Λίγα λόγια για τους DEAD KADINSKY; Πως προέκυψε το όνομα σας;
Η ομάδα δημιουργήθηκε τον Δεκέμβρη του 2006 από τους ¶ρτεμη Φλέσσα, Γιώργο Σπάνια και Μαρία Γεωργιάδου, αποφοίτους του Θεάτρου Τέχνης, με την επιθυμία να κάνουμε μαζί μια καθαρά δική μας δουλειά, στην αρχή μάλιστα σκεφτόμασταν να γυρίσουμε μια ταινία. Το όνομα της ομάδας δεν μπορούμε να πούμε πως προέκυψε, είναι ένα μυστικό που δεν μπορούμε να το αποκαλύψουμε. Φανταστείτε ότι δεν τον γνωρίζουν ούτε οι δύο κοπέλες που παίζουν μαζί μας.
Πώς προέκυψε η πρώτη σας παράσταση, το COWS;
Ενώ σκεφτόμασταν να γράψουμε ένα δικό μας έργο, μας κάλεσε η Μαρία Τρανού να κάνουμε ένα reading για το κείμενο της. Το COWS είναι ένα κείμενο που αγαπήσαμε, του αλλάξαμε τα φώτα, γελάσαμε πάρα πολύ μαζί του κι αυτό με εμάς. Καθώς ήταν η πρώτη μας δουλειά, μας στάθηκε πολύτιμη η διακριτική καθοδήγηση της συγγραφέως και της χρωστάμε ένα τεράστιο ευχαριστώ για αυτό. Είναι ένα έργο που μιλάει για ένα κορίτσι, την Κάντυ, η οποία έχει μεγαλώσει σε ένα πολύ κλειστό και προστατευτικό περιβάλλον με διάφορα πρότυπα από την μητέρα, την αδελφή της και τα περιοδικά για το πώς πρέπει να είναι. Μέσα σε όλο αυτό το χάος των προτύπων, η αδελφή της για να την πειράξει, όπως κάνουν πάντα τα μεγαλύτερα αδέλφια στα μικρότερα, της λέει ότι είναι σαν αγελάδα, ότι δεν την έχει γεννήσει η μαμά αλλά ότι την πήρανε από ένα μέρος που πάνε και παίρνουν διάφορα μωρά κι επειδή θέλανε να μοιάζει με ζωάκι, πήρανε εκείνη που έμοιαζε με αγελαδάκι. Αυτή η ιστορία ξαφνικά της φαίνεται ενδιαφέρουσα και προσπαθεί να υπηρετήσει αυτή την ιδέα όσο πιο πιστά μπορεί. Εκεί γίνεται ένα φανταστικό cut στην βαρετή καθημερινή πραγματικότητα και περνάμε σε μια άλλη κατάσταση, όπου η πρωταγωνίστρια νομίζει ότι έχει πάει σε μια παρέλαση για αγελάδες, προκειμένου να δηλώσει συμμετοχή και να γίνει μια τέλεια αγελάδα κι όχι μια περίπου, όπως της λένε συνεχώς, αλλά κανείς δεν ασχολείται μαζί της, μέχρι που στο τέλος τα καταφέρνει.
Στην ουσία, το έργο μιλάει για ένα κορίτσι που είναι έτοιμο να βγει στον κόσμο και τελικά ακολουθεί δρόμους που ίσως να μην είναι κι επιλογή της. Μας βομβαρδίζουν τόσα πολλά πρότυπα από τηλεόραση μέχρι τις επιθυμίες των γονιών μας που το να φτιάξεις τελικά εσύ την δική σου ταυτότητα για εσένα, είναι σχεδόν αδύνατο, χρειάζεται πολύ θάρρος για να βρεις μόνος σου τον εαυτό σου. Συνήθως αναφέρεσαι στον εαυτό σου χρησιμοποιώντας τα επίθετα που σου κολλάνε οι άλλοι καθώς μεγαλώνεις και τελικά φτιάχνεις ένα παζλ που στην πραγματικότητα δεν είσαι εσύ.
Τι ονειρευόσασταν να γίνετε όταν ήσασταν μικροί και κατά πόσον άλλαξαν οι επιθυμίες σας μεγαλώνοντας;
Μαρία Γεωργιάδου: Εγώ όταν ήμουν μικρή ήθελα να γίνω κτηνίατρος και τελικά παίζω σ’ένα έργο με αγελάδες.
¶ρτεμις Φλέσσα: Εγώ όταν ήμουν μικρή ήθελα να γίνω εξερευνήτρια άλλα με ρώτησε ο ξάδελφος μου όταν ήμασταν 5 χρόνων «ποιος θα σε πληρώνει»; Αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή με την σκληρή πραγματικότητα. Βέβαια όχι ότι τώρα που έγινα ηθοποιός με πληρώνει κάποιος.
Γιώργος Σπάνιας: Eγώ όταν ήμουν μικρός, ήθελα να γίνω μπαμπάς.
Τι σημαίνουν οι επιθυμίες μας, ποιο είναι το νόημα τους και κατά πόσο μας ορίζουν;
Α. Φ. Αυτή την εποχή εμένα με ορίζουν μόνο οι επιθυμίες μου.
Γ. Σ. Η επιθυμία έχει τη σημασία του στόχου, που δίνει ένα νόημα στην καθημερινότητά μου. Οι επιθυμίες σου δίνουν μια ανάσα για να συνεχίσεις, ένα λόγο για να ζεις, ακόμη και αν είναι ο έρωτας η αιτία. Το να είμαστε κάθε ημέρα στο θέατρο, είναι μια επιθυμία που με κάνει να ξυπνάω με άλλη διάθεση κάθε πρωί.
Μ. Γ. Είσαι η επιθυμία σου. Όταν ένα ηθοποιός τελειώσει την σχολή και βγαίνει στον κόσμο, γιατί στις σχολές έχουμε συμπτώματα ιδρυματισμού, κλεισμένος όλη μέρα εκεί μέσα. Όταν βγαίνεις στον κόσμο πρέπει αν ξαναθυμηθείς γιατί αποφάσισες να γίνεις ηθοποιός εξαρχής, γιατί τείνεις να το ξεχάσει με τις δουλειές και ειδικά άμα δουλέψεις σε παραστάσεις που δεν σε πολυεκφράζουν πρέπει να κρατάς πολύ ζωντανό μέσα σου το γιατί ξεκίνησες και που θέλεις να πας για να προσέχεις τα όχι και τα ναι που λες. Πρέπει να μη ξεχνάς τι σε έκανε αρχικά να ασχοληθείς με αυτό και πότε ένιωσες ουσιαστικά χαρούμενος. Αλλιώς καλύτερα να δουλεύεις σε μια τράπεζα και να έχεις τον μισθό σου. Γιατί σκέψου να είσαι ηθοποιός να πεινάς και να μην ξέρεις και γιατί πεινάς. Λεφτά δεν θα βγάλεις, αλλά έχεις την χαρά ότι έκανες κάτι και είσαι περήφανος για αυτό.
Κάθε χρόνο εμφανίζονται καινούργιες θεατρικές ομάδες. Ποια είναι η δική σας άποψη σχετικά με αυτό το φαινόμενο;
Σίγουρα είναι πολύ θετικό να υπάρχουν νέοι άνθρωποι και φρέσκες ιδέες. Για παράδειγμα, αυτό που κάνουμε εμείς είναι έντιμο, άσχετα από το να είναι καλό ή κακό, από μια ομάδα με τις δικές της ιδέες, τις εσωτερικές σχέσεις ανάμεσα στα μέλη της ομάδας, τους ανθρώπους εκτός ομάδας που ήρθαν να μας βοηθήσουν με πολύ μεράκι και όρεξη χωρίς να πληρωθούν, τις στιγμές χαράς και συγκίνησης με μια σφραγίδα προσωπική. Για αυτό και πιστεύουμε πάρα πολύ τις ομάδες και στην ειλικρίνεια τους, σε αντίθεση με το «αποστειρωμένο» θέατρο, όπου ο κάθε ηθοποιός τρέχει σε οντισιόν, μπαίνει σε μια δουλειά και μετά από μερικούς μήνες φεύγει χωρίς να καταθέσει τίποτα το προσωπικό.
COWS της Μαρίας Τρανού
Σκηνοθεσία: DEAD KADINSKY
Σκηνικά – Κοστούμια: Κατερίνα Σωτηρίου
Μουσική επιμέλεια: Δημήτρης Χατζημήτρος
Χορογραφία: Κατερίνα Σπυροπούλου
Φωτισμοί: Νίκος Σωτηρόπουλος
Video: Θανάσης Τ.
Παίζουν: ¶ρτεμις Φλέσσα, Τόνια Ράλλη, Μαρία Γεωργιάδου, Νεφέλη Ανανιάδη, Γιώργος Σπάνιας
Θέατρο του Νέου Κόσμου – Δώμα
Αντισθένους 7 & Θαρύπου
Τηλ. 210 9212900
Θέατρο Για Όλους
http://greek-theatre.blogspot.com
