Τι είναι άραγε πιο επικίνδυνο για μία κοινωνία που θέλει να λέγεται ελεύθερη και δημοκρατική, η αμφιλεγόμενη τέχνη που στηρίζεται στην ελευθερία του λόγου και της έκφρασης ή η λογοκρισία;
Για τους περισσότερους αυτό μάλλον δεν θέλει και πολύ σκέψη – εννοείται ότι οποιοσδήποτε νοήμων και λογικός άνθρωπος θα απαντούσε με ευκολία το δεύτερο. Η λογοκρισία, σε όλες της τις μορφές και εκφάνσεις, ακόμα και όταν αφορά έργα τέχνης που μπορεί να προκαλούν με ποικίλους τρόπους, δεν μπορεί και δεν πρέπει να έχει θέση σε μία επονομαζόμενη Δημοκρατία. Η προσπάθεια ακύρωσης και απαγόρευσης συναυλιών (ειδικά όταν αυτή συνοδεύεται από απειλές για βία) δεν διαφέρει σε τίποτα από την πάλαι πότε πρακτική του καψίματος των βιβλίων ή την απαγόρευση κυκλοφορίας δίσκων και τραγουδιών. Όλα αυτά ανήκουν (θεωρητικά πάντα) σε άλλες εποχές και –κυρίως– σε άλλα πολιτεύματα. Φυσικά και δεν είναι η πρώτη φορά που μία συναυλία προκαλεί τέτοιου είδους αντιδράσεις, αυτά τα τραγελαφικά σκηνικά τα έχουμε ξαναζήσει πολλάκις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η εκστρατεία της ανεπανάληπτης, όσο και γραφικής, Ελένης Λουκά (αλήθεια, τί έγινε αυτή, ζεί ακόμη; Την έχουμε χάσει τώρα τελευταία…) για την ακύρωση των συναυλιών του Marilyn Manson και των Slipknot, είς το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος (πάντα!). Εκεί όμως μιλάμε για άλλα ‘grand-scale’ επίπεδα, με τα μεσημεριανά και τις κίτρινες φυλλάδες να ασχολούνται αποκλειστικά με το θέμα για κανά δυο εβδομάδες και με την Εκκλησία να παίρνει και επίσημη θέση (sick!).
Φυσικά, η συναυλία των Death In June έγινε εντέλει κανονικά χωρίς να δημιουργηθεί το παραμικρό πρόβλημα, όπως ακριβώς είχε συμβεί και με τις 2 εμφανίσεις τους το ’99, με την μόνη διαφορά ότι αντί για το Seven Sins η συναυλία έλαβε τελικά χώρα στο Passport στον Πειραιά, έναν πανέμορφο χώρο, προσεγμένο, ευρύχωρο και με άψογη ακουστική, στον οποίο συνήθως εμφανίζονται καλλιτέχνες του έντεχνου Ελληνικού ρεπερτορίου.Τουλάχιστον μπορούμε να χαιρόμαστε που έστω και για μία φορά, σε αυτή την άμοιρη κατά τ’άλλα χώρα του παραλόγου, επικράτησε η λογική έναντι της ηλιθιότητας. Και το βασικότερο, αποδείχθηκε και για μία ακόμη φορά ότι κακή διαφήμιση απλά ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ! Με την εμφάνιση των DIJ στην χώρα μας να κλείνει επίσημα 3 μόλις εβδομάδες πρίν την πραγματοποίηση της και με ένα σχεδόν ανύπαρκτο promotion, είναι πραγματικά εντυπωσιακό το γεγονός ότι το μαγαζί ήταν σχεδόν φίσκα! Και είναι σίγουρα ευτύχημα που το live άλλαξε χώρο, γιατί πιθανότατα να υπήρχε κόσμος που θα έμενε έξω από το Seven Sins αν η συναυλία είχε τελικώς πραγματοποιηθεί εκεί.
Για τους θαυμάσιους Mani Deum τα είπαμε και πρίν από 3 εβδομάδες όταν άνοιξαν για τους Ordo Rosarius Equilibrio και τον Simone Salvatori. Χωρίς υπερβολή, δεν μπορώ να φανταστώ καλύτερο και πιο ταιριαστό opening act για τους Death In June, ειδικά μάλιστα όταν μιλάμε για μία μπάντα με τόση μεγάλη εμπειρία στις ζωντανές εμφανίσεις. Με έναν κρυστάλλινο ήχο και μερικά εκπληκτικά τραγούδια οι Mani Deum μας κράτησαν συντροφιά για 40 περίπου λεπτά, ανεβάζοντας για μία ακόμη φορά τον πήχη, αλλά και τις προσδοκίες μας. Εξαιρετικοί όπως πάντα.
Συγχωρέστε με, αλλά ειλικρινά δεν θα μπορέσω να είμαι αντικειμενικός όσον αφορά την εμφάνιση των Death In June, όσο και να το θέλω. Καλώς ή κακώς (καλώς κατ’εμέ, ειδικά όταν μιλάμε για τέχνη) μερικές φορές η αντικειμενικότητα πάει περίπατο, αφήνοντας την συναισθηματική φόρτιση να έχει τον πρώτο λόγο. Η θέα του Douglas Pearce και του John Murphy στην σκηνή, ντυμένων με τις στρατιωτικές παραλλαγές και με τις μάσκες (οι οποίες έφυγαν μετά από λίγο) να καλύπτουν τα πρόσωπα τους, ανάμεσα στους καπνούς και υπό τους ήχους του εναρκτήριου ‘Death Of A Man’ ήταν απλά συγκλονιστική και δεν άφηνε περιθώρια αμφισβήτησης – το βράδυ αυτό έμελλε να μείνει για πάντα αξέχαστο (όπως ακριβώς είχε γίνει και με την πρώτη τους επίσκεψη επί ελληνικού εδάφους πρίν από 12 ολόκληρα χρόνια), τουλάχιστον στους αμετανόητους fans του πιο πρωτοποριακού και επιδραστικού σχήματος ολόκληρης της Neo-Folk (και όχι μόνο) σκηνής.
Αφορμή για την περιοδεία αυτή – την πρώτη μετά από ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα – είναι η τριακονταετή επέτειος από την κυκλοφορία του ‘Heaven Street’, του πρώτου single των Death in June που σήμανε και την απαρχή της πολυτάραχης πορείας τους. Ως εκ τούτου, οι φετινές εμφανίσεις τους αποτελούν μία ανασκόπηση ολόκληρης της καριέρας τους, από τα πρώτα τους βήματα, αμέσως μετά την διάλυση των Crisis, μέχρι και τις πιο πρόσφατες δουλειές τους, συμπεριλαμβανομένου και του περσινού ‘Peaceful Snow’. Και με ένα setlist που φτάνει τα 25 περίπου κομμάτια, δύσκολα θα μπορούσε να μείνει κάποιος παραπονεμένος. ‘Death Of The West’, ‘Rose Clouds Of Holocaust’, ‘Ku Ku Ku’, ‘Runes And Men’, ‘Kameradschaft’, ‘She Said Destroy’, ‘All Pigs Must Die’, ‘But What Ends When the Symbols Shatter?’, ‘Behind The Rose (Fields Of Rape)’, ‘Giddy Giddy Carousel’… και αυτά δεν είναι παρά μόνο μία μικρή γεύση από όσα ακούσαμε στις μιάμιση ώρα που διήρκησε το σέτ τους .
Πολλές από τις εκτελέσεις ακούστηκαν ελαφρώς διαφοροποιημένες, κάτι το οποίο έχει κυρίως να κάνει με τις αλλαγές στις φωνητικές αρμονίες του Douglas, η ουσιά και η βάση των κομματιών όμως παρέμειναν οι ίδιες, όπως και η ατμόσφαιρα που έμεινε απαράλαχτη. Οι Death In June (ή ο Douglas, αν προτιμάτε) μας έχουν συνηθίσει εξάλλου σε τέτοιου είδους μικροαλλαγές. Και κακά τα ψέματα, τα τροποποιημένα κομμάτια του περσινού Peaceful Snow, όπως το ομώνυμο και το ‘The Maverick Chamber’, ακούγονται τόσο, μα τόσο πολύ καλύτερα όταν συνοδεύονται από την ακουστική κιθάρα απ’ότι με το πιάνο! Ναί, μπορεί ο Douglas να έχει παχύνει λίγο, μπορεί να τον έχουν πάρει λιγάκι και τα χρόνια (όπως και τους οπαδούς του, όπως χαρακτηριστικά είπε χασκογελώντας), όμως το πάθος του, η επιβλητικότητα και – προπάντως – η μαγεία των DIJ παραμένουν αναλλοίωτα, όσα χρόνια και αν έχουν περάσει. Αν υπήρξε άνθρωπος που δεν ένιωσε την τρίχα στο σβέρκο του να στέκεται κάγκελο στο άκουσμα του ‘Little Black Angel’, του ‘Fall Apart’ ή του ‘The Honour Of Silence’ (πιθανότατα το πιο φετιχιστικό και γνήσια ομοερωτικό κομμάτι που έχει γραφτεί ποτέ!) τότε μάλλον βρέθηκε σε λάθος τόπο και λάθος χρόνο. Αλλά πολύ αμφιβάλω, αν κρίνω τουλάχιστον από τις ιαχές ενθουσιασμού που αντηχούσαν στους τοίχους του Passport μετά το πέρας του κάθε κομματιού.
Το ‘Heaven Street’ ήρθε στο τέλος και μαζί με το ‘C’est Un Reve’ αποτέλεσαν τον απόηχο μίας εκπληκτικής βραδιάς, που πιθανότατα να αποτελεί και το οριστικό αντίο των Death In June πρός το Ελληνικό κοινό, αφού σύμφωνα με δηλώσεις του Douglas, αυτή θα είναι μάλλον και η τελευταία, αποχαιρετιστήρια τους περιοδεία. Και γι’αυτό και φρόντισαν να μας αφήσουν με τις καλύτερες των αναμνήσεων. Η εικόνα του Douglas με την δωδεκάχορδη κιθάρα στα χέρια, το τύμπανο με το totenkopf στα πόδια του και την gay pride σημαία να κρέμεται από πίσω – ένα από τα πιο σουρεαλιστικά σκηνικά που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς – θα μείνει για πάντα χαραγμένο στην μνήμη όλων όσων βρέθηκαν εκεί, την βραδιά εκείνη της ενδεκάτης του Δεκέμβρη.
1 comment
panos says:
Δεκ 26, 2011
sumfwnw apolutws gia afto peri antikeimenikotitas..Ton eida prohthes sto Londino kai i apousia tou Murphy leitourgise uper tou. Se kapoia simeia eiha tin entupwsi oti upirhe mia elafra dosi kakofwnias sti synavlia sto passport. I aggliki tou itan perissotero unplugged me mikrophono me terastio echo pou voithouse tin atmosfairikotita twn kommatiwn tou. Opws kai na ehei, itan katapliktikos kai stis 2 synavlies eidika an oi DIJ einai mesa sta polu agapimena sou shimata