don_jon

Λίγο πριν το τέλος του χρόνου, είδα μέσα σε τέσσερις μέρες πέντε από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες του 2013, τρεις εκ των οποίων συχνά πυκνά φιγουράρουν στις λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς (Fruitvale Station, Captain Phillips, 12 Years A Slave), μαζί με το σκηνοθετικό ντεμπούτο ενός πολύ καλού ηθοποιού (Don Jon) και την ευρωπαϊκή απάντηση στο Frances Ha (Oh Boy).

17.12.2013

Don Jon: Δεν ξέρω από πού άντλησε την έμπνευση για το σενάριο του Don Jon o Joseph Gordon-Levitt, μιας και δε θυμίζει τις δουλειές του σαν ηθοποιός, αλλά σίγουρα κάτι έχει μάθει σε επίπεδο τεχνικής από τους μάστορες με τους οποίους έχει συνεργαστεί.

Η πρώτη του απόπειρα πίσω από το φακό χωρίς σε καμιά στιγμή να εκπλήσσει έχει νεύρο, ευχάριστη ροή και δείχνει ότι ο Gordon-Levitt έχει ένα ταλέντο το οποίο αξίζει να δουλέψει. Το σενάριο αποτελεί τη δικαίωση για τους απανταχού κάγκουρες που κατά βάθος είναι τα καλύτερα παιδιά, ενώ η κατάληξη της ταινίας κινείται σχεδόν στη σφαίρα της απιθανότητας. Κατηγορία ταινίας: light για ένα χαλαρό απογευματοβράδυ, χωρίς έντονη εγκεφαλική λειτουργία.

18.12.2013

fruitvalestation

Fruitvale Station: Δίκαιοι αποδέιχτηκαν οι διθύραμβοι τόσο για το σκηνοθέτη Ryan Coogler όσο και για τον πρωταγωνιστή Michael B. Jordan σε μια ταινία που διεκδικεί τον τίτλο του ντεμπούτου της περυσινής χρονιά;. Το αμερικάνικο ανεξάρτητο σινεμά στα καλύτερά του: μια δυνατή αληθινή ιστορία για σενάριο, ρεαλιστικές ερμηνείες ενώ η κάμερα χωρίς πολλές φιοριτούρες και τεχνάσματα ακολουθεί ασθμαίνοντας τον Oscar Grant στην πορεία του προς το μοιραίο. Μια ταινία βαθιά ανθρωπιστική και με πολιτικό υπόβαθρο, χωρίς όμως να τρίβει τα μηνύματά της στη μούρη του θεατή και χωρίς να προσπαθεί να αγιοποιήσει τον κεντρικό ήρωα για να είναι πιο εύκολη η ταύτισή μας μαζί του.

19.12.2013

brad-pitt-12-years-a-slave
12 Υears A Slave: Έχετε διαβάσει ήδη ουκ ολίγα για το έπος κατά της δουλείας του SteveMcQueen του Βρετανού που από video artist εξελίχθηκε σε έναν από τους καλύτερους σκηνοθέτες των τελευταίων χρόνων. Η ταινία είναι αυτό που λέμε οσκαρική σε όλα τα επίπεδα: από το καστ, το στόρι και την ποιότητα της παραγωγής συνολικά μέχρι τη μουσική. Μοναδική παραφωνία η παρουσία του Brad Pitt που μου έκανε κάτι σε καρικατούρα Tom Waits και μοναδική (αλλά καθόλου ασήμαντη) ένστασή μου ότι περίμενα κάτι πιο αιχμηρό, κάτι λιγότερο 100% κινηματογραφικά mainstream από το σκηνοθέτη των “ψυχοβγαλτικών” Hunger και Shame.

20.12.2013

Oh-boy
Oh Boy: Μια ασπρόμαυρη γλυκόπικρη ωδή στο Βερολίνο που αλλάζει και στα νιάτα του ήρωα που γλιστράνε μέσα από τα χέρια του, το φιλμ του Jan Ole Gerster είναι μια από τις μικρές εκπλήξεις της χρονιάς που έφυγε. Πιο κυνικό από το Frances Ha (με το οποίο όχι άδικα παρομοιάστηκε) μέσα από την πολυφορεμένη δομή μιας μέρας στη ζωή του ήρωα, αποδίδει με το καλύτερο τρόπο μέσα από τις συναναστροφές του με φίλους, γνωστούς και τυχάρπαστους τη γοητεία, την τυχαιότητα και κυρίως τη ματαιότητα της ύπαρξης.

Captain Phillips: Είχε κάμποσο καιρό να μου κινήσει το ενδιαφέρον ταινία με τον Tom Hanks και το εν λόγω δράμα του Paul Greengrass τα κατάφερε. Νομίζω πως τόσο ο Hanks όσο και ο συμπρωταγωνιστής του- αποκάλυψη Barkhad Abdi (πρώτη φορά έπαιξε σε ταινία- προσωπική μου προτίμηση για τη Χρυσή Σφαίρα β’ αντρικού ρόλου που τελικά πήγε στο Jared Leto του Dallas Buyers Club) δίνουν ερμηνευτικό ρεσιτάλ.

Από εκεί και πέρα, η ταινία είναι μια παραγωγή στα πρότυπα του Zero Dark Thirty και United 93, ήτοι δράση και αρκετός πατριωτισμός για σίγουρη επιτυχία. Όχι τυχαία, όπως και με το United 93, ο Greengrass έτρεξε να κάνει ένα αληθινό περιστατικό ταινία (δηλαδή την πειρατεία του Μaersk Alabama) όσο πιο γρήγορα μπορούσε για να προλάβει αυτός να εξαργυρώσει το όφελος ενός πραγματικού δράματος στα ταμεία.

Σινεφίλ links

– Η σειρά της Lena Dunham Girls είχε την πρεμιέρα της την Κυριακή για την τρίτη σεζόν. Είναι γνωστό ότι η Dunham διχάζει αλλά πραγματικά αν όλοι όσοι ασχολούνται και κυρίως ενοχλούνται με τη γύμνια της στη σειρά (άσκοπη ή όχι είναι καταρχήν επιλογή της και κατά δεύτερον κανείς δεν παραδέχεται ότι αυτό που ενοχλεί είναι η εικόνα ενός τόσο ατελούς -για τα δεδομένα της βιομηχανίας του θεάματος και όσων μας έχει συνηθίσει- σώματος γυμνού) ασχολούνταν με τις εικόνες και τα πρότυπα των γυναικών που προβάλλουν τα media, την αντιμετώπιση της γυναίκας και του σωματός της ως αντικείμενο/εμπόρευμα και όλα τα σχετικά, μάλλον θα ήταν πολύ πιο εποικοδομητικό για όλους. Εδώ και μια πιο εμπεριστατωμένη άποψη.

– Ο Kele Okereke των Bloc Party με αφορμή το 12 Years A Slave ζητά μια αντίστοιχη αναπαράσταση-ομολογία των θηριωδών που έγιναν στο όνομα της βρετανικής αυτοκρατορίας.

Kαι μια λίστα με 20 από τα καλύτερα road movies (χωρίς το Easy Rider, για λόγους επιδραστικότητας και μόνο, είναι βέβαια ημιτελής)