Έλα μωρή αγανάκτηση, πιάσε νότα και ξεκίνα! ΠΑΜΕ κοπέλες!

Ο Σταμάτης Κραουνάκης κάνει reboot στην Σπείρα-Σπείρα στο Αίθριο του Ελληνικού Κόσμου με παλιούς αγαπημένους συνεργάτες, σταθερές λατρείες, νέες ταλαντούχες προσθήκες και εκπλήξεις μεγαθήρια, ένα σύγχρονο μπουλούκι των 20 + 5 + … “εξαιρετικών νέων άνεργων καλλιτεχνών” και live μουσικών. μαζί στήνουν μια παράσταση πρόταση-αντίδοτο στην κρίση, ένα love letter προς την Αθήνα.

Το Αριστοφάνους 11 κάνει την ταπεινή αρχή του στο θέατρο του Ελληνικού Κόσμου (Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού), εγκαινιάζοντας το αίθριο του Κέντρου ως χώρο παραστάσεων και με βλέψεις να ταξιδέψει παντού στην Ελλάδα όπου υπάρχει η ανάγκη για τρου, αληθινή, βρώμικη, πρόστυχη κωμωδία, την διαχρονική και μοντέρνα, την καυστική, αλογόκριτη, την χύμα, που αφυπνίζει, διασκεδάζει, προβληματίζει, στιγματίζει, συγκινεί και ζει. Dirty & ντέρτι.

Εμείς γνωρίσαμε από κοντά την νέα Σπείρα στην σπέσιαλ δεύτερη τους τζενεράλε, μετά τα μεσάνυχτα, κάτω από το φως μιας γεμάτης σελήνης υπό έκλειψη κ ετοιμαζόμαστε να ξανά–  και μανά – και ματά – πάμε όσο προλαβαίνουμε, μέχρι το τέλος των παραστάσεων στην Αθήνα στις 10 Ιουλίου έστω και σε αυτές τις 8  τσόντα εμφανίσεις από 30/6 με 10/7). “Όλα γι’αυτήν την πόλη, όλοι σ’αυτήν την πόλη

Όλες οι 11 σωζόμενες κωμωδίες του Αριστοφάνη μπαίνουν στο μπλέντερ, κόβονται, ράβονται, μοστράρονται, δοκιμάζονται και δοκιμάζουν τις αντοχές της εποχής και υπενθυμίζουν τον αληθινό σκοπό της κωμωδίας και της επιθεώρησης στον καιρό της κρίσης. Και έτσι δημιουργούν ένα 2ωρο υπερθέαμα, λαϊκό αλλά όχι λαϊκίστικο, low-budget αλλά όχι φτηνό, αρχαίο αλλά διαχρονικό, σίγουρα διασκεδαστικό αλλά κ επίπονο – γεμάτο με τα best of από τα πολλά πολλά ΠΟΛΛΑ όμορφα τραγούδια και χορικά που έχει εμπνευστεί τις τελευταίες δεκαετίες από τον Αριστοφάνη ο μεγάλος αυτός δημιουργός μας. Όλα οργανωμένα γύρω από τον κεντρικό θεματικό άξονα του πολέμου, των βουλευτικών ατασθαλιών, της κοινωνικής κρίσης, του χρέους, τότε όπως κ τώρα, same as it ever was. Από τα απόλυτα crowd-pleasers της Λυσιστράτης “Πάμε Κοπέλες” και “το Νήμα“, τα “Λεφτά” (τα μπικικίνια) του Πλούτου, έως το… “Βατραχάκι”. “Ειρήνη, μουνάρα, δώσε τα φώτα“!

Η ντουμπλ-φας μακρόστενη σκηνή κ διάδρομος στο κέντρο του αίθριου γεμίζει ασφυκτικά σαν ένα ζωντανό πολύχρωμο αέτωμα με τους αεικίνητους Σπειρίτες στολισμένους στο πνεύμα της αρχαιοελληνικής κιτσερέλας από την Εβελύν Σιούπη. Ήρωες και μύθοι και πλίνθοι ειδωμένοι μέσα από την μοντέρνα λαϊκή γκουλτούρα, αμφορείς στα κεφάλια και κοτσίδες και πουλιά και τσιπούρες και λαμπιόνια και δικτυωτά και ζαρτιέρες και δερμάτινα και νυφικά και φέσια και μίκυ και μάο και σημαιάκια και πανηγύρια και πλατεία και αλητεία και δημοκρατία και σύνταγμα και μοναστηράκι και κολωνάκι και αλώνι και σαλόνι και φέσι και ντέφι και ρίμα και κύμα, ελληνικό, ουφ, στα όρια μεταξύ καλόγουστου και μη, ίσως με ένα χαριτωμένο δαχτυλάκι του ποδιού πέρα από τη γραμμή.

Τα κοστούμια προσθέτουν στην παρεΐστικη αίσθηση του πανηγυριού και του καμπαρέ, δίνουν και αναδεικνύουν μέσα στο καλά δεμένο σύνολο της Σπείρας τις δυνατές χαρακτηριστικές γεύσεις της κάθε προσωπικότητας, είτε έχουν την ευκαιρία να πάρουν την σειρά τους να μοστράρουν σόλο στην πασαρέλα ή στο βάθρο του δημόσιου λόγου, είτε όχι, χωρίς κανείς να φαντάζει παράταιρος ή περιττός.

Εμείς μέσα στο χαμό χαζεύαμε την αειμόρφαστη και ξεκαρδιστική Αθηνά “Ανανά” Αφαλίδου, την καρτουνοθωπευομένη Λούσα Μαρσέλου, την άσπρο-μαύρο-όνειρα κάνω Τερέζα Κρητικού. Απολαύσαμε κ συζητήσαμε μετά τον αυθεντικό και αλαβάστρινο κουνίστρα-μορφή-δερμάτινη φαντασίωση Γιώργο Στιβανάκη, την νύφη-τσόλι-Λυσιστράτη Ζωή Κυριακίδου επί του αντιγαμησιάτικου όρκου, την yoga instructor παρά του πρωθυπουργού Πολυξένη Σάββα, τον πληγωμένο αλλά ουδέποτε καταπονημένο εθνοτσολιά ράπερ Τζέρομ Καλούτα, τον γνήσια λαϊκό Θανάση Καραθανάση, τον μεγαλόπνοο Χρήστο Ασλανίδη, την πανκοκομπινεζού Μυρσίνη Δόξα, τον σχολικό ραπ Χρήστο Γεροντίδη… μείναμε μαλάκες από τα διαλεγμένα προσεκτικά και ανεπανάληπτα σκηνοθετημένα και παιγμένα εμβόλιμα κομμάτια από τις Λυσιστράτες και τον Πλούτο: Η περήφανη τρελοκοτσιδού αφηγητής/θιασάρχης/θεότητα Μουστάκας να ξεσκίζει (με την καλή έννοια) τα χορικά της Λυσιστράτης, η ναζιαροφεμίνιστρια Μυρρίνη Κοσκινά με τον υπερ(τεράτο)προικισμένο κ σεξουαλικά αγανακτισμένο (μην πω μπαφιασμένο) υπερφαλλό/κράτη “Τάκη” Θοδωρή Ελευθεριάδη σε ένα κωμικό παραλήρημα ομοιοκαταληξίας, παρακρουσίας και αγαμίας που ένωσε ολόκληρο το κοινό και τον υπόλοιπο θίασο στο πατώματα από τα γέλια, ο Πλούτος του Βασίλη Βασιλάκη κ της Μονσερά Αργυρούς Καπαρού, ο αποστομωτικά ειλικρινής σπαραγμός του ίδιου του Σταμάτη κ η απόλυτη υψηλή νότα της βραδιάς, η σοκαριστική ερμηνεία της Αγλαΐας Παππά: όλοι σκάνε, όλοι προσκυνούν όταν ανεβαίνει κουτσαίνοντας, με την τουαλέτα, το δεμένο γόνατο κ την πατερίτσα, πληγωμένη αλλά αγέρωχη Ελλάδα στη σκηνή και παραδίδει σώμα και ψυχή και καρδιά και μουνί και παρουσία και στήσιμο και δύναμη και αγανάκτηση και πατρίδα σε αυτό το μικρόφωνο. Έχει κάτι αληθινά, πειστικά εσωτερικό κ κάτι τρανταχτά, περήφανα, βέβαια, αδίστακτα φωναχτό, η σκέψη της μου σηκώνει την τρίχα ακόμα και τώρα τόσες μέρες μετά. My name is Greece. I need some peace.


Δεν έχω καλύτερο recommendation από τις 5 στις 5 faklanes που δίνω εδώ στους Αριστοφάνους 11, τρέξτε όσο προλαβαίνετε να τους δείτε Αθήνα ή όπου βρεθούν στην Ελλάδα μετά και αφεθείτε στο αυθεντικό τους πανηγύρι, γιατί τώρα περισσότερο από ποτέ χρειάζεται να ακουστεί κ πάλι ο μύθος αυτού του ρημαδονήματος:

Και έγιναν μαλλιά-κουβάρια, της Βουλής τα παλικάρια, ποιος θα φάει πιο πολύ,
και είναι θέμα εθνικό, το μαλλί, το μαλλί, μές τον μαύρο πανικό, στη Βουλή, στη Βουλή,
που’ρχεται το κάθε τσόλι, κ ρωτάει σ’αυτή την πόλη, πως θα γίνει, πως θα γίνει, πως θα γίνει αφεντικό

Συντελεστές:
Μετάφραση, στίχοι, δραματουργικός σύμβουλος: Κώστας Γεωργουσόπουλος
Στίχοι («Λυσιστράτη», «Πλούτος»): Λίνα Νικολακοπούλου
Κείμενα, στίχοι, διδασκαλία: Σταμάτης Κραουνάκης
Σκηνικό: Μανόλης Παντελιδάκης
Χορογραφία, κίνηση: Φωκάς Ευαγγελινός, Τατιάνα Μύρκου
Κοστούμια: Έβελυν Σιούπη
Συνεργάτης ενδυματολόγου: Πάνος Απέργης
Ήχος: Δημήτρης Μουρλάς
Φωτισμοί: Απόστολος Στράντζαλης, Άννα Ψαρρά: Βοηθός Σταμάτη Κραουνάκη
Artwork: Φώτης Πεχλιβανίδης
Σκηνοθεσία video clip & tv spot : Νίκος Καβουκίδης, Ανθή Νταουντάκη, Άρης Μπαφαλούκας
Μουσική διδασκαλία: Άρης Βλάχος, Άννα Λάκη
Μουσική διεύθυνση, πλήκτρα: Άρης Βλάχος
Ηλεκτρική Κιθάρα : Κώστας Μπαλταζάνης
Ακορντεόν: Άννα Λάκη
Κρουστά: Σοφία Κακουλίδου

Σπείρα Σπείρα οι: Αθηνά Αφαλίδου, Χρήστος Γεροντίδης, Αργυρώ Καπαρού, Τζέρομ Καλούτα, Μαρία Κοσκινά, Τερέζα Κρητικού, Χρήστος Μουστάκας, Κώστας Μπουγιώτης, Γιώργος Στιβανάκης, Άννα Ψαρρά

Άλλες δημοκρατικές δυνάμεις οι: Χρυσούλα Αλεξίου, Χρήστος Ασλανίδης, Σταύρος Βολκός, Μυρσίνη Δόξα, Θοδωρής Ελευθεριάδης, Βαγγέλης Κρανιώτης, Θανάσης Καραθανάσης, Μάνος Καρδαράς, Ζωή Κυριακίδου, Λούσα Μαρσέλλου, Βασίλης Παπαγεωργίου, Μαρία Ορφανού, Πολυξένη Σάββα

Έκτακτες συμμετοχές: Αγλαΐα Παππά, Βασίλης Βασιλάκης, Σταμάτης Κραουνάκης

ΑΙΘΡΙΟ του Κέντρο Πολιτισμού “Ελληνικός Κόσμος”
Πειραιώς 254, Ταύρος
Τηλ. 212 254 0316

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Μετά τις πρώτες παραστάσεις 16-25 Ιουνίου η παράσταση συνεχίζεται:
Πέμπτη 30 Ιουνίου
Παρασκευή 1 Ιουλίου
Σάββατο 2 Ιουλίου
Κυριακή 3 Ιουλίου
Πέμπτη 7 Ιουλίου
Παρασκευή 8 Ιουλίου
Σάββατο 9 Ιουλίου
Κυριακή 10 Ιουλίου

Ώρα έναρξης 21:30
Διάρκεια παράστασης: 90 λεπτά

Eισιτήρια: 15 ευρώ γενική είσοδος, 10 ευρώ νεανικό (έως 26 ετών)

10



Διάβασε επίσης...
Οι καλύτερες θεατρικές παραστάσεις της περασμένης χρονιάς
  Παγκόσμια μέρα θεάτρου σήμερα, και γιορτάζουμε κοιτάζοντας πίσω στις αγαπημένες παραστάσεις που απολαύσαμε την περσινή χρονιά (από Ιανουάριο έως Δεκέμβριο του 2011). 25. Να Ζει Κανείς ή Να Μην Ζει - Κάτια Δανδουλάκη Μια υπερ-κλασσική κινηματογραφική κωμωδία φρεσκαρισμένη σε αψεγάδιαστο πατρόν φάρσας και με μοντέρνο ρετούς (πετυχημένης αυτής της φοράς) μανιέρας Ρέππα-Παπαθανασίου. 24. H ...
Συνέχεια...
Σιγά τα Αίματα ή Oresteia, the Next Generation
Αθάνατη (αρχαία) ελληνική οικογένεια. Η Μαμά, παρτόλα, ντίβα και κακίστρω, η Θεία ΠΙΟ παρτόλα, ΠΙΟ ντίβα, ΠΙΟ πιο δεν έχει, οι Κόρες ή αγάμητες ή γαμημένες, ο Γιος πέρα βρέχει, ο Πατέρας βρέχει φωτιά στη στράτα του και στα στρατά του, όλοι μαζί singing in the rain, και μές σ'αυτη τη βάρκα ...
Συνέχεια...
Οι καλύτερες θεατρικές παραστάσεις της περασμένης χρονιάς
Σιγά τα Αίματα ή Oresteia, the Next Generation