Ας ξεκινήσω απ’ τα αυταπόδεικτα: το καλύτερο line-up του φετινού καλοκαιριού (μακράν), 15-20 λεπτά με τον υπόγειο από το κέντρο της Βαρκελώνης (not bad), πολιτισμένο περιβάλλον (δεν περιφέρεσαι χωμένος στη λάσπη σαν άνθρωπος των σπηλαίων), πολιτισμένες ώρες (τα καλύτερα πράγματα συμβαίνουν πάντα στο σκοτάδι), καλός καιρός (αν και μόλις έπεφτε ο ήλιος τη δαγκώναμε), 6 σκηνές (σε απόσταση που δε σου βγαίνει ο πάτος στο περπάτημα), πάνω από 100 ονόματα (απ’ τα οποία βέβαια δεν προλαβαίνεις ούτε τα μισά), χαλαρός κόσμος (τί ωραία που είναι ν’ ακούς γύρω σου ισπανικά και όχι μόνο αγγλικά), good vibrations (ας είναι καλά τα παιδιά που γνωρίσαμε εκεί!).

 

Ιδού ένα σύντομο προσωπικό report από την Primavera Sound Experience (η σειρά είναι μέχρι το 5 συναισθηματική, από ‘κει και μετά αναίσθητη):

Spiritualized. In a league of their own. Εντελώς. Όταν το rock’n’roll γίνεται η κλασική μουσική του 21ου αιώνα. Κόμποι στο λαιμό, ρίγη στην πλάτη, τρίτη φορά μέσα σε δύο μήνες. Jason, με διάλυσες. Ελπίζω μόνο αυτές οι εμφανίσεις των Spiritualized -Acoustic Mainlines να κυκλοφορήσουν κάποια στιγμή σε cd, γιατί οι λέξεις είναι πολύ μικρές.

spiitualized - white stripes

The White Stripes. Ό,τι και να λέτε, οι White Stripes, live, παραμένουν το καλύτερο rock’n’roll συγκρότημα στον πλανήτη. Ακόμη κι αν αυτή δεν ήταν η καλύτερή τους εμφάνιση. Φταίνε ίσως τα εμβόλιμα καινούργια τραγούδια που χαλάσαν τη ροή, φταίει ίσως το, για τις προσδοκίες μου, σύντομο σετ, φταίει η πανσέληνος που απ’ ότι ξέρω τον πιάνει τον Jack; Όπως και να’ χει, το παιχνίδι του Jack και της Meg είναι το συναρπαστικότερο θέαμα των double zero’s. Και του Primavera Sound. Έστω κι αν ο Jack εξακολουθεί να έχει το χειρότερο κούρεμα στην ιστορία του rock’n’roll.

Girls Against Boys. Ρε συ Scott, πόσο θα τραβήξει ακόμη αυτή η ιστορία; Απ’ όταν οι Girls Against Boys σταμάτησαν να βγάζουν άλμπουμ που ακούγονται (και άλμπουμ γενικώς), τους βλέπω ζωντανά ανά διετία, και δεν έχουν δώσει ούτε μία συναυλία που να είναι λιγότερο από εκρηκτική. Για μια ακόμη φορά, με κολλάνε στον (ανύπαρκτο) τοίχο -έστω και με δύο original μέλη λιγότερα-, παίζουν όλα τα πράγματα που πρέπει να παίξουν έτσι όπως πρέπει να τα παίξουν και, εν ολίγοις, δείχνουν τοις πάσοι τί εστί noise rock με attitude. TheKindaMzkILike, for ever and ever and ever. Να μπορούσαν μόνο να γράψουν ακόμη τραγούδια…

gvsb - smashing pumpkins

The Smashing Pumpkins. Ή τέλος πάντων ό,τι έχει απομείνει απ’ αυτούς. Κράξτε τους όσο θέλετε, εγώ πάντως όταν βλέπω τον Billy στη σκηνή κάτι παθαίνω. Αυτό το υπνωτικό βλέμμα, αυτή η παραπονιάρικη φωνή, αυτό το λευκό κιμονό… Επιπλέον, παίζουν φανταστικά, που είναι το τελευταίο πράγμα που περίμενα από ένα γκρουπ που έχω ξεγράψει εδώ και μια δεκαετία. Pure nostalgia, βέβαια, αλλά δεν πειράζει αν φτερουγίσει και λίγο η καρδιά μου. Δεν περάσαμε και τόσο άσχημα στα nineties.

 

j richmanJonathan Richman. Έφηβος ετών 56, γλυκύτατος, υπέροχα διασκεδαστικός. Παίζει ένα κυρίως ισπανόφωνο σετ, που ξεσηκώνει τον κόσμο, αλλά εμένα μου λείπουν όλα εκείνα τα όμορφα, γλυκόπικρα τραγούδια του. Ακόμη κι έτσι, για κάποιο ανεξιχνίαστο λόγο, ανατριχιάζω.

Slint. Αυτή η πατέντα του ATP, το να παίζει ένα γκρουπ ζωντανά ένα ολόκληρο άλμπουμ, είναι μεν μια ευγενής, ρομαντική ιδέα, στην πράξη όμως δεν εγγυάται μια συναρπαστική ακουστική εμπειρία. Οι Slint παίζουν ολόκληρο το Spiderland (δηλ. και τα 6 κομμάτια του) σε μια εμφάνιση αξιοπρεπή μεν, κατά τις βαρετή δε. Μερικά πράγματα τα απολαμβάνεις καλύτερα από τον καναπέ.

Sonic Youth. Ο Θέρστονας με τα γυαλιά του, η Κιμ με τα μίνια της, teenage riot που επιμένουν να την κάνουν να δείχνει ως τέτοια 20 χρόνια μετά. Ολόκληρο το Daydream Nation συν κάτι extras ίσον δύο ώρες artful νεοϋορκέζικου θορύβου. Respect, αλλά παραμένω αμέτοχος παρατηρητής.

Melvins. Ο King Buzzo σε όλη του την afro μεγαλοπρέπεια, το Houdini απ’ την αρχή ως το τέλος, οι κιθάρες να μεταλλίζουν κακόφωνα κι όποιος άντεξε, άντεξε.

Barry Adamson. Προσφέρει τις υπηρεσίες του και ως μπαμπούλας σε παιδικά πάρτι. Αδύναμος ήχος, άνευρη εμφάνιση. Σκέτη απογοήτευση.

The Fall. Reformation pre-everything και post-everything. Το γκρουπ δίνει ρέστα κι αυτός ο γερομουρτζούφλης ο Mark E. Smith είναι ο γνώριμος απολαυστικός εαυτός του. Καμία έκπληξη εδώ. Ευτυχώς.

The Rakes, Maximo Park, The Long Blondes. Αχ αυτά τα Αγγλάκια. Γιατί νομίζουν ότι πρέπει να παίρνουν όλη την ώρα πόζες στη σκηνή για ν’ αρέσουν στον κόσμο; Ή μήπως θέλουν έτσι να τον αποσπάσουν από τη μουσική τους; Οι Rakes παίζουν στην τρίτη λίγκα, ο κύριος Maximo Park είναι ένας κλόουν, οι Long Blondes τουλάχιστον έχουν (ένα κάποιο) στιλ. Ουσία;; Εντάξει, μη τα θέλουμε κι όλα.

The Good The Bad And The Queen. Ο Damon με το ημίψηλο, το backdrop με τους δρόμους ενός βικτωριανού Λονδίνου(;), η all-round σοβαροφάνεια, νομίζω πως βρίσκομαι στην Όπερα της Πεντάρας. Η μουσική είναι ανύπαρκτη -μεταφορικά (μ’ άλλα λόγια ξεψυχισμένα τραγούδια) και κυριολεκτικά (μ’ άλλα λόγια δεν ακούγεται τίποτα, εκτός απ’ το techno σφυροκόπημα απ’ την απέναντι σκηνή).

Buzzcocks. Ένας ακόμη κουφός ηχολήπτης μου τινάζει τα τύμπανα στον αέρα (καλύπτει βέβαια το techno σφυροκόπημα, βλέπε παραπάνω) ενόσο οι Buzzcocks παρελαύνουν μια άσχημα διαστρεβλωμένη εκδοχή του πάλαι-ποτέ εαυτού τους.

The Durutti Column. Ααχ, η μελαγχολία του Manchester των αρχών των eighties. Ακόμη με πιάνουν αυτά τα πράγματα. Υπέροχη φωνή, ζεστοί ήχοι, σεμνή παρουσία. Και μετά ανεβάσαν στη σκηνή μια τύπισσα που άρχισε τις soul τσιρίδες και τα κατέστρεψε όλα.

Pelican. Οι Pelican είναι κατά κάποιο τρόπο σαν τους Ramones: παίζουν διαρκώς το ίδιο τραγούδι. Το οποίο όμως κάθεσαι και το ακούς. Δε θα τους σύστηνα στους αλαφροΐσκιωτους, εμένα πάντως λίγες (ή πολλές) άγριες, άξεστες, ηθικά αχαλίνωτες κιθάρες μια στο τόσο με αναζωογονούν.

Beirut. Έπιασε το αυτί μου από απόσταση ένα τουρκοσέρβικο και όπου φύγει φύγει.menu

Modest Mouse. Γιατί γουστάρει ο κόσμος αυτό το συγκρότημα; Για τον εκνευριστικά sub-funk ήχο τους; Για τα ανέμπνευστα sub-pop τραγούδια τους; Για τον Johnny Marr; Give me a break.

Architecture In Helsinki. Θα έλεγα οι Scissor Sisters του φτωχού (και του βλάχου), αν αυτό δεν τους τιμούσε. Χοροπηδάμε, χαζογελάμε, χάσκουμε και το αποκαλούμε τέχνη. Απλά embarrassing.

Isis. Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά κανόνια πέφτουν (ή κάπως έτσι, τα ‘χω ξεχάσει όλα αυτά), μαμά, φοβάμαι, πάμε να φύγουμε από δω; Όχι ότι οι Isis δεν παίζουν γαμώ, αλλά παραείναι isoπεδωτικοί για τις αντοχές μου.

Patti Smith. Εντάξει, να σεβαστώ το παρελθόν της, να σεβαστώ τη δύναμή της, να σεβαστώ τ’ άσπρα της μαλλιά, είναι όμως αυτοί λόγοι για να υποστώ μια εγκληματικά παλιοροκάδικη μουσική;

Built To Spill, Wilco. Βαριέμαι, βαριέμαι, βαριέμαι. Τις μουσικές τους, τις φάτσες τους, την αμερικανιά τους.

Black Lips. Garage rock σε τιμή ευκαιρίας. Ο Τζανετάκος θα το έκανε καλύτερα.

Mum. Όταν ο Έρικ Ο Βίκινγκ φτάνει στη χαμένη Ατλαντίδα (βλέπε Terry Gilliam) ανακαλύπτει τον πιο (μη) μουσικό λαό του πλανήτη. Αυτοί είναι οι Mum.

Evripidis And His Tragedies. Το όνομα τα λέει όλα, really. Είναι λεπτή αυτή η άτιμη η γραμμή ανάμεσα στο να είσαι naïve και να δείχνεις pathetic.

Battles. Aural masturbation στις 4 η ώρα τη νύχτα; Πόσο μαζοχιστής πια να είναι κανείς;

Blonde Redhead. Το λίγο που τους πρόλαβα δεν ήταν αρκετό για να με βάλει στο κλίμα, αλλά το καλό με το να μένεις στο Βερολίνο είναι ότι, ό,τι δεν προλαβαίνεις στη Βαρκελώνη, το βλέπεις μετά από λίγες μέρες εδώ.

Κυριακή βράδυ, στο Apolo. Το (δύσκολο) comedown μετά το ως άνω σκιαγραφηθές τριήμερο. Μεταξύ άλλων:

Malajube. Συμπαθητικά Καναδάκια, μερικές καλές κιθαριστικές στιγμές, αλλά δεν τρελαίνομαι κιόλας.

Of Montreal. Ανοίξαν το Τριώδιο, κουνήσαν το κωλαράκι τους, κάναν τον εξώστη του Apolo σχεδόν να γκρεμιστεί από το ανηλεές χοροπηδητό, το “The Past Is A Grotesque Animal” μια φορά δεν το έπαιξαν. Αντ’ αυτού, έπαιξαν το “You Really Got Me” και το “Suffragette City” (how very appropriate) και μ’ άφησαν να σκέφτομαι ότι το punk τελικά συνέβη χωρίς λόγο.

Αυτά. Συν μερικά ακόμη που δεν πρόλαβα για πάνω από 1-2 τραγούδια, συν κάτι ισπανικά που ούτε τα ξέρω ούτε είχα χρόνο να εντρυφήσω, συν κάτι dj’s που τους απέφυγα όπως ο διάολος το λιβάνι. Και τώρα θα μου επιτρέψετε να κλείσω αυτό το report από το Primavera Sound 07 με τα λόγια του θείου (όπως θεϊκού) Jason Pierce: (I WANNA) COME RIGHT DOWN AND DO IT ALL OVER AGAIN!!!

Διάβασε επίσης...
I DonΆt wanna go to Chelsea
Ξεχάστε το «Rumble In The Jungle».Ξεχάστε το «Thrilla In Manila».Οι σωστές μπουνιές, μοντέρνες και τυλιγμένες με αστρόσκονη εκατομμυρίων λιρών έπεσαν το Σάββατο που μας πέρασε στο Stamford Bridge. Το κέρδισε το ματς η Τσέλσκι. Με δύο γκολ του Μπάλακ. Ναι, του Μπάλακ. Αυτουνού του τσουρουκά που σκοράρει την ώρα που ...
Συνέχεια...
Τα δικά μας τα παιδιά – WhoΆs Afraid of the Big Bad Wolf?
Give me a JΈνα όνομα. Ένα αγόρι. O αθλητής. O αμυντικός της χιλιετίας. Ο Λύκος της Στέπας που κυριαρχούσε στις Κάτω Χώρες. John De Wolf. Η συγκίνηση κάτι παραπάνω από έκδηλη. Ειδικά για την στήλη το όνομα John De Wolf σημαίνει πάρα πολλά. Σχεδόν όλα. Περισσότερα ακόμη και από όσα ...
Συνέχεια...
Ποιο πρωτάθλημα; Τα ζεσταμένα του ¶ντερσον!
Δηλώνουμε παγερή αδιαφορία για τα γεγονότα της προηγούμενης αγωνιστικής στο πρωτάθλημα μας, την πολύπαθη Υπερλίγκα. Απ, απ εντ εγουέι.Δηλώνουμε ότιναι, ωραίο και το ντερμπάκι στην Τούμπα,ναι, ωραίος και ο γραφικάντζας ο Κάκος πάλι,ναι, το έχει κάνει συνήθειο το 1-0 ο βαζελούα και το πάει μια χαρά για κουπόνι,ναι, ο Κωστένογλου ...
Συνέχεια...
Πως παίζεται ο ρόμβος τελικά;
The Face Bασίλης Τζανακάρης «Τα παληκάρια τα καλά σύντροφοι τα σκοτώνουν» (εκδ. Καστανιώτη). Παραπλανεί λίγο ο τίτλος, στις σελίδες του καλπάζουν μοβόροι ληστές του μεσοπολέμου, βέροι απόγονοι της επαναστατικής αρματοκλεφτουριάς, βρώμικοι, βίαοι και αντικαθεστωτικοί μέχρι κόκκαλο. Οι «ωραίοι των ορέων» Φώτης Γιαγκούλας, Θωμάς Γκαντάρας, αφοί Ρετζαίοι και όλο το αφάν ...
Συνέχεια...
I’ll eat you, baby you eat me !!!
I'll eat you, baby you eat me,Eat two, baby get one free,Shetland pony, or extra pepperoni,Just pick up the phone...Eat Greek, or eat Chinese,Eat salad, or scarf up grease,You're on the shelf, you eat yourself,Come on, and bite my bone...Come on baby, eat the rich,Bite down on the son of ...
Συνέχεια...
Έεεεεεεεελα, δεν το πιστεύω!!!
Στο επεισόδιο Νούμερο 3.546,48 του βαρετού έργου με τίτλο 'αθλητές που έκαναν χρήσεις απαγορευμένων ουσιών' ολόκληρος ο κόσμος (ΟΚ στην πλειοψηφία τους οι Αμερικάνοι) έμεινε 'άφωνος' μετά την παραδοχή της Μάριον Τζόουνς πως είχε κάνει χρήση απαγορευμένων ουσιών στους Ολυμπιακούς του Σίδνευ το 2.000. Επειδή το έργο έχει καταντήσει προβλέψιμο ...
Συνέχεια...
ΜΠΟΥΛΕΤΖ
Καρλίτο Τέβεζ αυτές οι κεφαλιές σου του 1 και κάτι μέτρου με συγκλονίζουν. Και ζυγίζουν όσο μια κούπα ρε τεράστιε ασχημομούρη.Ο Μπερμπάτοφ λέει θέλει να πάει σε με μια ομάδα δια να παίρνει κούπες. Ναι ρε κεφάλα, γιατί έχεις δει πολλές μέχρι τώρα και σου λείψανε.Επίσημο κάλεσμα του ΒΒΒ για ...
Συνέχεια...
…..aaaaaaand always look on the bright side of life!
  - Ας ξεκινήσουμε τίγκα στην επικαιρότητα, ήτοι ενδιαφέρουσες προτάσεις για πιό φτηνή (ουχί όμως φτηνιάρικη) ζωή:Βασικά για μέσα στη πόλη ποδηλατάκι. Ούτε βενζίνες, ούτε ασφάλιστρα, ούτε τέλη. Επίσης τέρμα αυτή η γελοιά αμερικανιά που λέγεται γυμναστήριο. Τρεξιματάκι (χαλαρό στην αρχή μη μου πάθετε και τίποτα), έστω και μέσα στη ...
Συνέχεια...
Το Τέλος της Λογικής – Λευκή σημαία!
Μια συγκλονιστική τηλεοπτική στιγμή. ¶λλη μια. Απόδειξη ότι το 2008 μπαίνει με άγριες διαθέσεις.Ο τόπος γνωστός και αγαπημένος. Ο Γιώργος Γεωργίου βρίσκεται κοντά στο τέλος της Κυριακάτικης εκπομπής του. Λίγα πράγματα. Το ΒΒΒ ζαπάρει μεταξύ αυτού και της 1005ης προβολής του bloodsport με τον Ζαν Κλώντ τον Βαναντάμ Παπαντάμ.Διάλειμμα για ...
Συνέχεια...
Bullets
O Τάσος Κατσιαμπής, εισέρχεται σιγά-σιγά στο cult πάνθεον του ελληνικού ποδοσφαίρου. Κόβει στην άμυνα, κάνει κούρσες a la Τσιάντακα από τα δεξιά, πηδάει στον Θεό για κεφαλιά, έχει χαίτη με λίγη καράφλα και αγαπημένος του κιθαρίστας είναι ο Richie Blackmore. A Real Mean Daddy. Όταν πηγαίναμε μικροί σχολείο, βάζαμε το θερμόμετρο ...
Συνέχεια...
Το Τέλος της Λογικής – Nessuno mi puo giudicare
Η αλήθεια είναι ότι σε κάποιο παράλληλο σύμπαν ο Antonio Cassano θα μπορούσε να είναι ένα δικό μας παιδί. Η γραφικότητα του ξεχειλίζει από τα μπατζάκια, το θεατράλε του είναι παροιμιώδες, μπορείτε να τον φανταστείτε άνετα να φωνάζει "Stelllllla" κάτω από μία σκάλα, ενώ δεν είναι και ο παίκτης που ...
Συνέχεια...
Καλύτερη χρονιά!
Σεβασμός, αξιοπρέπεια, ευγένεια, ελπίδες, όνειρα, φυσικά υγεία και καλό κουράγιο σε όλους μας...  
Συνέχεια...
Φιλόμενο είμαι εγώ – που ακόμα σΆαγαπάω
Εντάξει. Υπήρξε μια περίοδος αδράνειας για την στήλη. Θα μπορούσαμε να βρούμε φτηνές δικαιολογίες του στυλ «είχαμε πολύ δουλειά» και «ξέρεις, τώρα, μωρέ με τις γιορτές», αλλά δεν θα το κάνουμε. Λέμε πάντα την αλήθεια. Η οποία είναι ότι είχαμε πρόβλημα με το όνομα της στήλης. Boom Boom Becker. Βέβαια, ...
Συνέχεια...
Aaaaaaaand aaaalways look on the bright side of life
Я ЛЮБЛЮ СЕКС С МНОЖЕСТВОМ ЛЮДЕЙ- Για το ξεκίνημα κάτι γελαστικό. Διαβάστε αυτό το υπόδειγμα σύγχρονης δημοσιογραφίας (άφησα επίτηδες το όνομα του...δημοσιογράφου για να μπορέσετε να εκτιμήσετε τους νέους σας μέντορες) και μετά φέρτε στο μυαλό σας την παρακάτω σκηνή.Η Amy Lee ετοιμάζει βιαστικά τις βαλίτσες της για την Ευρωπαική ...
Συνέχεια...
Track 2
Εδώ είμαστε! Πρώτος (και κουτσός) μήνας Mixtape.grΚατ' αρχάς, ευχαριστούμε πάρα πολύ για την υποδοχή αυτό το μήνα, ευχαριστούμε για τα καλά σας λόγια, τις παρατηρήσεις σας (μικρό παιδάκι είναι, θα διορθωθεί) και τα μηνύματά σας, είτε μέσω e-mail, είτε μέσω της σελίδας μας myspace, αν και όλα αυτά θα τα ...
Συνέχεια...
Στην ωραιότερη χώρα του κόσμου ζούνε οι χειρότεροι άνθρωποι…
(απόφθεγμα άγνωστου αλλοδαπού τουρίστα)Ακόμα και αν δεν δέχόμαστε πλήρως το πρώτο μιας και ο πλάνήτης έχει πολλές ωραίες γωνίες που δεν φτάνουν ούτε 3 ζωές να τις επισκεφθεί κανείς, το δεύτερο ισχύει μέχρι τελείας και ακόμα παραπέρα. Πάρνηθα, τέλος, φίλοι και φίλες. Πρώτες εκτιμήσεις μιλάνε για καμμένα 25.000 στρέμματα δάσους ...
Συνέχεια...
It’s Only Rock’n’Roll
Να 'στε καλά, παιδιά, με κάνετε και γελάω. Και εσείς που με αποκαλείτε "άσχετη με τη μουσική" επειδή δε γουστάρω ένα γκρουπ που γουστάρετε εσείς, και εσείς που διαμαρτύρεστε ότι δεν κάνω κριτική με επιχειρήματα αλλά γράφω για το πώς πέρασα το Σαββατοκύριακο, και εσείς που σπεύδετε προς υπεράσπιση της... ...
Συνέχεια...
Bullets Ετζεβίτ
Με όλη την συμπάθεια προς την Σκουάντρα Ατζούρα, το σύστημα όλοι πίσω Remember the Alamo και μπροστά άντε να βρούμε τον ψηλέα via air-mail, εκτός από συχνά καταδικαστικό, αδικεί και τους ίδιους τους ποδοσφαιριστές της.Τι εννοείτε και εμείς περίπου το ίδιο παίξαμε με την Σουηδία; ¶λλο εμείς.Και φυσικά, σινιόρ Τόνι, ...
Συνέχεια...
Aaaaaaaand aaaalways look on the bright side of life
- Πείτε με απαισιόδοξο, αλλά ο νεκρός της Λεωφόρου Λαυρίου δεν μου προκάλεσε καμία έκπληξη. Ήταν απλά θέμα χρόνου και τύχης που στη συγκεκριμένη περίπτωση εγκατέλειψε αηδιασμένη τους εμπλεκόμενους στην υπόθεση . Αυτό που πραγματικά με εξέπληξε ήταν η ασχετοσύνη κάποιων παρουσιαστών αναφορικά με ουσίες που βρέθηκαν στα οπλοστάσια-συνδέσμους. Πριν ...
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 22/05/2009
Αυτή την εβδομάδα, το Mixtape Radio Show, την εκπομπή του mixtape.gr στον "105,5 ΣτοΚόκκινο" παρουσιάζουν οι Χριστιάνα Φινέ και Γιάννης Σαμούρκας  Intro (El Ten Eleven - Adam and Nathan Totally Kick Ass)Wilco - Wilco (the song)Fanfarlo - Fire escapePat Benatar - We belongJulian Plenti - Fun that we haveBruce Springsteen - ...
Συνέχεια...
Εμείς πάντως θα πεθάνουμε
Να σας πω την αλήθεια δεν ξέρω πότε ακριβώς θα γίνει αυτό. Σ' ένα μήνα, ένα χρόνο, δέκα, είκοσι, πενήντα, εξήντα χρόνια μετά το σίγουρο είναι πως θα πεθάνουμε. Το έλεγαν και οι Monty Pynthon στο διαφημιστικό του Meaning Of Life ότι η ταινία αποδείκνυε οριστικά και αμετάκλητα 'πως υπάρχει ...
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 27/03/2009
Αυτή την εβδομάδα, στο Mixtape Radio Show, την εκπομπή του mixtape.gr στον "105,5 Στο Κόκκινο" παρουσιάζουν οι Πάρης Παπαβλασόπουλος και Ηρακλής Κορέλης.   Intro (El Ten Eleven - Adam & Nathan Totally Kick Ass)The Appleseed Cast - An Army Of FirefliesZombi - DigitalisPrefuse 73 - YuletideBat For Lashes - Daniel (Cenzo Townshend ...
Συνέχεια...
Track 1
Εδώ είμαστε. Είναι 1η Φεβρουαρίου, και κάπως, με κάποιο «μαγικό» τρόπο, πληκτρολόγησες τα γου,γου,γου σου και την τελεία ως συνήθως και ύστερα συνέχισες με εφτά γράμματα m-i-x-t-a-p-e και κότσαρες και το .gr στο τέλος για να μην ξεχνάμε που βρισκόμαστε.Και τώρα διαβάζεις αυτές τις γραμμές, τις πρώτες στο Mixtape.gr, περιμένοντας ...
Συνέχεια...
(When In Athens) Do The Jerk
 Η καλύτερη συμβουλή που μου έχουν δώσει ποτέ είναι "μην ασχολείσαι". Λειτουργεί ικανοποιητικά σε πολλά επίπεδα, όταν όμως πρόκειται για τη μουσική, το βρίσκω πολύ δύσκολο να "μην ασχολούμαι". Κι όταν, κάθε φορά που έρχομαι στην Αθήνα, βλέπω τη μουσική που αγαπάω να κακοποιείται κατ' εξακολούθησιν από τα χέρια "επαγγελματιών" ...
Συνέχεια...
Euroβολιές
Οι πονεμένες αυτές γραμμές γράφονται λίγες ώρες πριν τα ματς του ομίλου της Ελλάδας και μερικές ώρες μετά το πέρας του πρώτου ημιχρόνου ποδοσφαιρικής θαλπωρής που επιμελείται το Boom Boom Becker στο Nixon, το τόσο τίμιο αυτό μπαρ.Βροντερό παρών φώναξαν εχτές μεταξύ άλλων, ο Lee Morgan, o Razvan Rat, μια ...
Συνέχεια...
Σαντιάγκο Σολάρι: «Έπρεπε να είχα στρίψει στην Αλμπουκέρκη»
O Σαντιάγκο Σόλαρι είναι νέος και ωραίος, ένας ποδοσφαιριστής με ξακουστές τεχνικές αρετές και αποτελεί σταθερά τον διακαή πόθο των μεγάλων ελληνικών ομάδων κάθε καλοκαίρι. Μιλήσαμε μαζί του και καταφέραμε να του αποσπάσουμε μερικές αλήθειες σχετικά με το μέλλον του και το ελληνικό ποδόσφαιρο, του οποίου μάλιστα έδειξε γνώστης. Μία ...
Συνέχεια...
Son of Sam* or IΆm just looking for a way to set the world on Fire!
Ότι μεγαλώνοντας θα αποκτούσα διάφορες φοβίες δεν το περίμενα, αλλά αυτό είναι αποτέλεσμα ριψοκίνδυνου και απερίσκεπτου μέχρι πρότινος βίου χωρίς δεύτερη σκέψη...Φοβάμαι πλέον την ταχύτητα, φοβάμαι τα ύψη, φοβάμαι τη φουρτουνιασμένη θάλασσα, φοβάμαι τη βλακεία, φοβάμαι την πολυκοσμία, φοβάμαι τους σεισμούς , φοβάμαι τον φόβο μου και γενικά φοβάμαι. Εννοείται ...
Συνέχεια...
Mixtape.gr Radio Show (29/6/2008) – Και τι θα κάνουμε τώρα χωρίς EURO;;;
Σήμερα το βράδυ, μετά το τέλος του Τελικού του EURO 2008, από τις 00:00 έως και τις 02:00, από τα στούντιο του "Στο Κόκκινο 105,5" οι συντάκτες του mixtape.gr θα προσπαθήσουν να απαντήσουν στο κρίσιμο ερώτημα:"Και τι θα κάνουμε τώρα χωρίς EURO;;;"Στα μικρόφωνα και στις επιλογές της μουσικής αυτή την ...
Συνέχεια...
Σκάνδαλο στα πρώτα γενέθλια του mixtape.gr!
Πλήρως εναρμονισμένη στο κλίμα των ημερών (και δεν αναφέρομαι σε πομπές στο κέντρο της πρωτεύουσας, αλλά στις γνωστές υποψίες σκανδάλων για τις οποίες ακούμε από δω κι από κει) η πρώτη γενέθλια επέτειος του διαδικτυακού χώρου mixtape.gr η οποία έλαβε χώρα την τελευταία νύχτα του πρώτου μήνα του νέου έτους ...
Συνέχεια...
Bullets in the Head
Συγχαρητήρια στο ποδοσφαριστή της Stoke City Λίαμ Λόρενς, που δίνει νέα διάσταση στην εκλεπτυσμένη κατηγορία των παράξενων τραυματισμών. Ο αμυντικός των Potters έπαιζε μπάλα με τον σκύλο του στην αυλή του σπιτιού του και την ώρα που επιχείρησε να τον ντριπλάρει, πάτησε πάνω στον αμυντικό βράχο ονόματι Αζόρ και γύρισε ...
Συνέχεια...
I DonΆt wanna go to Chelsea
Τα δικά μας τα παιδιά – WhoΆs Afraid
Ποιο πρωτάθλημα; Τα ζεσταμένα του ¶ντερσον!
Πως παίζεται ο ρόμβος τελικά;
I’ll eat you, baby you eat me !!!
Έεεεεεεεελα, δεν το πιστεύω!!!
ΜΠΟΥΛΕΤΖ
…..aaaaaaand always look on the bright side of
Το Τέλος της Λογικής – Λευκή σημαία!
Bullets
Το Τέλος της Λογικής – Nessuno mi puo
Καλύτερη χρονιά!
Φιλόμενο είμαι εγώ – που ακόμα σΆαγαπάω
Aaaaaaaand aaaalways look on the bright side of
Track 2
Στην ωραιότερη χώρα του κόσμου ζούνε οι χειρότεροι
It’s Only Rock’n’Roll
Bullets Ετζεβίτ
Aaaaaaaand aaaalways look on the bright side of
Ακούστε την εκπομπή της 22/05/2009
Εμείς πάντως θα πεθάνουμε
Ακούστε την εκπομπή της 27/03/2009
Track 1
(When In Athens) Do The Jerk
Euroβολιές
Σαντιάγκο Σολάρι: «Έπρεπε να είχα στρίψει στην Αλμπουκέρκη»
Son of Sam* or IΆm just looking for
Mixtape.gr Radio Show (29/6/2008) – Και τι θα
Σκάνδαλο στα πρώτα γενέθλια του mixtape.gr!
Bullets in the Head