Καλωσήρθατε στη νέα εβδομαδιαία στήλη του mixtape.gr που φιλοδοξεί να αποτελέσει έναν απολύτως υποκειμενικό σινεφίλ οδηγό γενικού ενδιαφέροντος με έμφαση στο αμερικανικό ανεξάρτητο και στο παγκόσμιο σινεμά με την μορφή ενός σινε-ημερολογίου. Η τελευταία εβδομάδα του καλοκαιριού προσφέρεται για ανασυγκρότηση και προσαρμογή εκ νέου στην πόλη και κατά συνέπεια για σινεφίλ catch-up aka λιώσιμο μπροστά σε μια οθόνη. Έχουμε και λέμε λοιπόν…

 26.08.2013

paul ruddTo Prince Avalanche του David Gordon Green (μόλις έκανε πρεμιέρα στη Βενετία το Joe με τον Nicholas Cage) σημαίνει την επιστροφή του στις πιο indie, δραματικές ρίζες του μετά τις stoner κωμωδίες του (βλ. Pineapple Express) με ένα μίνιμαλ σενάριο και ένα ενδιαφέρον πρωταγωνιστικό δίδυμο (Paul Rudd, Emile Hirsch).

Πυρήνας της ταινίας είναι ο δεσμός που δημιουργείται μεταξύ δύο ιδιόμορφων και δυσλειτουργικών χειρωνακτών εργατών που χαράσσουν τη διαγράμμιση του δρόμου στα προσφάτως καμμένα δάση του Τέξας. Μια μελέτη χαρακτήρων με πινελιές μεταφυσικού που δεν απογειώνεται σε καμιά στιγμή ενώ η προσπάθεια του μόνιμου συνεργάτη/alter ego του Judd Apatow, Paul Rudd (βλ. φώτο) να κάνει ένα χαμηλότονο δράμα είναι ενδιαφέρουσα αλλά όχι πλήρης. Ξεχωριστή μνεία πρέπει να γίνει στο soundtrack των Explosions In the Sky και David Wingo που είναι απλά ένα από τα καλύτερα της χρονιάς.

28.08.2013

drinkingbuddiesjpg

Το Drinking Buddies του Jοe Swanberg μπαίνει στην αγαπημένη μου κατηγορία «αμερικάνικες indie ταινίες σχέσεων» που αποτελεί ένα απενοχοποιημένο υποκατάστατο rom-com της Meg Ryan για τους «εναλλακτικούς» σινεφίλ. Η ταινία θίγει υπαρκτά ζητήματα που άπτονται των ερωτικών σχέσεων σήμερα με ρεαλιστικό τρόπο και που, απλοποιητικά μιλώντας,  καταλήγουν στο προαιώνιο εάν υπάρχει πραγματική φιλία μεταξύ ανδρών και γυναικών.

Οι hipster εργαζόμενοι σε μια μικρο-ζυθοποιία του Σικάγο δεν κουβαλούν βέβαια και όλο το βάρος του κόσμου και είναι 100 φορές πιο κουλ από το θεατή με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την εμβέλεια του φιλμ αυτού. Άλλη μια ταινία με καλές ερμηνείες πάντως, μεταξύ των οποίων και ο τύπος που έπαιζε τον ελαφρώς κομπλεξικό συγγραφέα γκόμενο της Κάρι Μπράντσο στην έκτη σεζόν του Sex and The City και μόλις έμαθα ότι λέγεται Ron Livingston (βλ. φώτο).

29.08. 2013

1. Το Blue Jasmine είναι μια αρκετά καλή ταινία με μια εξαίρετη Cate Blanchett ως μια θηλυκή αλλά και πιο σκοτεινή εκδοχή της νευρωτικής περσόνας που ο Woody Allen έχει φτιάξει και έχει πετάξει το καλούπι για να μη το βρει άλλος σκηνοθέτης.
2. Tι κοινό έχουν το Βlue Jasmine και το Lovelace (βλ. παρακάτω); Παίζουν και στα δύο οι Peter Saarsgaard και Bobby Cannavale. Tι κοινό έχει το Βlue Jasmine με το Boardwalk Empire; Παίζουν και στα δύο οι Βοbby Cannavale και Michael Stuhlbag. Mε λίγα λόγια το καστινγκ ποτέ δεν ήταν το πρόβλημα σε φιλμ του Γούντι.
3. Αυτό που κατ’ εμέ είναι το πρόβλημα είναι ότι ο Γούντι κάνει ταινίες στον αυτόματο. Βλέποντας το πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ της σειράς του PBS American Masters για την αφεντιά του ωφαίνεται πια σαν ένας αδύναμος γεράκος (λογικό όντας πλέον 78 ετών) έγινα πολύ υποψιασμένη για το πόσο ενεργό ρόλο έχει πια στην παραγωγή των ταινιών του.

31.08.2013

chris_north
Το Lovelace των Rob Epstein (θυμίζω πως σκηνοθέτησε το οσκαρικό ντοκιμαντέρ Times of Harvey Milk αλλά και το Howl με τον James Franco για τον Ginsberg) και Jeffrey Friedman είναι το βαρετά μέτριο και άνευρο biopic για τη LindaThe Deep Throat Lovelace. Χαμένος κόπος τόσο το all-star cast και η πιστή αναπαράσταση των 70s όσο και οι φεμινίστριες που συμβούλευσαν την παραγωγή. Γελοιωδώς ένοχη απόλαυση το casting του Bobby Cannavale (ο Gyp Rosetti του Boardwalk Empire) και του Chris North ως παραγωγών του The Deep Throat, με το δεύτερο μάλιστα να ξαναπαίζει τον ρόλο του Μr. Big (ίδια βλέμματα, μούτες κλπ.) σε μια γλοιώδη 70s εκδοχή του.

Ray Liotta (2)

Το The Iceman του Ariel Vromen που βρήκε διανομή στα μέρη μας επίσης δεν στερείται ενδιαφέροντος δεδομένης και της ζουμερής αληθινής ιστορίας στην οποία βασίζεται, αυτή ενός αδίστακτου πληρωμένου δολοφόνου που προσπαθεί να διατηρήσει το προσωπείο του φιλήσυχου οικογενειάρχη. Ο Μichael Shannon δίνει μια καλή ερμηνεία όπως πάντα όπως και οι περισσότεροι από τους δευτεραγωνιστές όπως ο σωσίας του… Γιάννη Φλωρινιώτη Ray Liotta, ο David Schwimmer, ο James Franco αλλά και μια πολύ καλή Winona Ryder  μετά από καιρό. Το σύνολο δυστυχώς υπολείπεται κατά πολύ του αθροίσματος των επιμέρους στοιχείων και η ταινία αν και καλοφτιαγμένη είναι άψυχη και δεν διεισδύει πέρα από την επιφάνεια των χαρακτήρων και των καταστάσεων που παρουσιάζει.

paradise_Fatih_2

Paradise: Faith: Οι ταινίες του Ulrich Seidl δεν είναι για φλωρο-σινεφίλ. Είναι τοσο ενοχλητικές και γκροτέσκ που θέλει καμιά φορά προσπάθεια και υπομονή για να τις δει κανείς μέχρι τέλους (επίσης είναι κακή ιδέα να κοιμηθεί κάποιος και να δει πάνω από μια φορά κάποιες σκηνές – μιλώ εκ πείρας).

Το δεύτερο μέρος της τριλογίας του παραδείσου (Αγάπη, Πίστη, Ελπίδα), μιλά για την πίστη, μια πίστη όμως απολύτως στρεβλή και μανιακή της οποίας κύριος φορέας είναι η εξαιρετική πρωταγωνίστρια Maria Hoffstatter. Το μαύρο χιούμορ του σκηνοθέτη είναι αμείλικτο για τη αυστριακή και τη δυτική εν γένει κουλτούρα. Περιμένω και το Paradise Hope που ολοκληρώνει την τριλογία αλλά τολμώ να πω πως πρόκειται για ένα έργο βέβηλο, προορισμένο να διχάσει, που δεν κολακεύει/καθησυχάζει το θεατή και γι’ αυτό μάλλον σπουδαίο.

01.09.2013

agnes-b.Το κινηματογραφικό γεγονός της εβδομάδας στο μικρόκοσμό μου ήταν το streaming service του φεστιβάλ Βενετίας, το οποίο με 4 ευρώ (μπορείτε και να τα μοιραστείτε με κάποιον φίλο συν-σινεφίλ) προσφέρει στο χρήστη τη δυνατότητα να παρακολουθήσει μία και μόνη φορά την ταινία της επιλογής του από φιλμς του τμήματος Horizonti.

Μιλάμε στην πράξη για παγκόσμια πρεμιέρα στο διαδίκτυο ταυτόχρονα με την πρεμιέρα στο φεστιβάλ! Για να είμαστε βέβαια ακριβείς η ταινία είναι ικανοποιητική αλλά όχι σούπερ σε ποιότητα, ενώ το streaming έφαγε κάποια μικρά κολληματάκια. Υπάρχει επίσης ο περιορισμός ότι η ταινία πρέπει να προβληθεί μέχρι και 24 ώρες μετά την προβολή στη Βενετία. Παρόλα αυτά, πρόκειται για μια τολμηρή κίνηση με το βλέμμα στο μέλλον.

Αντίθετα στο μόνο το οποίο είναι τολμηρή η ταινία Je’ m apelle Hmmm… της Γαλλίδας σχεδιάστριας και celebrity Agnes B. (φώτο), την οποία και είδα μέσω stream είναι τα δάνεια και το παστίς από άλλα έργα. Πρόκειται για μια ιστορία αιμομειξίας που δεν συγκινεί, δεν ταράζει το θεατή και δεν εμβαθύνει σε κανέναν από τους χαρακτήρες, φλερτάροντας επικίνδυνα με το δήθεν.

Η συσσώρευση τεχνασμάτων όπως τα φωτογραφικά στιγμιότυπα, η εναλλαγή έγχρωμου και ασπρόμαυρου φιλμ, η προβολή σκηνών της ταινίας σαν σκηνές ενός υποτιθέμενου home movie και το πάγωμα του κάδρου για μερικά δευτερόλεπτα δεν σώζουν την κατάσταση αλλά αντίθετα αναδεικνύουν τη ρηχότητα του έργου, του οποίου η δίωρη διάρκεια δεν δικαιολογείται από την πλοκή και το περιεχόμενο.

Διάβασε επίσης...
Diaries of A Film Buff #17
Περίεργα φαίνεται να μπήκε ο Φλεβάρης για τον κόσμο του σινεμά που μετρά τέσσερις διόλου ευκαταφρόνητες απώλειες ήδη, των Maximilian Schell, Gabriel Axel, Shirley Temple και Philip Seymour Hoffman, αν και για να είμαστε ακριβείς μόνο ο τελευταίος δεν έφυγε πλήρης ημερών. Σε άλλα νέα, η Μπερλινάλε τελείωσε με την ...
Συνέχεια...
Diaries of A Film Buff #11
Ενώ έχουν μαζευτεί μπόλικες ταινίες για σχολιασμό, βομβαρδιζόμαστε και με τις λίστες της χρονιάς από sites και περιοδικά αλλά και από τα διάφορα βραβεία ενώσεων κριτικών που ξεχωρίζουν τη μία ή την άλλη ταινία (πχ στα ευρωπαϊκά βραβεία ξεχώρισε το La Grande Belleza- μην τα ξαναλέμε για το φελινικό αυτό ...
Συνέχεια...
Diaries of A Film Buff #9
Μια βραβευμένη ταινία, δύο παλιότερες ελληνικές αλλά και μία κλασική συγκροτούν το μενού της στήλης για αυτή τη βδομάδα μαζί με την απαραίτητη αμερικανιά. 29.10.2013 Child's Pose (Οικογενειακή Υπόθεση): Η ταινία που κέρδισε τη Χρυσή Άρκτο στην τελευταία Μπερλινάλε επιβεβαιώνει τη διαρκή άνθηση του ρουμάνικου σινεμά που πέρα από τις (καταπληκτικές) ταινίες ...
Συνέχεια...
Diaries of A Film Buff #15
Αυτή είναι η εποχή του χρόνου που βγαίνουν στα σινεμά στην Ελλάδα όσο και στο internet μερικές από τις πιο πολυσυζητημένες και βραβευμένες ταινίες της χρονιάς, με αποτέλεσμα ο καλός και ψυχαναγκαστικός σινεφίλ να τρέχει και να μη φτάνει. 31.12.2013 Museum Hours: Αυτό το χαμηλότονο φιλμ από την Αυστρία, που διαδραματίζεται σε ...
Συνέχεια...
Diaries of A Film Buff #2
Δεύτερη εβδομαδα καταγραφής κινηματογραφικών περιπετειών και απ' οτι είδα οι συντηρητικοί αλλά όμως και έγκριτοι New York Times δημοσίευσαν μια λίστα με τους 20 πιο ελπιδοφόρους νέους σκηνοθέτες. Πέρα από το ότι σ' αυτούς συμπεριλαμβάνεται ο Γιώργος Λάνθιμος (του οποίου το σινεμά είναι τόσο ιδιότυπο που όπως και να το ...
Συνέχεια...
Diaries of a Film Buff #4: Νύχτες Πρεμιέρας 2013
Μετά από ένα δεκαήμερο μαραθώνιο 13 ταινιών η στήλη έχει τη χαρά να παρουσιάζει της εντυπώσεις της από τις φετινές Νύχτες Πρεμιέρας. Κρίνοντας από τις ταινίες που είδα μπορώ να πω πως η φετινή κινηματογραφική σοδειά κινήθηκε σε αρκετά υψήλά επίπεδα αν και βέβαια κάποιες από τις ταινίες θα βρουν ...
Συνέχεια...
Diaries of A Film Buff #5
Η σχέση του σινεμά και της πραγματικής ζωής είναι πολυδιάστατη. Άλλες φορές η τέχνη μιμείται τη ζωή στείρα (Ηannah Takes The Stares), άλλες φορές πιο γόνιμα και ποιητικά (Medicine For Melancholy, Fireworks, Wednesday), άλλες φορές η ζωή έχει προ πολλού ξεπεράσει τα καλύτερα σενάρια (Girl Model, Michael) ή και ...
Συνέχεια...
Diaries of a Film Buff #10
Μια κινηματογραφική εβδομάδα με συγκομιδή μόλις τριών ταινιών και μάλιστα δύο στις τρεις από τη Ρουμανία καθώς και το "Miss Violence" του Αλέξανδρου Αβρανά. Κι οι τρεις όμως είναι τροφή για σκέψη και συστήνονται ανεπιφύλακτα για διαφορετικούς λόγους η καθεμιά. 5.11.2013 Tales From The Golden Age (2009) Σπονδυλωτή ταινία με πέντε ιστορίες και ...
Συνέχεια...
Diaries of A Film Buff #18
H στήλη άρχισε από σινεφίλ να γίνεται σειράκιας και έχοντας μπουχτίσει κάπως από τις ταινίες, τις λίστες και τα βραβεία μπήκε σε ένα σχεδόν δίμηνο hiatus [sic]. Πλην όμως ξεκολλήσαμε από τα  Brooklyn Nine-Nine, Inside Amy Schumer και Broad City για να θυμηθούμε τις ταινίες των περασμένων μηνών. Ακολουθεί σεντόνι. 23.01.2014 Filth: Μεταφορά ...
Συνέχεια...
Diaries of A Film Buff #13
Aν ισχύει πως ό,τι κάνει κάποιος την πρώτη μέρα του χρόνου θα το κάνει για όλο το έτος, τότε ένα είναι το σίγουρο πως θα βλέπω ταινίες μανιωδώς και το 2014. Μέχρι να φτάσουμε στην πρώτη βδομάδα του 2014 όμως, έχουμε αρκετές και καλές ταινίες που έχουν μείνει από το ...
Συνέχεια...
Diaries of A Film Buff  #8
Δύο ελληνικές παρουσίες, δύο ντοκιμαντέρ και μια ενδιαφέρουσα ημερίδα -Κινηματογραφοφιλία Ξανά (στα πλαίσια του Πρωτοποριακού Φεστιβάλ Κινηματογράφου) με εκλεκτούς καλεσμένους (μεταξύ των οποίων η κορυφαία φεμινίτρια θεωρητικός του σινεμά Laura Mulvey)- συνιστούν τον απολογισμό της προπερασμένης εβδομάδας. 21.10.2013 Wadjda: To Aπαγορευμένο Ποδήλατο- όπως είναι ο ελληνικός τίτλος του φιλμ- προωθήθηκε ως η ...
Συνέχεια...
Τι σχέση έχει το Sex and The City με το Βαθύ Λαρύγγι;
Το Sex and The City είναι αρκετά αμφιλεγόμενο σε σχέση με το αν "προώθησε" την θέση και την ορατότητα των γυναικών και τη γυναικεία οπτική γενικότερα στις τηλεοπτικές αφηγήσεις. Σίγουρα παρά τα κάποια καλά της στοιχεία, όπως μια πιο ανοιχτή έκφραση της γυναικείας σεξουαλικότητας και την ανάδειξη της φιλίας μεταξύ ...
Συνέχεια...
Diaries of A Film Buff #6
Μερικές φορές μια παλιά κλασική ταινία αποτελεί όαση στην έρημο των νέων αλλά μέτριων κυκλοφοριών. 02.10 The Ambassador: Εξωφρενικό ντοκιμαντέρ του Δανού δημοσιογράφου Mads Brügger που είχε κάνει αίσθηση και στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης του 2012. Και πως να γίνει αλλιώς αφού εξιστορεί την προσπάθεια του σκηνοθέτη να αποκτήσει στη μαύρη αγορά ...
Συνέχεια...
Diaries of a Film Buff #7
Σύντομη ανασκόπηση δύο ολόκληρων εβδομάδων με “μόλις” έξι ταινίες κινηματογραφική συγκομιδή και το La Passe του Αsghar Farhadi να επισκιάζει ο,τιδήποτε άλλο. 07.10.2013 Good Vibrations: Μυθοπλασία βασισμένη σε πραγματικό στόρι για τον μέντορα της πανκ σκηνής του Μπέλφαστ και ιδιοκτήτη δισκάδικου Terri Hooley που μέσα στα troubles, τις ταραχές των 70s δηλαδή ...
Συνέχεια...
Diaries of A Film Buff #16
Περισσεύει ο ιντερνετικός θρήνος και κοπετός για τον πρόωρο θάνατο του Philip Seymour Hoffman. Δε χρειάζεται να προσθέσουμε και μεις τη φλυαρία μας, εξάλλου μεγάλο μέρος της φιλμογραφίας μιλάει από μόνο του για την ποιότητα του εκλιπόντος ηθοποιού. Ο Philip Seymour Hoffman έφερε έναν off-Hollywood, ανεξάρτητο νεοϋρκέζικο αέρα στο σινεμά και ...
Συνέχεια...
Diaries of A Film Buff  #12
Όσο η χρονιά πλησιάζει προς το τέλος της, φαίνεται πως όλο και πιο ενδιαφέρουσες ταινίες φτάνουν στην οθόνη μας, βοηθούμενες και από τις υποδείξη των απανταχού λιστομανών. 26.11.2013 In Bloom: Στα πλαίσια του Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, επιλέχθηκε πολύ ορθά αυτή η ταινία από τη Γεωργία, η οποία διαδραματίζεται τις πρώτες μέρες μετά ...
Συνέχεια...
Diaries of A Film Buff #3
Καθυστερημένη η στήλη σε μια (ακόμη) πολύ θλιβερή εβδομάδα στην οποία έτσι κι αλλιώς είχα σκοπό να κάνω μια ιδιαίτερη, “σοβαρή” αναφορά στην ταινία Ερείπια. Οροθετικές Γυναίκες: το Χρονικό μιας Διαπόμπευσης σε σκηνοθεσία της Ζωής Μαυρουδή, το οποίο προβλήθηκε για πρώτη φορά στο Μουσείο Μπενάκη την Κυριακή 15 Σεπτεμβρίου, παρουσία ...
Συνέχεια...
Diaries of A Film Buff #17
Diaries of A Film Buff #11
Diaries of A Film Buff #9
Diaries of A Film Buff #15
Diaries of A Film Buff #2
Diaries of a Film Buff #4: Νύχτες Πρεμιέρας
Diaries of A Film Buff #5
Diaries of a Film Buff #10
Diaries of A Film Buff #18
Diaries of A Film Buff #13
Diaries of A Film Buff #8
Τι σχέση έχει το Sex and The City
Diaries of A Film Buff #6
Diaries of a Film Buff #7
Diaries of A Film Buff #16
Diaries of A Film Buff #12
Diaries of A Film Buff #3