Ο πάλαι ποτέ ζεν πρεμιέ μεγάλωσε – όπως ήταν αναπόφευκτο – παραμέρισε λιγάκι τα φλας που άστραφταν εκτυφλωτικά στα μάτια του, άφησε το χαμό να ξεθυμάνει, συνέχισε να καταπιάνεται με τους ρόλους του, παντρεύτηκε το κορίτσι του, ντύθηκε γυναίκα και πρωταγωνιστεί μαζί με άλλους 7 κυρίους στην παράσταση talk of the town του καλοκαιριού.
Οι «8 Γυναίκες» σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου παρουσιάζονται στην Πειραιώς 260, ξανά, το Νοέμβριο. Με τη νέα χρονιά θα βρεθεί στο Εθνικό σε ένα φιλόδοξο εγχείρημα, την παράσταση «Φάουστ» του Γκαίτε, σκηνοθετημένη από 5 (!) διαφορετικούς σκηνοθέτες.
Ο Χρήστος Λούλης μας μίλησε και φωτογραφήθηκε από τον Βαγγέλη Πατσιαλό για το mixtape.gr στο Γκάζι, λίγο πριν την πρεμιέρα της παράστασης…
Πόσο δύσκολο είναι να υποδυθείς ένα ρόλο γυναικείο; Περισσότερο από ό,τι ένα βασιλιά ή ένα σχιζοφρενή ίσως;
Νομίζω πως είναι το ίδιο με έναν οποιοδήποτε άλλο ρόλο. Δεδομένου ότι κανένας βασιλιάς και κανένας σχιζοφρενής δεν έχει ένα συγκεκριμένο τρόπο συμπεριφοράς, κανένα τυποποιημένο σχήμα, έτσι και καμία γυναίκα δε μοιάζει με καμιά άλλη. Άλλωστε όσο "βασιλιά" ή "σχιζοφρενή" διαθέτω μέσα μου σαν Χρήστος, άλλο τόσο έχω μέσα μου και μια γυναίκα..
Μια σέξι καμαριέρα. Τι κοινό μπορεί να έχετε;
Το αν έχω κάτι κοινό με την καμαριέρα που παίζω, το αφήνω να το σκεφτεί ο κόσμος ή ο σκηνοθέτης που με επέλεξε. Δεν ακολουθώ τη "μέθοδο", έτσι κι αλλιώς. Ίσως καλύτερα να σκέφτομαι, πριν δουλέψω σ’ ένα ρόλο, ότι δεν έχω κανένα κοινό για να μην κολλήσω έτσι σε μια δική μου "προσωπική" ευκολία ή οπτική που θα μου φέρει εμπόδια στη δουλεία.
Είμαστε τελικά τόσο διαφορετικοί, οι γυναίκες και οι άνδρες;
Είμαστε με περίεργο τρόπο τόσο διαφορετικοί στον τρόπο που διεκδικούμε ή επηρεαζόμαστε από τα πράγματα, αλλά τόσο ίδιοι στις ανάγκες μας και σ’ αυτά που μας πονούν βαθιά…Μακριά από φολκλόρ (αιδοίου ή φαλλού) είμαστε όλοι απλώς άνθρωποι.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερο cliché από το πόσο καλά περνάτε οι ηθοποιοί στα παρασκήνια. Τελικά το θέατρο και η υποκριτική είναι άλλη μια δουλειά ή μια πολυτέλεια την οποία οι έξω από αυτό καλά κάνουν και ζηλεύουν;
Δεν θα αναφερθώ στο αν περνάμε καλά μεταξύ μας, γιατί δεν θεωρώ ότι αυτό είναι από τα πράγματα που πρέπει να απασχολούν το κοινό. Θα σου πω όμως ότι η δουλεία μας είναι παρά, μα παρά πολύ δύσκολη απ’ όλες τις πλευρές. Από το μισθό και την ανασφάλεια, μέχρι το αντικείμενο της, που είναι πολλές φορές σχεδόν αθλητικό. Κυρίως όμως είναι δύσκολη γιατί σου ζητά να κατατροπώσεις τον εγωισμό σου. Στην πορεία, για να το κανείς, πρέπει να θυμάσαι πάντα ότι δεν είναι παρά μια απλή δουλεία όπως όλες οι άλλες, χωρίς δήθεν κουλτούρα και επισημότητα του κώλου. Όταν -και εάν- το καταφέρεις, σε λυτρώνει σχεδόν υπαρξιακά και αυτή είναι η μεγάλη της πολυτέλεια.
Όπως σε όλα τα επαγγέλματα σχεδόν, οι γνωριμίες, οι φιλίες και οι δημόσιες σχέσεις ευνοούν την πρόοδο. Μπορείς, άραγε, να κάνεις καριέρα βασιζόμενος μόνο σ τις δυνατότητές σου αν δε χορέψεις στο χορό της showbiz;
Κοιτά, όπως παντού, έτσι και στο χώρο μας έχουμε να κάνουμε με ανθρώπινες σχέσεις και όλα όσα αυτές μπορούν να υποσχεθούν. Όλα έχουν να κάνουν με μια αίσθηση του "αλλού" ως ανταγωνιστή, συντρόφου, σύμμαχου, αντικειμένου…τα πάντα. Δεν είναι τόσο απλό να είσαι απολύτως αντικειμενικός σε αυτά. Γιατί αλλιώς δεν θα ήσουν καλλιτέχνης. Αλλά και σε κάθε δουλεία δε συμβαίνει αυτό; Εσύ δε θα προτιμούσες να δουλέψεις με κάποιον που γνωρίζεις και εκτιμάς, από κάποιον που δεν ξέρεις καθόλου; Δε σημαίνει αυτό ότι δεν πρέπει να δίνονται ευκαιρίες στους νέους, αλλά μην καταδικάζουμε κιόλας την ανθρώπινη ανάγκη για ασφάλεια. Πάντως να είστε σίγουροι: κανείς χωρίς ταλέντο, όσους και να γνωρίζει, δεν πρόκειται να εμποδίσει κάποιον ταλαντούχο να προχωρήσει. Φροντίζει η ίδια η ζωή γι’ αυτό…
Η ανέλιξή σου ήταν ραγδαία. Αισθάνεσαι πως σου ήρθαν εύκολα ή δύσκολα τα πράγματα;
Τα πράγματα μου ήρθαν εύκολα, ας μην είμαι αχάριστος. Εγώ μέσα σε αυτά όμως, δεν ήμουν "εύκολος".
Πόσα από τα σχέδια και τα όνειρα που είχες ξεκινώντας την καριέρα σου έχουν πραγματοποιηθεί και ποια είναι εκείνα που μέλλουν ακόμα να υλοποιηθούν;
Όλα τα όνειρα που είχα, έχουν κατά κάποιο τρόπο εκπληρωθεί. Κάνω τη δουλειά μου με ανθρώπους που γουστάρω, με τον τρόπο που γουστάρω, χωρίς να σταματώ πάντα να αναρωτιέμαι ή να εμποδίζω να δημιουργούνται συνέχεια καινούρια όνειρα, ώστε να αποφεύγω όσο μπορώ το "θάνατο".
Πριν από πολλά χρόνια μου είχες πει πως ονειρευόσουν καριέρα στο εξωτερικό…
Ναι, την καριέρα στο εξωτερικό την ονειρευόμουνα παλιότερα, αν και δεν το προσπάθησα ποτέ. Είμαι τόσο σκράπας σε αυτό. Να φανταστείς πως όταν με στείλανε, ως εκπρόσωπο της Ελλάδας στο Βερολίνο στα shooting stars, δεν είχα μαζί μου τίποτα που να προμοτάρει τη δουλειά μου ή εμένα. Ένιωθα τελείως μαλάκας σε σχέση με τους άλλους συναδέλφους μου απ’ όλη την Ευρώπη που ήταν απολύτως προετοιμασμένοι. Νομίζω, όμως, πως κυρίως ονειρευόμουν απλώς να ζήσω έξω και το έβαζα στο πλαίσιο της καριέρας για να το δικαιολογώ μέσα μου.
Υπήρξε μια μεγάλη χρονική περίοδος που εκτός από τη σκηνή, την TV και το σινεμά πρωταγωνιστούσες και στις ιλουστρασιόν σελίδες των περιοδικών κατά κόρον. Πως ξέφυγες από όλον τον πανικό;
Με πολύ απλό τρόπο νομίζω…Τον άφησα να ξεθυμάνει… Ήταν, πράγματι, ένας πανικός. Και ο πανικός δε σ’ αφήνει να ζήσεις καλά. Μάλλον ήμουν τυχερός που είχα φίλους που μου το υπενθύμιζαν αυτό.
Και πως αντιμετώπισες όλον αυτόν τον θαυμασμό που δέχτηκες;
Όταν είσαι 25 χρονών και σου δείχνουν θαυμασμό, είναι πολύ δύσκολο να μην κολακευτείς. Αν θες να σου μιλήσω με μετριοφροσύνη, θα σου πω ότι δεν το άξιζα όλο αυτό. Όμως δεν έχω το δικαίωμα να πω σε κανέναν τι να του αρέσει και πότε να περιμένει κάτι από κάποιον και γιατί.
Πώς ένιωσες όταν πρωταγωνίστησες και πάλι στις σελίδες των περιοδικών εξαιτίας του επικείμενου γάμου σου τότε αυτή τη φορά και όχι μόνο λόγω της δουλειάς σου;
Το είδα ως αναγκαίο κακό. Αν και με κάποια έκπληξη, δε σου κρύβω, δεδομένου πως είχα να κάνω τηλεόραση περίπου δυο χρόνια και όλοι ξέρουμε ότι η μνήμη του κοινού δεν είναι και η καλύτερη. Προσπάθησα παρ’ όλα αυτά, να κρατήσω την ψυχραιμία μου και να το αφήκω να περάσει. Έτσι κι αλλιώς τώρα έχει μάλλον ξεχαστεί ήδη.
Δεν είσαι πια το «νέο αίμα», ένα σωρό άλλοι, νεότεροι ηθοποιοί, παίρνουν τη θέση των παλιότερων, συμπεριλαμβανομένου και εσού, στο μιντιακό παιχνίδι αλλά και στις προτιμήσεις του αδηφάγου κοινού; Αισθάνεσαι απειλή;
Μα θα ήμουν βλάκας αν πίστευα ότι θα ήμουν για πάντα νέος, χωρίς άσπρες τρίχες και ρυτίδες, άρα και πάντα στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος του κοινού για "νέους και ωραίους". Ξέρω άλλωστε ότι το κοινό της τηλεόρασης βαριέται εύκολα, δεν πάει στα βαθιά. Μάλλον δεν του επιτρέπουν να πάει! Έτσι, μένοντας στην επιφάνεια, προτιμά να περνάει στο επόμενο προϊόν. Προσπαθώ να μη γίνω "προϊόν", αλλιώς την έβαψα. Ευτυχώς οι «ζεν πρεμιέ» έχουν ημερομηνία λήξης. Είναι και λίγο βαρετός ο όρος.
Από την οικογένεια του Αμόρε, στην οικογένεια του Εθνικού…
Εντελώς διαφορετικές οικογένειες που και οι δυο όμως ζουν στο ίδιο χωριό… την Αθήνα. Ίδιες πάνω κάτω αρρώστιες, διαφορετικά φάρμακα.
Η Έμιλυ Κολιανδρή – σύζυγός σου πλέον – μου έλεγε πρόσφατα σε μια συνέντευξη πως ο γάμος σας (θα) ήταν για εκείνη κάτι πολύ συγκινητικό, μια δημόσια δήλωση των συναισθημάτων του ενός για τον άλλο με αυτόπτες μάρτυρες αγαπημένους, φίλους και οικεία πρόσωπα. Για σένα;
Ακριβώς το ίδιο.
Επιλογή πατροπαράδοτη, παραδοσιακή ένας θρησκευτικός γάμος. Ταιριάζει, λες, στο προφίλ σου;
Δεν ξέρω αν έχω καν προφίλ, για να σκεφτώ επιπλέον τι ταιριάζει και τι όχι. Ξέρω όμως ότι γεννήθηκα και μεγάλωσα σ’ έναν τόπο, σε ένα λαό με κάποιες συνήθειες. Από το να γίνω επαναστάτης και να τ’ αλλάξω όλα, προτιμώ να ζήσω μ’ αυτά και να δω αν υπάρχει κάτι σοφό μέσα τους. Νομίζω πως υπάρχει. Και όπου δεν βλέπω τίποτα σοφό, το αποποιούμαι.
Δύσκολη ή εύκολη η δέσμευση;
Είναι δύσκολη η δέσμευση γενικά. Γιατί δηλώνοντας τη δέσμευση σου, υπόσχεσαι κάτι από το μέλλον. Και αφού ποτέ δεν ξέρεις τι το μέλλον θα σου φέρει, είναι λιγάκι ριψοκίνδυνη η υπόσχεση. Όμως παρ’ όλα αυτά τη δίνεις γιατί μόνο έτσι μπορείς να ζήσεις σαν άνθρωπος.
(ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Βαγγέλης Πατσιαλός)
