι naïve και να δείχνεις pathetic.

Battles. Aural masturbation στις 4 η ώρα τη νύχτα; Πόσο μαζοχιστής πια να είναι κανείς;

Blonde Redhead. Το λίγο που τους πρόλαβα δεν ήταν αρκετό για να με βάλει στο κλίμα, αλλά το καλό με το να μένεις στο Βερολίνο είναι ότι, ό,τι δεν προλαβαίνεις στη Βαρκελώνη, το βλέπεις μετά από λίγες μέρες εδώ.

Κυριακή βράδυ, στο Apolo. Το (δύσκολο) comedown μετά το ως άνω σκιαγραφηθές τριήμερο. Μεταξύ άλλων:

Malajube. Συμπαθητικά Καναδάκια, μερικές καλές κιθαριστικές στιγμές, αλλά δεν τρελαίνομαι κιόλας.

Of Montreal. Ανοίξαν το Τριώδιο, κουνήσαν το κωλαράκι τους, κάναν τον εξώστη του Apolo σχεδόν να γκρεμιστεί από το ανηλεές χοροπηδητό, το “The Past Is A Grotesque Animal” μια φορά δεν το έπαιξαν. Αντ’ αυτού, έπαιξαν το “You Really Got Me” και το “Suffragette City” (how very appropriate) και μ’ άφησαν να σκέφτομαι ότι το punk τελικά συνέβη χωρίς λόγο.

Αυτά. Συν μερικά ακόμη που δεν πρόλαβα για πάνω από 1-2 τραγούδια, συν κάτι ισπανικά που ούτε τα ξέρω ούτε είχα χρόνο να εντρυφήσω, συν κάτι dj’s που τους απέφυγα όπως ο διάολος το λιβάνι. Και τώρα θα μου επιτρέψετε να κλείσω αυτό το report από το Primavera Sound 07 με τα λόγια του θείου (όπως θεϊκού) Jason Pierce: (I WANNA) COME RIGHT DOWN AND DO IT ALL OVER AGAIN!!!

Διάβασε επίσης...
Bullets
Δεν υπάρχει λόγος για φόβο, φίλοι και φίλες της στήλης. Δεν είναι δυνατόν να μην γνωρίζουμε τον Κλιντ Μάθις. Θα έρθει η ώρα του. Όσο και του μαλαγάνα του Καραγεωργίου που δεν τον βάζει. Λίγη υπομονή...Ανάθεμά σε, Αφόνσο ¶λβες σκατόψυχε που βάλθηκες να μου κλείσεις το στόμα. Αλλά εγώ δεν ...
Συνέχεια...
Τα δικά μας παιδιά – Ceri Hughes
Ο αγαπημένος Ceri Hughes. Ο αξεπέραστος Ceri Hughes. Που μπαίνει σε αυτήν εδώ την στήλη χωρίς το παράσημο των τεραστίων ποδοσφαιρικών του ικανοτήτων, έστω και αν στην Wimbledon της δεκαετίας του 90, εθεωρείτο και ολίγον μπαλαδόρος. Βέβαια σε εκείνη την Wimbledon των Kenny Cunningham και Vinnie Jones μεταξύ άλλων μαέστρων, ...
Συνέχεια...
ΜΠΟΥΛΕΤΖ
Καρλίτο Τέβεζ αυτές οι κεφαλιές σου του 1 και κάτι μέτρου με συγκλονίζουν. Και ζυγίζουν όσο μια κούπα ρε τεράστιε ασχημομούρη.Ο Μπερμπάτοφ λέει θέλει να πάει σε με μια ομάδα δια να παίρνει κούπες. Ναι ρε κεφάλα, γιατί έχεις δει πολλές μέχρι τώρα και σου λείψανε.Επίσημο κάλεσμα του ΒΒΒ για ...
Συνέχεια...
Το Τέλος της Λογικής – Λευκή σημαία!
Μια συγκλονιστική τηλεοπτική στιγμή. ¶λλη μια. Απόδειξη ότι το 2008 μπαίνει με άγριες διαθέσεις.Ο τόπος γνωστός και αγαπημένος. Ο Γιώργος Γεωργίου βρίσκεται κοντά στο τέλος της Κυριακάτικης εκπομπής του. Λίγα πράγματα. Το ΒΒΒ ζαπάρει μεταξύ αυτού και της 1005ης προβολής του bloodsport με τον Ζαν Κλώντ τον Βαναντάμ Παπαντάμ.Διάλειμμα για ...
Συνέχεια...
I DonΆt wanna go to Chelsea
Ξεχάστε το «Rumble In The Jungle».Ξεχάστε το «Thrilla In Manila».Οι σωστές μπουνιές, μοντέρνες και τυλιγμένες με αστρόσκονη εκατομμυρίων λιρών έπεσαν το Σάββατο που μας πέρασε στο Stamford Bridge. Το κέρδισε το ματς η Τσέλσκι. Με δύο γκολ του Μπάλακ. Ναι, του Μπάλακ. Αυτουνού του τσουρουκά που σκοράρει την ώρα που ...
Συνέχεια...
Μονομαχία στο Μεστάγια Κοράλ
Πάντως το βραβείο «μπουρδέλο της χρονιάς» φαίνεται ότι πάει δικαιωματικά στην Βαλένθια. Τουλάχιστον για την ώρα. Θα με πείτε ότι και άλλες ομάδες μοντέλο έχουν γίνει κωλοχανεία φέτος και θα συμφωνήσω, βλέπε Σεβίλλη ή και Μπαρτσελόνα ακόμα, αλλά στην Βαλένθια η «πανηγυρική» ατμόσφαιρα έχει χτυπήσει με άνεση το ταβάνι.Ότι ξεκίνησε ...
Συνέχεια...
Nihilist Slacker’s Blues
(το No Pussy Blues (ή οι μαύρες της αγαμησιάς (παρένθεση στην παρένθεση ω παρένθεση και γαμώ)) το πρόλαβε άλλος) Βαριέμαι.Βαριέμαι να γράψω αυτό το βαρετό κείμενο γι' αυτό το γαμημένα βαρετό site που φαίνεται να γεννήθηκε συντηρητικό και πεθαμένο. Βαριέμαι που τσαντίστηκα να διαβάζω τα ανέμπνευστα κείμενα των φίλων μου ...
Συνέχεια...
Το soundtrack ενός εθνικού αποκλεισμού
Κι ενώ στην Αγγλία το πένθος για τον αποκλεισμό από το επόμενο Euro είναι πανεθνικό και εξαιρετικά βαρύ. Ο Steve McLaren είναι persona non grata στο νησί, κάτι σαν τοιν Beckham όταν αστόχησε στο πέναλντι με τους Αργεντίνους.Ταυτόχρονα τα χιουμοριστικά κείμενα αρχίζουν κι αυτά να κάνουν την εμφάνισή τους. Ένα ...
Συνέχεια...
O Μεγάλος Τελικός του Παγκοσμίου Κυπέλλου στο ΤΩΡΑ Κ44 και μουντιαλικό after party!
Ο τίτλος τα λέει όλα. Η κορύφωση της μεγαλύτερης ποδοσφαιρικής διοργάνωσης έφτασε, με Ολλανδία και Ισπανία να μονομαχούν την Κυριακή το βράδυ και σας έχουμε να σας προτείνουμε τον 2ο καλύτερο τρόπο για να τον παρακολουθήσετε τον Μεγάλο Τελικό (προφανώς, ο 1ος καλύτερος τρόπος είναι να είστε μέσα στο στάδιο ...
Συνέχεια...
Euroβολιές
Οι πονεμένες αυτές γραμμές γράφονται λίγες ώρες πριν τα ματς του ομίλου της Ελλάδας και μερικές ώρες μετά το πέρας του πρώτου ημιχρόνου ποδοσφαιρικής θαλπωρής που επιμελείται το Boom Boom Becker στο Nixon, το τόσο τίμιο αυτό μπαρ.Βροντερό παρών φώναξαν εχτές μεταξύ άλλων, ο Lee Morgan, o Razvan Rat, μια ...
Συνέχεια...
Τα δικά μας τα παιδιά: Γούιλιαμ Προυνιέ – Ο αξέχαστος μαέστρος της άμυνας
Λίγοι θυμούνται έναν απο τους καλύτερος αμυντικούς που έχει βγάλει ποτέ το γαλλικό ποδόσφαιρο. Λίγοι θυμούνται ότι αυτός αποτέλεσε το πρότυπο πάνω στο οποίο χτίστηκε το σύγχρονο σέντερ μπακ. Λίγοι θυμούνται ότι χωρίς αυτόν, το γαλλικό ποδόσφαιρο ίσως να μην έπιανε ποτέ τα ύψη της κατάκτησης ενός μουντιάλ ή ενός ...
Συνέχεια...
Bullets over the Lab
Οι ουρανοί άνοιξαν και ο καλός θεούλης εμφανίστηκε μπροστά στον Ριβάλντο. "Θα μείνεις" του είπε. "Μα είπα ότι θα φύγω, θα με περάσουν για ταλιροφονιά". "Πες κάτι για την αγάπη του κόσμου και άλλα βραζιλιάνικα, κατάλαβες;"." Ναι". "Ωραία, άντε στο Lab στα Εξάρχεια να φτιάξεις μπλουζάκια τώρα..."Χίλια μπράβο στην Ισπανική ...
Συνέχεια...
Bullets Lavolta
Με το βλέμμα στραμμένο στο μελλον, η Φούλαμ απέκτησε για τρεις μήνες τον Φινλανδό Γιάρι Λιτμάνεν. Αν βάλει πάνω από 3 γκολ μιλάμε για την επιστροφή της χρονιάς. Ο Βιμ Κιφτ πως τους ξέφυγε;Το ότι εκεί στην Premier League δεν την πολυπαλεύουν, είναι πλέον ξεκάθαρο. Μέσα σε ένα δεκαήμερο, ξοδεύτηκαν ...
Συνέχεια...
Aaaaaaand, aalways look on the bright side of life…..
  -Ευχές επιπλέον δεν υπάρχουν γιατί προηγήθηκε η κάρτα που πιθανώς είδατε. Εάν δεν την είδατε του χρόνου πάλι.-Μαθήματα επαγγελματικού προσανατολισμού για τη χρονιά που ξεκίνησε. Τι πτυχία, μεταπτυχιακά και αηδίες μου λέτε τώρα. Κρίνοντας από δηλώσεις πωλητή σε κατάστημα ρούχων του Κολωνακίου με αφορμή τα δώρα που θα κάνει στον ...
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 02/11/2008
Ακόμα ένα επεισόδιο της εβδομαδιαίας ραδιοφωνικής εκπομπής του mixtape.gr στο "Στο Κόκκινο 105.5".Επιλογή μουσικής και παρουσίαση αυτή την εβδομάδα από τους Πάρη Παπαβλασόπουλο και Λευτέρη Κουσίδη.   Ακολουθεί το playlist της εκπομπήςIntro (Herbaliser - Missing Suitcase)Headlights - On April 2Beach House - Used to BeSchool of Seven Bells - Half AsleepOkkervil River ...
Συνέχεια...
Μάγκες πιάστε τα γιοφύρια – (όργανα της τάξης συμπληρώστε την ομοιοκαταληξία)
Eνα ανάγνωσμα για το μέλλον που είχε έρθει κάποτες (και δεν μας τό 'πε) «Οι Ανατολικές ρίζες του Δυτικού πολιτισμού», Τζον Χόμπσον (εκδ. Κέδρος)Ο θρασύς κυριούλης είναι καθηγητής Διεθνών Σχέσεων, ξαναβλέπει την ψιλοπρόσφατη Ανθρώπινη Ιστορία από την αρχή και επιχειρεί να αποδείξει με πηγές και συντριβάνια στοιχείων ότι, χοντρά χοντρά, ...
Συνέχεια...
Φιλόμενο είμαι εγώ – που ακόμα σΆαγαπάω
Εντάξει. Υπήρξε μια περίοδος αδράνειας για την στήλη. Θα μπορούσαμε να βρούμε φτηνές δικαιολογίες του στυλ «είχαμε πολύ δουλειά» και «ξέρεις, τώρα, μωρέ με τις γιορτές», αλλά δεν θα το κάνουμε. Λέμε πάντα την αλήθεια. Η οποία είναι ότι είχαμε πρόβλημα με το όνομα της στήλης. Boom Boom Becker. Βέβαια, ...
Συνέχεια...
Aaaaaaand, aalways look on the bright side of life…..
SUOMALAISET TEKEVÄT TIETOTEKNIIKKAA PAREMMIN! - Αρχικά για να μη ξεχνιόμαστε, ένα εύγε στον Κίμι με την ελπίδα πως και η επόμενη χρονιά στη Φόρμουλα 1 θα είναι το ίδιο συναρπαστική και χωρίς αυτούς που την μεταδίδουν από το Ελληνικό κανάλι αν και γνωστός που κατέχει περισσότερα μου έλεγε πως όσο και ...
Συνέχεια...
Ghosts
 ...Ένας μικρός κινηματογράφος, κρυμμένος στο βάθος μιας απ' αυτές τις τυπικά βερολινέζικες εσωτερικές "αυλές". Ο χρόνος εδώ έχει σταματήσει (κάπου στα '80s), το σκηνικό δε θα μπορούσε να είναι ιδανικότερο για την επίσκεψη αυτού ακριβώς του φαντάσματος. Του φαντάσματος της ανεξάρτητης μουσικής (as we used to know it). 'The Ghost Of ...
Συνέχεια...
Liquid Light – Η σταγόνα που δε θα “πέσει” ποτέ (εκτός εποχής)
Πριν μιλήσουμε για την πολυβραβευμένη σταγόνα (που δε θα "πέσει" ποτέ εκτός εποχής) ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Οι Benjamin Hopf και Constantin Wortmann, Γερμανοί σχεδιαστές που έχουν ονομάσει την εταιρία τους Büro für Form ("Office for form" ή ελληνιστή "Το γραφείο που ειδικεύεται στη φόρμα", δηλαδή στη ...
Συνέχεια...
Ένα δυστυχώς προφητικό βίντεο…
Λάβαμε το εν λόγω video από φίλο, μέσω mail.Το αναδημοσιεύσουμε κι εμείς, προβληματισμένοι, σοκαρισμένοι και αμήχανοι, ως προς το τελικά πού θα φτάσει η ανοχή μας απέναντι στην ξεδιάντροπη κοροϊδία ανθρώπων που -αρκετοί από εμάς, δυστυχώς- ακόμα ψηφίζουν.Ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από τον διάλογο του βίντεο:Στις φωτιές της Χαλκιδικής είχε γίνει ...
Συνέχεια...
Μπουένος Ντίας Σούπερ Λίγκα
Νάου ις δε σάμερ οφ αουρ ντισκοντέντ μέηντ γκλόριους γουίντερ μπαη δις σαν οφ Ντουάιτ Γιορκ.Αντε να επιστρέφουμε στο γρασίδι σιγά-σιγά κυριές και κύριοι. Ναι, δεν λέω, καλές και οι διακοπές και οι βούτες στην παραλία και οι βούτες στην χωριάτικη αλλά φτάνει πια με το αισχρό γλίτσι-γλίτσι στην άμμο ...
Συνέχεια...
Μπούλετς
ΕΛΕΟΣ.ΕΛΕΟΣ.ΕΛΕΟΣ. Δεν λέγεται ¶σιστ η γαμημένη πως θα γίνει δηλαδή; Μας έχετε βγάλει τον καρκίνο πια αγράμματοι...Την κάθετη πάσα του Γεωργέα θα την ζήλευε και ο Ζινεντίν ο Ζινεντάν. Εγώ αυτό ξέρω.Στο ανετάκι η Ατλέτικ κυρίες και κύριοι. Στο ανετάκι. Σώνουμε την ομάδα και του χρόνου πρωτάθλημα. Αμέ.Αφόνσο απατεώνα, γκολ ...
Συνέχεια...
1η Ιουνίου 2007 -οι Έλληνες bloggers τιμούν την αδικοχαμένη Αμαλία Καλυβινού
Η Αμαλία Καλυβινού στα 30 της χρόνια αποχαιρέτησε πρόσφατα αυτό τον κόσμο, υποκύπτοντας στην επάρατη νόσο, η οποία δυστυχώς είχε φτάσει σε τέτοιο στάδιο που δεν της έδινε πολλές ελπίδες. Μετά από τρία χρόνια εξετάσεων, ένας επιμελητής νευρολογίας διέγνωσε αυτό που για άγνωστο λόγο δεν είχαν καταφέρει να εντοπίσουν σε ...
Συνέχεια...
Aaaaaaaaaaand aaalways look on the bright side of life
 - Αυτή τη φορά είπα να τη δώσω λίγο πριν αδειάσουν τα αστικά κέντρα μπας και δε γίνει τίποτα, αλλιώς την κόβω οριστικά πλέον...- Η μετάβαση από τον εικονικό στον πραγματικό κόσμο κρύβει πολλές δυσάρεστες εκπλήξεις. Θεωρώ εμάς τα πουρά τυχερά γιατί προλάβαμε και μεγαλώσαμε παίζοντας σε αλάνες, σπάζοντας χέρια/πόδια, ...
Συνέχεια...
Aaaaaaaaaaand aaalways look on the bright side of life
- Διαβάζω και μεταφέρω εξώφυλλο εφημερίδας μεγάλης κυκλοφορίας.30 % πτώση σε ταξίδια του εξωτερικού (οι χώρες, οι πόλεις και τα πολυκαταστήματά τους θα' ναι εκεί πάντως και τα επόμενα πεντακόσια και χρόνια για να υποδεχτούν λιγούρηδες), 25% πτώση στην πληρότητα χειμερινών καταλυμάτων (χωρίς πάντως ουδείς να έχει αναφερθεί στο γεγονός ...
Συνέχεια...
Season Finale, Wi-fi κίνδυνοι, Portishead στο ATP
Season FinaleΤέλος Μαϊου και στην Αμερική τελειώνουν τις σεζόν τους όλες οι σειρές. 24, Lost, Heroes, The Shield, The Office, My Name is Earl, Desperate Houswives, Family Guy, Simpsons, American Dad, Sopranos, Gilmore Girls και πολλά ακόμα δίνουν είτε ραντεβού για την επόμενη χρονιά είτε κλείνουν οριστικά τον κύκλο τους. ...
Συνέχεια...
Ορφάνεψαν τα Playmobil μας…
Κάποτε φεύγαμε από το Μινιόν αγκαλιά με Ιππότες, Πειρατές, και πυροσβέστες ή σε περιπτώσεις Χριστουγέννων ή γενεθλίων με το Κάστρο, το Πειρατικό Καράβι, ή το Βενζινάδικο πάντα χαμογελαστοί και έτοιμοι για νέες περιπέτειεςΑργότερα, τα χώσαμε σε κούτες ή τα «στείλαμε» πακέτο να διακοσμούν νεκροταφεία αναμνήσεων σε εξοχικά.Φέτος πάλι, ψάξαμε και ...
Συνέχεια...
Γιουροσούμα
Τώρα που δεν ακούγεται η κλαγγή των όπλων, τώρα που ο Κώστας Βερνίκος ανακάλυψε τον 8ο ουρανό (αδέρφια) και οι Ισπανοί σηκώσαν την πρώτη τους κούπα μετά τον εμφύλιο, η διεισδυτική ματιά της στήλης αναλύει την πορεία των 16 τίμιων ομάδων.Περάστε από το λογιστήριο, παρακαλώ... ΕλβετίαΦιλόξενοι ως οικοδεσπότες και φιλότιμοι τρεχαλατζήδες. ...
Συνέχεια...
Αδικία, Γραφικότητα και Ιδρώτας
Τέλειωσε το πρωτάθλημα. Είδηση μεγατόνων. Ο Ολυμπιακός το σήκωσε για πολλοστή φορά. Στην ξερή μας. Να το έπαιρνε ο Θρασύβουλος να κάναμε πανηγύρι. Αλλά περισσότερα για τους καμικάζι του Αναστασάκου απο του χρόνου.Μπράβο μαλάκα Ριβάλντο. Μπράβο γραφικοί φίλοι μου ΑΕΚτζήδες (γιατί είμαι δικός σας, αλλά τι να λέμε τώρα) που ...
Συνέχεια...
Bullets
Τα δικά μας παιδιά – Ceri Hughes
ΜΠΟΥΛΕΤΖ
Το Τέλος της Λογικής – Λευκή σημαία!
I DonΆt wanna go to Chelsea
Μονομαχία στο Μεστάγια Κοράλ
Nihilist Slacker’s Blues
Το soundtrack ενός εθνικού αποκλεισμού
O Μεγάλος Τελικός του Παγκοσμίου Κυπέλλου στο ΤΩΡΑ
Euroβολιές
Τα δικά μας τα παιδιά: Γούιλιαμ Προυνιέ –
Bullets over the Lab
Bullets Lavolta
Aaaaaaand, aalways look on the bright side of
Ακούστε την εκπομπή της 02/11/2008
Μάγκες πιάστε τα γιοφύρια – (όργανα της τάξης
Φιλόμενο είμαι εγώ – που ακόμα σΆαγαπάω
Aaaaaaand, aalways look on the bright side of
Ghosts
Liquid Light – Η σταγόνα που δε θα
Ένα δυστυχώς προφητικό βίντεο…
Μπουένος Ντίας Σούπερ Λίγκα
Μπούλετς
1η Ιουνίου 2007 -οι Έλληνες bloggers τιμούν την
Aaaaaaaaaaand aaalways look on the bright side of
Aaaaaaaaaaand aaalways look on the bright side of
Season Finale, Wi-fi κίνδυνοι, Portishead στο ATP
Ορφάνεψαν τα Playmobil μας…
Γιουροσούμα
Αδικία, Γραφικότητα και Ιδρώτας