Αυτό που με χαλάει περισσότερο στη Βαρκελώνη είναι αυτή η γαμημένη υγρασία που μου φριζάρει τα μαλλιά. Εντάξει, είχα κι άλλες ανησυχίες για το τριήμερο του Primavera (θα έχουν εκείνες τις ωραίες πίτσες που είχαν πέρσι; θα προλάβω τους Fuck Buttons;), αλλά τίποτα δε συγκρίνεται με το εφιαλτικό ερώτημα "θα βρέξει;".

Εκ των υστέρων, αυτό που με χάλασε περισσότερο στο φετινό Primavera Sound είναι ότι τελείωσε. Κιόλας. Πριν δηλαδή καλά-καλά αρχίσει. Πριν καλά-καλά ζεσταθούν τα αίματα, ζωηρέψουν τα πνεύματα, υγρανθούν οι ουρανίσκοι (χρησιμοποιώ ποιητική αδεία εδώ, με εννοείτε).

Μ’ ένα line-up που αρχικά, ομολογώ, δε μου ‘χε πολυγεμίσει το μάτι, το οποίο τελικά αποδείχτηκε όχι μόνο ισχυρότερο του "ηχηρότερου" περσινού αλλά, για μένα προσωπικά, γεμάτο εκπλήξεις -το τελευταίο πράγμα που περίμενα εξάλλου, ήταν να πάθω πλάκα με μία γυναίκα, μ’ ένα μάτσο γερόντια και μ’ έναν χοντρό φαλακρό με πολύχρωμο κορμάκι. Πάμε λοιπόν ένα schnelldurchlauf (πώς μου αρέσει αυτή η λέξη, πάντα έψαχνα την ευκαιρία να την ενσωματώσω σ’ ένα ελληνικό κείμενο) :

ΠΕΜΠΤΗ 29

Ε, ναι, το παραδέχομαι, οι MGMT είναι χίπιδες. Αλλά τί να κάνω τώρα που τους έχω συμπαθήσει; Ο Andrew σκάει μύτη μ’ ένα καφτάνι αλά-Elizabeth Taylor, η φωνή του βγαίνει κρυστάλλινη, το γκρουπ παίζει πιο δεμένα από την προηγούμενη φορά που τους είχα δει (αν και κάποιος θα πρέπει να πει σ’ αυτόν τον νεόφερτο κιθαρίστα τους ότι είναι γελοίος). Στον κλασικό καραόκι επίλογο του "Kids" χοροπηδάει μαζί τους κι ένα μικρό ΜGΜTάκι κι όλοι είμαστε ευτυχισμένοι, χαρούμενοι και χαμογελαστοί. Peace, αλλά φορέστε και κανα παπούτσι ρε παιδιά.

mgmt

Οι Notwist, αντιθέτως, είναι σεμνά ντυμένοι, σοβαροί, μετρημένοι και μονίμως σκυμμένοι πάνω στις κιθάρες τους. Μια μπάντα που καταλαβαίνει την αξία του understatement και που (κάτι που μπορώ πλέον να πω με βεβαιότητα) παράγει τους γλυκύτερους ήχους όλου του Primavera.

Οι Eric’s Trip, δε λέω, καλά παίζουν (κάποτε τους γούσταρα εξάλλου, αν και ένα πρόσφατο solo της Julie Doiron συγκαταλέγεται με άνεση στα χειρότερα live που έχω δει ever), αλλά μου βγάζουν πολύ nineτίλα για να μου κρατήσουν το ενδιαφέρον.

mgmt

Αυτό το κάνουν με άνεση οι Health, που δεν παίζουν ακριβώς αλλά ερμηνεύουν τη μουσική τους με τις συσπάσεις των κορμιών τους. Το να βλέπεις αυτή τη μπάντα είναι μια εντελώς διαφορετική διάσταση από το να την ακούς. Οι Health δεν πρέπει να κυκλοφορούν cd αλλά dvd.

health

Ακόμη κι αν κάποιος δίπλα μου επιμένει ότι η μουσική των Public Enemy είναι το punk rock των μαύρων, εγώ θα τους έχω για πάντα συνδεδεμένους με την εποχή που όλες οι μπουτίκ του Κολωνακίου έπαιζαν το "Don’t Believe The Hype" απ’ τον ΚΛΙΚ FM. (Όχι και τόσο punk rock, if u ask me). Προσπαθώ – μέχρι και πέντε ολόκληρα τραγούδια ακούω- αλλά αυτά τα πράγματα δεν τα καταλαβαίνω. Αφήστε που έχω ξενερώσει εντελώς με τον Chuck B, C, D (ή όπως τέλος πάντων τον λένε), ο οποίος κάθε 40 δευτερόλεπτα με ρωτάει "are you ready Barcelona".

Οι Shipping News είναι ένα απ’ αυτά τα συγκροτήματα που ακούω πάντα για να κοιμηθώ (και μη θεωρήσει κανείς πως αυτό είναι αρνητικό σχόλιο -τα πιο γαμάτα post-rock και spaced-out πράγματα τα ακούω για να κοιμηθώ, κι επειδή μέχρι να με πάρει ο ύπνος παίζουν κάμποσες φορές στο repeat, τα εμπεδώνω και καλύτερα). Ζωντανά μου προκαλούν κάθε άλλο παρά υπνηλία και με προετοιμάζουν με τον καλύτερο τρόπο για την κιθαριστική λαίλαπα που θα είναι οι Boris.

portishead

Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα. Το πλάνο ήταν να δω τους Portishead για 2-3 κομμάτια και να κατευθυνθώ στη σκηνή του ΑΤP για τους Ιάπωνες noisemongers. Μόνο που οι Portishead βγαίνουν, παίζουν τα 2-3 κομμάτια τους κι εγώ δε λέω να το κουνήσω ρούπι. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά κάτι με τραβάει όλο και πιο κοντά στη σκηνή. Η Beth Gibbons, κουλουριασμένη σα junkie πάνω απ’ το μικρόφωνο, ερμηνεύει από κάποιο απόκοσμο μέρος μέσα της, η μπάντα στέλνει σκοτεινά, στοιχειωτικά vibe κατευθείαν μέσα στο κεφάλι μου. Δε νομίζω να έχω ακούσει ποτέ ένα κομμάτι των Portishead έτσι όπως το άκουσα εδώ, με τέτοια εσωτερική ένταση, τέτοια πυγμή, τέτοιο βάθος. Για open air συναυλία, και μάλιστα σε φεστιβάλ, η ατμόσφαιρα που καταφέρνουν να δημιουργήσουν είναι ανατριχιαστική (τυχεροί από μία άποψη αυτοί που τους είδαν την επόμενη μέρα στο -κλειστό- Auditori με τη φοβερή ακουστική). Δεν είχα δει τους Portishead ποτέ πριν, δεν είχα μέτρο σύγκρισης, αλλά αυτή είναι μια από εκείνες τις συναυλίες που μπαίνουν under your skin. Και οι Boris ένα από εκείνα τα γκρουπ που καταλήγεις να θυσιάζεις σε τόσο φορτωμένα φεστιβάλ.

Οι Explosiones Εn El Cielo, όπως αυτοσυστήθηκαν, είναι ως αναμενόμενον explosive (με τέτοιες κιθάρες τί μπορείς να κάνεις λάθος εξάλλου;), πέραν δηλαδή του ότι οι κερκίδες της σκηνής του ΑΤP, στη μία η ώρα τη νύχτα, είναι το ιδανικότερο μέρος για να sit back and relax, με το αεράκι να σου ανεμίζει τα (φριζαρισμένα) μαλλιά και την προσμονή για την πρώην new favourite band σου να σε κρατάει σε εγρήγορση.

mgmt

Οι Prinzhorn Dance School δεν έγιναν "πρώην" new favourite band μου εξαιτίας αυτού του live (χρησιμοποιώ το "πρώην" σε αντιδιαστολή με το "νυν"), αν και μετά από τέτοια embarrassing εμφάνιση θα μπορούσε και να είναι έτσι. Ελπίζω να μην ήταν ο James Murphy από καμιά γωνιά και να τους έβλεπε, γιατί θα τους έχει πετάξει ήδη απ’ το label του. Για ένα σχήμα που βγάζει τόσο έντονη προσωπικότητα στο (περσινό) ντεμπούτο του, ζωντανά δείχνουν ασύνδετοι, ανερμάτιστοι, ασυγκέντρωτοι, απροβάριστοι και πολλά άλλα στερητικά -α. Εκτός πια κι αν τους πέτυχα σε άσχημη νύχτα.

devastations

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 30

Η περασμένη νύχτα βέβαια κάθε άλλο παρά άσχημη ήταν, ως εκ τούτου το ξεκίνημα σήμερα είναι (είμαι) λίγο all over the place:

Οι Pissed Jeans κάνουν πολύ θόρυβο -πολύ όπως a lot κι ενίοτε όπως too much, αν και αρκετές στιγμές μου αρέσουν γιατί μου θυμίζουν Birthday Party.

Οι Felice Brothers έχουν στήσει βλάχικο πανηγύρι, με ακορντεόν, βιολιά, μπάντζα, καραμούζες κι όλα αυτά τα γραφικά με τα οποία σκοτώνουν το χρόνο τους στα αποστακτήρια του Jack Daniels και τα οποία γουστάρει ν’ ακούει ο Ξάδερφος.

Οι The Strange Death Of Liberal England πρέπει να είναι ένα απ’ τα πιο weirdo σχήματα που έχω δει στη ζωή μου. Έχουν weirdo χτενίσματα, φοράνε weirdo ρούχα και παίζουν weirdo μουσική. Or is it art?

sonics

Εκεί λίγο μετά τις 9, όταν έχει επιτέλους αρχίσει να πέφτει το φως και μπορώ ν’ ανοίξω τα μάτια μου, πηγαίνω να πιάσω θέση για το προσκύνημα του φετινού Primavera. Κοιτάξτε, δε θα κάτσω ν’ απολογηθώ τώρα. Το ξέρω ότι οι Sonics είναι ένα μάτσο γερόντια, το ξέρω ότι θα μπορούσαν να έχουν βάλει πέντε άλλους παππούδες στη θέση τους και δε θα καταλάβαινα καν τη διαφορά (αν και υποπτεύομαι ότι θα την άκουγα), αλλά, εσείς που στραβομουτσουνιάζετε όταν ακούτε γι’ αυτούς, θα πρέπει να καταλάβετε ότι οι Sonics δεν είναι απλά ένα ακόμη γκρουπ, είναι ένα state of mind. Είναι το να μπορείς να πεις στα υποθετικά εγγόνια σου "I’ve seen the fucking Sonics!" (γιατί εγώ με τα υποθετικά εγγόνια μου θα μιλάω αγγλικά). Η μελέτη του youtube μ’ είχε αφήσει ομολογουμένως με ανάμικτες εντυπώσεις, αλλά με το που μπήκε η μουσική (νομίζω) I lost it. Τα garage punk groove που είναι χωρίς αμφιβολία χαραγμένα στο DNA μου, πήραν τον έλεγχο του εαυτού μου και για την επόμενη ώρα δε μπορώ να σας πω ακριβώς τί (μου) συνέβη αλλά ήταν εκστατικό (εντάξει, μη νομίζετε, όταν έπαιζαν τα πιο, χμμ, slow κομμάτια τους επανερχόμουν στην τάξη και την πειθαρχία, αλλά ευτυχώς αυτό δεν κρατούσε πολύ). Το ν’ ακούω τα χιλιοπαιγμένα "Psycho" και "Strychnine" και "Have Love Will Travel" απ’ αυτούς τους γραφικούς παππούδες ήταν απίστευτο fun -όχι το cool & collected fun που θα είχα αργότερα την ίδια βραδιά, αλλά το pure & raw fun που, αν θυμάμαι καλά, είναι από τις θεμελιώδεις αρχές του rock’n’roll. Κι αν δε μπορείτε να το καταλάβετε αυτό, seriously, δεν έχετε ιδέα.

Ο Bob Mould με τη μπάντα του, ακολούθως, κάνει αυτό που (συνήθιζε να) κάνει καλύτερα, εκπλήσσοντάς με ελαφρώς με τον καθαρόαιμο ήχο του -μέχρι και Hüsker Dü έπαιξε δηλαδή- και σχεδόν με κάνει να ξεχάσω ότι στη σκηνή του ATP παίζουν ήδη οι Autolux.

Το ντεμπούτο των Autolux ήταν απ’ τα άλμπουμ που είχα λιώσει όταν είχε πρωτοβγεί (όσο μπορείς τέλος πάντων να λιώσεις ένα mp3 file), αλλά live κάτι δε μου κάθεται καλά. Ίσως φταίει το ότι έχουν έναν (έστω, μία) singing drummer, που ως θέαμα με παραπέμπει πάντα στον Phil Collins (εξάλλου, αντικειμενικά μιλώντας, ο Argie είναι -ήταν;- ο μοναδικός singing drummer στον πλανήτη που δείχνει cool). Ίσως πάλι το ότι τους περίμενα πιο σκοτεινούς, πιο ατμοσφαιρικούς, περισσότερο θαμένους πίσω από έναν τοίχο ήχου.

devo

Καμία απολύτως προσδοκία δεν είχα για τους DEVO κι ίσως γι’ αυτό ακριβώς έπαθα πλάκα. Το δεύτερο σετ παππούδων της βραδιάς δίνει ρέστα με τη σκηνική παρουσία του (κορυφαίο το look με τα σορτσάκια και τις επιγονατίδες) και το deadpan χιούμορ του (υποθέτω θέλει μια καλή δόση αυτοσαρκασμού για να εκτελείς ομαδικές χορογραφίες στα 50-60 σου, εκτός κι αν είσαι η Madonna). Ο (σίγουρα θεοπάλαβος) Mark Mothersbaugh παραληρεί, διεκδικώντας το βραβείο του πιο απολαυστικού frontman του Primavera (αλλά χάνοντάς το στον τερματισμό απ’ τον χοντρό παρακάτω) και δε χρειάζεται νομίζω ν’ αναφερθώ στο πόσο "επίκαιροι" ακούγονται οι back-from-the-future ρυθμοί τους.

mgmt

Για τους A Place To Bury Strangers θα είμαι σύντομη και περιεκτική: αν ψάχνετε για μια μπάντα που θα σας κολλήσει στον τοίχο, this is it. Αν ψάχνετε για μια μπάντα που συνοψίζει το πώς πρέπει να παίζεται ένα rock’n’roll gig στα ’00s, this is it. Πολύ πιο βίαιοι, σκοτεινοί και σέξι (ηχητικά μιλώντας…) απ’ ότι στο άλμπουμ, με κρατάνε καρφωμένη για όλο το σετ τους μπροστά στη σκηνή, φέρνοντάς με αντιμέτωπη με τη γυμνή, σκληρή, αδυσώπητη αλήθεια: fuck, θα χάσω τους Fuck Buttons.

mgmt

Τους Fuck Buttons τους έχασα ήδη δυο βδομάδες πριν στο Βερολίνο γιατί δεν ήμουν εκεί (μετά βέβαια έμαθα ότι ήταν γαμάτοι και τα πήρα στο κρανίο), στη Βαρκελώνη τους προλαβαίνω τουλάχιστον για λίγο, αρκετά για να διαπιστώσω ότι, live, είναι όντως γαμάτοι, ακόμη κι αν το μόνο που έχεις να δεις είναι δύο τύπους σκυμμένους πάνω από κάτι, εεε, buttons. Στο κατάλληλο club, στο κατάλληλο mood, αυτός ο ήχος θα πρέπει να είναι pure ecstasy (όχι το button).

Όπως έχω προαναφέρει, η σκηνή του ATP είναι ιδιαίτερα βολική, γι’ αυτό κάθισα να ξαποστάσω στους Om, για τους οποίους δε γνώριζα απολύτως τίποτα. Τώρα έχω μάθει ότι είναι δύο τύποι που παίζουν βαρύ, αργόσυρτο ψιλο-stoner ψιλο-post ψιλο-too much για τα γούστα μου.

Για τους Holy Fuck γνώριζα αρκετά για να τους περιμένω μέχρι τις 5 το πρωί (για όλα φταίει το live τους στο Βερολίνο, το οποίο επίσης έχασα και το οποίο μου είχαν εκθειάσει μέχρι αηδίας), αλλά αφού το ξέρω: δε με πιάνουν εμένα αυτά τα πράγματα. Η πατέντα όργανα/κουμπιά είναι μεν πιο ενδιαφέρουσα οπτικά από το μόνο-κουμπιά, στα (απαίδευτα και κουρασμένα) μάτια μου πάντως αυτό μοιάζει πιο πολύ με indie rave (το οποίο φαντάζομαι λειτουργεί καλύτερα με τα κατάλληλα βοηθήματα) παρά με κάτι πραγματικά ριζοσπαστικό. Mην έχοντας πια ούτε ένα χαρτάκι για αλκοόλ, φεύγω στα μισά, αλλά τώρα που έχω μάθει για το stage invasion ζηλεύω.

devastations

ΣΑΒΒΑΤΟ 31

Κλασικά δεν καταφέρνω να είμαι πουθενά αρκετά νωρίς (εδώ που τα λέμε δεν είναι και ώρες αυτές, ε;) και μόλις που προλαβαίνω το τέλος των Devastations. Ο Conrad φοράει αυτό το μπλουζάκι που φόραγε την τελευταία φορά στο Βερολίνο, μ’ όλο το στήθος και τις τρίχες του έξω. Χρυσή αλυσίδα με σταυρουδάκι δεν πρόσεξα αν είχε.

devastations

Οι Okkervil River, αν και κατά τόπους φολκίζουν επικίνδυνα, έχουν κάτι πνευματώδες που μου αρέσει. Και κάτι συγκρατημένα μελαγχολικό, που επίσης μου αρέσει, αλλά αδικείται απ’ το απογευματινό φως. Σίγουρα δεν είναι η πιο συγκλονιστική live μπάντα, αλλά σε club που τους έχω πετύχει ήταν πιο πολύ στο στοιχείο τους.

Οι Buffalo Tom ήταν ανέκαθεν ένα από εκείνα τα γκρουπ που βαριόμουν αφόρητα. Για να είμαι ειλικρινής, δεν ήξερα καν ότι εξακολουθούν να υπάρχουν. Τους είδα για λίγο και δεν κατάλαβα γιατί.

Για τους Kinski είχα φτιαχτεί και αγχωθεί ταυτόχρονα. Φτιαχτεί για ευνόητους λόγους, αγχωθεί γιατί παίζαν την ίδια ώρα με τον Malkmus. Μισοί Kinski = δεν προλαβαίνεις να μπεις στο κλίμα. Μισός Malkmus = σκέφτεσαι ότι καλύτερα να είχες μείνει στους Kinski. Οι (εξαιρετικές, δε το συζητάμε) κιθάρες των Kinski πάντως θα ταίριαζαν περισσότερο στο σκοτάδι, όσο για τον Malkmus και τους Jicks, θα τους προτιμούσα να παίζουν απλά τα τραγούδια τους και να μην προσπαθούν να κάνουν τους γελωτοποιούς. (Σύμφωνα με τις insider πληροφορίες μου πάντως, στο επόμενο Primavera Sound ο Μalkmus θα βρίσκεται στη σκηνή με τους Pavement. Δε γνωρίζω αν αυτό είναι κάτι που ενδιαφέρει κανέναν).

Η φετινή σκηνή του Vice -όπου παίζει ο Μalkmus– είναι, παρεμπιπτόντως, η ωραιότερη σκηνή του φεστιβάλ -απόμερη, δίπλα στη θάλασσα, κάτω απ’ τις φουτουριστικές κατασκευές του Forum. Στα μισά της διαδρομής προς και από αυτήν, περιεργάζομαι εν συντομία τον Rufus Wainwright, προσπαθώντας να καταλάβω α. τί ακριβώς κάνει μπροστά στο πιάνο του (γιατί σίγουρα αυτό το πράγμα δεν είναι performance) και β. τί ακριβώς κάθονται κι ακούνε μερικές χιλιάδες κόσμου (γιατί σίγουρα αυτό το πράγμα δεν ακούγεται).

Η αισθητική των Menomena δε μπορώ να πω ότι μ’ αγγίζει ιδιαίτερα, αλλά τ’ ότι θα αποδειχτούν το πιο κακόφωνο και κακόηχο σχήμα του φετινού Primavera (απ’ αυτά που είδα, εννοείται) είναι μια διάκριση που μάλλον κι οι ίδιοι δεν την περίμεναν.

dearhunter

Οι Deerhunter κάνουν στη συνέχεια την έκπληξη, καθηλώνοντάς με στην κερκίδα του ATP με την ένταση (όπως intensity) των υπνωτικών drone τους και με κάνουν να χάσω εντελώς και τους Mission Of Burma.

dino

Τους Dinosaur Jr. τους έχω δει κάμποσες φορές στη ζωή μου, τόσο στα ’90s όσο και μετά το comeback. Την τελευταία φορά είχα νιώσει πως, αρκετά πια -ως εκ τούτου, ξάπλωσα στο γρασίδι κι άρχισα να χαζεύω τον κόσμο γύρω μου και να φιλοσοφώ νοερά πάνω στο παράδοξο της ζωής. Σκηνές απ’ όλα τα φεστιβάλ του παρελθόντος άρχισαν να μπλέκονται με τις σκηνές που εκτυλίσσονταν μπροστά μου και, ξαφνικά, με κατέλαβε ένα φοβερό συναίσθημα ευδαιμονίας. Οι κιθάρες του J., από soundtrack των ρεμβασμών μου μετατρέπονται σε ηλεκτροσόκ για το σώμα μου και, σε ανύποπτο χρόνο, τινάζομαι πάνω και χώνομαι στην ιδρωμένη μάζα με τα παιδιά που χορεύουν σαν τρελά. Party like it’s ’91, anyone? Μακράν η πιο καταιγιστική εμφάνιση των Dinosaur Jr. των τελευταίων χρόνων, μακράν το πιο εκκωφαντικό live του Primavera. Εξαιτίας του, δεν προλαβαίνω ούτε ένα κομμάτι των Shellac, κάτι που (εξακολουθώ να) φέρω βαρέως. Κι αυτό το "Freak Scene" κάθε φορά με διαλύει.

Όταν είχε κυκλοφορήσει το ντεμπούτο των Tindersticks μου είχε σχεδόν αρέσει, στη συνέχεια παραγνωριστήκαμε και σταμάτησα ν’ ασχολούμαι. Σκέφτηκα πως απόψε είναι ίσως μια καλή ευκαιρία ν’ αναθερμάνουμε τις σχέσεις μας, αλλά έκανα λάθος.

dearhunter

Ο Tim Harrington των Les Savy Fav είναι κάτι σαν camp οδοστρωτήρας. Αλλαγές κοστουμιών (αν μπορεί να τα αποκαλέσει κανείς κοστούμια αυτά), απανωτές βουτιές στο πλήθος (απίστευτο το πώς βρισκόταν απ’ τη μια άκρη του κοινού στην άλλη σε ανυποψίαστο χρόνο), θεϊκές ατάκες (-"What’s your zodiac sign?" -"Gemini." -"That’s some fucked up shit. You can’t trust them."). Πολύ θα γούσταρα να βγω μ’ αυτόν τον τύπο για ένα drink. Ο πιο original performer του Primavera Sound. Και το πιο punk rock attitude -με κορμάκι ή χωρίς.

dearhunter

Οι Animal Collective δε συγκαταλέγονται ακριβώς στις αδυναμίες μου. Εντούτοις, live μου ακούγονται πολύ πιο συμπαθείς απ’ ότι στα άλμπουμ. Θα μπορούσα να πω ακόμα κι ότι μου αρέσουν δηλαδή. Κάτι δεν πάει καλά με μένα.

dearhunter

Με τη σωστή δόση ειρωνίας (αν δηλαδή καταφέρει κάποιος να παραβλέψει τα κρούσματα χαρντροκιάς, sevenτίλας και teenage posturing, όπως θα έκανε π.χ. με τους Datsuns), οι Awesome Color είναι μια απολαυστική ακουστική υπόθεση, που εμπλουτίζεται οπτικά όταν ανεβαίνει ο J. (ο γνωστός J.) στη σκηνή κι επιδίδεται σ’ ένα battle of the guitars με τον (yeah, man, awesome, dude) τραγουδιστή/κιθαρίστα τους. Κάτι σαν ψυχεδελικοί Beavis and Butthead, βάζουν το θαυμαστικό σ’ ένα φοβερό τριήμερο και με κάνουν να μη θέλω καθόλου μα καθόλου να φύγω. Τί κορύφωση! Τί τέλος! Τί φεστιβάλ!

dearhunter

…Εκ των υστέρων, και τί τύχη! Λιγότερο από μία ώρα αργότερα, κι ενώ βρισκόμουν σχεδόν στο κρεβάτι μου, αρχίζει να ξεσπάει ένας βιβλικών διαστάσεων κατακλυσμός, σίγουρα η απάντηση του Θεού στους εναπομείναντες ravers και το κακό τους γούστο. Κλείνοντας πάντως, θα ήθελα να κάνω μερικές προτάσεις για τη βελτίωση του Primavera Sound:

menu1. Να μη βάζουν συγκροτήματα να παίζουν με ντάλα ήλιο/συννεφιά/ακτίνες UV γιατί είμαι κομμάτια απ’ την προηγούμενη νύχτα και δε μπορώ ν’ ανοίξω τα μάτια μου (πέραν δηλαδή του ότι χαλάει το vibe).
2. Να μη βάζουν συγκροτήματα που θέλω οπωσδήποτε να δω να παίζουν την ίδια ώρα -το A Place To Bury Strangers/Fuck Buttons π.χ. ήταν απαράδεκτο, όσο για το Dinosaur Jr./Shellac σαν κακή φάρσα μου έκανε (και η λίστα goes on and on).
3. Να βάζουν να παίζουν κάθε χρόνο οι Spiritualized.

 

(ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Λένα Σαϊτάνη – Βαγγέλης Πατσιαλός)

Διάβασε επίσης...
Aaaaaaaand aaaalways look on the bright side of life
- Πείτε με απαισιόδοξο, αλλά ο νεκρός της Λεωφόρου Λαυρίου δεν μου προκάλεσε καμία έκπληξη. Ήταν απλά θέμα χρόνου και τύχης που στη συγκεκριμένη περίπτωση εγκατέλειψε αηδιασμένη τους εμπλεκόμενους στην υπόθεση . Αυτό που πραγματικά με εξέπληξε ήταν η ασχετοσύνη κάποιων παρουσιαστών αναφορικά με ουσίες που βρέθηκαν στα οπλοστάσια-συνδέσμους. Πριν ...
Συνέχεια...
BOOM BOOM BECKER #1
 Με 11 βιταμίνες και σίδηροΚείμενα/Σκέψεις/Ανοιχτήρια Μάκης Παπασημακόπουλος και Στέλιος Καρακάσης  Κεχαγιά, Κεχαγιά τα δικά σου να 'χα τα μαλλιά.Είσαι φτιαγμένος για εγκαίνια Νίκο. Είσαι γεννημένος για ΑΥΤΑ τα εγκαίνια Νίκο. Σα να το ήξερες. Ίσως και να είπες βέβαια: «πάω να παίξω Λεωφόρο στου Ευρωπαίου. Μην πάω και σαν το λέτσο». ...
Συνέχεια...
Τα δικά μας τα παιδιά: Joey Barton
Joey Barton.Εσύ, πανμέγιστε και υπερτεράστιε κομπλέξη. Εσύ, επικέ τσαμπουκαλέα που στο πέρασμα σου μέχρι και οι πλάκες του πεζοδρομίου κάνουν πέρα. Μόνο εσύ. Δεν υπάρχει δεύτερη σκέψη. Κανένας Γκράβεσεν και κανένας Ματεράτσι. Αυτά τα φλώρια τελειώνουν τα σπρωξίματα και τα κλωτσίδια μόλις σφυρίξει ο διατητής (η έλλειψη του δίνει την ...
Συνέχεια...
….aaaaaaaaand always (?) look on the bright side of life
Το είπα και στον Ηλία το βράδυ της 5ης Μαΐου. Μήπως τελικά να το σταματήσω αυτό το πράμα, αφού τον τελευταίο καιρό με το που το έχω έτοιμο προς αποστολή γίνεται κάτι πραγματικά κακό;Ίσως και να ήταν η αφορμή τα όσα έγιναν εκείνη την ημέρα, η ουσία όμως παραμένει. Επειδή ...
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 19/10/2008 με καλεσμένους τον Blend & τη Sugahspank!
Ακόμα ένα επεισόδιο της εβδομαδιαίας ραδιοφωνικής εκπομπής του mixtape.gr στο "Στο Κόκκινο 105.5".Aυτή την εβδομάδα, το εκλεκτό δίδυμο καλεσμένων των Ηλία Πυκνάδα και Ηρακλη Κορέλη, Blend & Sugahspank!, επιλέγει τις αγαπημένες του μουσικές και παρουσιάζει το παρθενικό δίσκο της πρώτης κυρίας της Cast-a-blast Records με το τίτλο "The Incredible / ...
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 28/9/2008
Ακόμα ένα επεισόδιο της εβδομαδιαίας ραδιοφωνικής εκπομπής του mixtape.gr στο "Στο Κόκκινο 105.5".Επιλογή μουσικής και παρουσίαση αυτή την εβδομάδα από τους Πάρη Παπαβλασόπουλο και Γιάννη Σαμούρκα.  Ακολουθεί το playlist της εκπομπήςIntro (Herbaliser - Missing Suitcase)Ruckus Roboticus - How to Handle Grown UpsDJ Frane - If I Had WingsThe Mercury Program - ...
Συνέχεια...
Οι έλεγχοι των μαθητών του τελικού
Ματζέστερ του Γιουτάινεν (που λένε και οι γνώστες) Έντγουιν Βαν Ντερ ΣαρΟ ¶νθρωπος με το τετραπλό όνομα και την εξαόροφη κορμοστασιά, κερδίζει στο νήμα τις εντυπώσεις ως ο άνθρωπος που έδωσε το κουπίδι στην United, αλλά όπως συνηθίζει σε κάθε τελείωμα σεζόν, έκανε 2-3 γκέλες, ήταν ασταθής σε σχέση με ...
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 28/11/2008
Μετά από δύο Παρασκευές με καλεσμένους, και μέχρι την επόμενη ξανά, η εκπομπή του mixtape.gr πορεύεται σ΄ αυτό της το επεισόδιο με το κλασικό της δίδυμο. Ηλίας Πυκνάδας και Πάρης Παπαβλασόπουλος στα μικρόφωνα, επιλέγουν τις μουσικές.   Ακολουθεί το playlist της εκπομπήςIntro ( El Ten Eleven - Adam & Nathan Totally Kick ...
Συνέχεια...
Bullets over Kalogreza
Σήμερα η στήλη διαπίστωσε με λύπη πόσο κόστισε ο ποδοσφαιριστής Γκουστάβο Mad Dog Μαντούκα. Δεν είναι ότι δεν το είχαμε στο μυαλό μας, απλά τώρα που ξύρισε το κεφάλι και μετά την μεγαλειώδη εμφάνιση του στο derby θυμηθήκαμε ότι υπάρχει.Ακούστηκε στο τέλος του derby, στην θύρα 16 του ΟΑΚΑ: «καλά, ...
Συνέχεια...
Digital Vibrations
Μια χαρά τα cd, super τα βινύλια, ρομαντικότατες οι κασσέτες, αλλά αγαπητοί και αγαπητές ξεχάστε τη μουσική (βιομηχανία) όπως την ξέρατε μέχρι τώρα.. Μουσική εν έτη 2011 σημαίνει ήχος, εικόνα, iPod, YouTube, SoundCloud και ένα κάρο άλλες υπηρεσίες που όλοι λιώνουμε κάθε μέρα. So, και σκεπτόμενοι όσο γίνεται λίγο πιο πέρα από το ...
Συνέχεια...
R.I.P. Nelson Mandela (1918 – 2013)
"No one is born hating another person because of the colour of his skin, or his background, or his religion. People must learn to hate, and if they can learn to hate, they can be taught to love,for love comes more naturally to the human heart than its opposite" Nelson Rolihlahla ...
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 5/6/2009 αφιερωμένη στο Ejekt Festival
Αυτή την εβδομάδα, το Mixtape Radio Show, η εκπομπή του mixtape.gr στον "105,5 ΣτοΚόκκινο" ήταν αφιερωμένη στο Ejekt Festival με καλεσμένο τον Σταύρο Στριλιγκά, υπεύθυνο του γραφείου τύπου και δημοσίων σχέσεων της διοργανώτριας εταιρίας Detox. Την εκπομπή παρουσιάζει ο Ηλίας Πυκνάδας.  Jarvis Cocker - PilchardWhite Lies - To Lose MyselfWhite Lies ...
Συνέχεια...
Fated To Pretend (MGMT, Βερολίνο 7/3/08)
I'm feeling rough, I'm feeling raw, I'm in the prime of my life.Let's make some music, make some money, find some models for wives.I'll move to Paris, shoot some heroin and fuck with the stars.You man the island and the cocaine and the elegant cars.This is our decision, to live ...
Συνέχεια...
Aaaaaaaaaaand aaalways look on the bright side of life
  * Πως πάει; Εδώ το παλεύω με τα πάνω του και τα κάτω του πάντως.* Γενικά μου τη σπάει που γιός βουλευτή γίνεται κι αυτός βουλευτής, γιός δημοσιογράφου δημοσιογράφος, γιός ζάμπλουτου ζάμπλουτος κλπ κλπ, αλλά δε θα με χάλαγε καθόλου εάν συγκεκριμένος γιός ταχυδρόμου κατέληγε επίσης ταχυδρόμος. Θα γλυτώναμε τουλάχιστον.* ...
Συνέχεια...
Bullets in the Head
Συγχαρητήρια στο ποδοσφαριστή της Stoke City Λίαμ Λόρενς, που δίνει νέα διάσταση στην εκλεπτυσμένη κατηγορία των παράξενων τραυματισμών. Ο αμυντικός των Potters έπαιζε μπάλα με τον σκύλο του στην αυλή του σπιτιού του και την ώρα που επιχείρησε να τον ντριπλάρει, πάτησε πάνω στον αμυντικό βράχο ονόματι Αζόρ και γύρισε ...
Συνέχεια...
Bullets Over Phoenix
 Δυστυχώς πάνω στην φούρια μας να ασχοληθούμε με το δικό μας half time show, οι παράγοντες της στήλης δεν ασχολήθηκαν με την συναυλία του Τομ Πήτι. Για την εν λόγω μας πληροφόρησε ο Δημήτρης Καρύδας. Στα παρασκήνια, ο Τομ Πέτι περίμενε υπομονετικά την σειρά του.Η κίνηση «ρε πάρε τα χέρια ...
Συνέχεια...
Aaaaaand aaalways look on the bright side of life…
- Λίγο πριν κατεβάσω τα ρολά για το καλοκαίρι (δεν πρόκειται να συμβεί, αλλά κάνει καλό εφέ για ξεκίνημα)- Τόσα χρόνια ο πανηλίθιος που ηγείτο της γνωστής χώρας ήταν κάτι σαν εύκολος στόχος. Δε χρειαζόταν και πολύ για να καταλάβεις με τι έχεις να κάνεις και να φερθείς ανάλογα. Με ...
Συνέχεια...
Boom Boom Becker στο ντέρμπι
Εντάξει, επήγαμε και στο γήπεδο να δούμε το ντέρμπι της χρονιάς. AΕΚ - ΠΑΟ, Κυριακή απόγευμα, με οσκαρικό καιρό, δηλαδή, τι άλλο θες αν είσαι φίλαθλος;Να σου δώσουν και λεφτά; Φορτώσαμε τα ποτά μας, νερό είναι κυρ-αστυνόμε, καλά, απλά βγάλτε το καπάκι και κατηφορίσαμε προς το OAKA, πράγμα το οποίο ...
Συνέχεια...
Η επόμενη μέρα (;)
"Μη μας ρίχνετε άλλα δακρυγόνα ΕΜΕΙΣ κλαίμε κι από μόνοι μας" κατέληγε το γράμμα που μοίραζαν τα 15χρονα παιδιά εχτές το μεσημέρι στο Σύνταγμα...Μάθαμε κάτι λοιπόν;Καταλάβαμε τίποτα;Γιατί συνέβησαν όσα συνέβησαν;Ποιος (δεν) φταίει αλήθεια;Θα αλλάξει κάτι;Απλά ερωτήματα θέτουμε για την επόμενη ημέρα, αν και - δυστυχώς - ξέρουμε και τις απαντήσεις...ΥΓ1. ...
Συνέχεια...
Καλύτερη χρονιά!
Σεβασμός, αξιοπρέπεια, ευγένεια, ελπίδες, όνειρα, φυσικά υγεία και καλό κουράγιο σε όλους μας...  
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 09/11/2008
Το τελευταίο Κυριακάτικο επεισόδιο της εβδομαδιαίας ραδιοφωνικής εκπομπής του mixtape.gr στο "Στο Κόκκινο 105.5", μιας και απ' αυτή την εβδομάδα η εκπομπή μετακομιζεί ημέρα Παρασκευή.Επιλογή μουσικής και παρουσίαση αυτή την εβδομάδα από τους Ηλία Πυκνάδα και Πάρη Παπαβλασόπουλο.  Ακολουθεί το playlist της εκπομπήςIntro (Herbaliser - Missing Suitcase)Kanye West - Love Lockdown ...
Συνέχεια...
Aaaaaaand, aalways look on the bright side of life…..
  * Ο Μάιος ανέκαθεν ήταν πλήρης σημαντικών αθλητικών και πολιτιστικών γεγονότων τα οποία αφήνουν τα ίχνη τους μέρες ολόκληρες μετά την ολοκλήρωσή τους.* Στα αθλητικά θα πρέπει να σημειώσουμε την επικράτηση της Μάντσεστερ στον τελικό του Champion's League. Πέρα από όσα συνέβησαν στον αγώνα είναι ενδιαφέρον πως οι δύο πλέον ...
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 04/12/2009
Αυτή την εβδομάδα, το Mixtape Radio Show, την εκπομπή του mixtape.gr στον "105,5 Στο Κόκκινο" παρουσιάζουν ο Ανδρέας Βιολάρης και ο Χρήστος Νύχτης.  PlaylistIntro (Folk implosion - Serge)Florence & the Machine - Raise it UpJulian Casablancas - "Left & Right in the Dark"Yeah Yeah Yeahs - Cheated HeartsMos Def feat. the ...
Συνέχεια...
Chasing Amy
Τόσον καιρό την περίμενα αυτή τη στιγμή... Λίγο ακόμη μπορώ να περιμένω... Kαι λίγο ακόμη... Και λίγο ακόμη... Μία ολόκληρη ώρα αφότου το support έχει εγκαταλείψει τη σκηνή, ένας roadie τοποθετεί πλάι στο μικρόφωνο ένα ποτήρι με σκουρόχρωμο περιεχόμενο. Για πρώτη φορά στη συναυλιακή μου ζωή, ένα ποτήρι δέχεται τέτοιο ...
Συνέχεια...
Aaaaaaaand aaaalways look on the bright side of life
 - Και ξαφνικά εκείνο το Σαββατοκύριακο του Φεβρουαρίου η πρωτεύουσα έγινε όμορφη, ήρεμη και ζεστή παρά τις κάτω του μηδενός θερμοκρασίες, οι οποίες μάλιστα κατά Πειραιά μεριά κατέβηκαν επικίνδυνα το βράδυ της Κυριακής μετά το πράσινο βαρομετρικό που χτύπησε αλύπητα. Η δε απρόσμενη παράταση της χιονόπτωσης μπορεί να έχει προκαλέσει ...
Συνέχεια...
Φεστιβάλ Νάξου | 24 Ιουλίου έως 3 Σεπτεμβρίου 2010
Κάθε χρόνο το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Νάξου ακολουθεί έναν διαφορετικό θεματικό άξονα.Εφέτος η επέτειος των 10 χρόνων φέρνει στο προσκήνιο τη σχέση του χρόνου με τη δημιουργία και την τέχνη.Συνεχίζοντας με την ίδια παιγνιώδη διάθεση, διατρέχει και συνοψίζει την μικρή του ιστορία όχι με αποτιμήσεις αλλά με τα πρόσωπα που ...
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 23/01/2009
Παρουσίαση και επιλογή μουσικής από τους Λευτέρη Κουσίδη και Ευαγγελία Πανταζοπούλου.   Ακολουθεί το playlist της εκπομπής Animal Collective - 'Brother Sport'Ariel Pink's Haunted Graffiti - 'Can't Hear My Eyes'Telepathe - 'Chrome's On It'Chairlift - 'Bruises'Jay Z feat. Santogold - 'Brooklyn (Go Hard)'Saul Williams - 'The Government'Erykah Badu - 'The Soldier'Ryan Adams - ...
Συνέχεια...
Σούπερ Λίγκα – Το πρωτάθλημα Μύθος…
Ήταν πέναλτι στο Καραισκάκη; Όχι. Εξαρτάται. Αν δουλεύεις στην ΝΕΤ, μπορεί. ¶ντε να υπάρχουν κάποιες λίγες αμφιβολίες για τον βαθμό που θα δώσουμε στον Κοβάσεβιτς. ¶λλωστε έπεσε με την κοιλιά και σηκώθηκε νερό. Ο Ντάρκο ορκιζόταν στον Ίβιτς ότι ήταν. Ωραία. Βέβαια, πριν αυτή την φάση δεν του είχε δοθεί ...
Συνέχεια...
Ντέγιαν Μποντιρόγκα – το αντίο ενός σπουδαίου μπασκετικού μυαλού
Δεν πήδαγε στο Θεό, δεν κάρφωνε σαν τον Τζόρνταν, δεν έτρεχε σαν τον Κεντέρη (sic), ήταν όμως ένας εξαιρετικός παίκτης, ένας ηγέτης πάνω απ΄όλα. Ένας ηγέτης που ήξερε να κερδίζει, δεν φοβόταν την ευθύνη της τελευταίας προσπάθειας. Ένας ηγέτης, που στο κάτω κάτω, επειδή ίσως ακριβώς δεν σε γέμιζε δέος ...
Συνέχεια...
Ορφάνεψαν τα Playmobil μας…
Κάποτε φεύγαμε από το Μινιόν αγκαλιά με Ιππότες, Πειρατές, και πυροσβέστες ή σε περιπτώσεις Χριστουγέννων ή γενεθλίων με το Κάστρο, το Πειρατικό Καράβι, ή το Βενζινάδικο πάντα χαμογελαστοί και έτοιμοι για νέες περιπέτειεςΑργότερα, τα χώσαμε σε κούτες ή τα «στείλαμε» πακέτο να διακοσμούν νεκροταφεία αναμνήσεων σε εξοχικά.Φέτος πάλι, ψάξαμε και ...
Συνέχεια...
Aaaaaaaand aaaalways look on the bright side of
BOOM BOOM BECKER #1
Τα δικά μας τα παιδιά: Joey Barton
….aaaaaaaaand always (?) look on the bright side
Ακούστε την εκπομπή της 19/10/2008 με καλεσμένους τον
Ακούστε την εκπομπή της 28/9/2008
Οι έλεγχοι των μαθητών του τελικού
Ακούστε την εκπομπή της 28/11/2008
Bullets over Kalogreza
Digital Vibrations
R.I.P. Nelson Mandela (1918 – 2013)
Ακούστε την εκπομπή της 5/6/2009 αφιερωμένη στο Ejekt
Fated To Pretend (MGMT, Βερολίνο 7/3/08)
Aaaaaaaaaaand aaalways look on the bright side of
Bullets in the Head
Bullets Over Phoenix
Aaaaaand aaalways look on the bright side of
Boom Boom Becker στο ντέρμπι
Η επόμενη μέρα (;)
Καλύτερη χρονιά!
Ακούστε την εκπομπή της 09/11/2008
Aaaaaaand, aalways look on the bright side of
Ακούστε την εκπομπή της 04/12/2009
Chasing Amy
Aaaaaaaand aaaalways look on the bright side of
Φεστιβάλ Νάξου | 24 Ιουλίου έως 3 Σεπτεμβρίου
Ακούστε την εκπομπή της 23/01/2009
Σούπερ Λίγκα – Το πρωτάθλημα Μύθος…
Ντέγιαν Μποντιρόγκα – το αντίο ενός σπουδαίου μπασκετικού
Ορφάνεψαν τα Playmobil μας…