‘‘Είμαι ο σκηνοθέτης που έμαθα από άλλους σκηνοθέτες” μας λέει ο αυτοδίδακτος, βραβευμένος μικρομηκάς Αργύρης Παπαδημητρόπουλος, που κάνει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο αυτή την Πέμπτη με την ταινία Bank Bang, σε σενάριο του αγαπημένου ηθοποιού Βασίλη Χαραλαμπόπουλου.
Μικρός πίστευε ότι θα γίνει ραδιοφωνικός παραγωγός. Δεν άργησε όμως, να τον κερδίσει η σκηνοθεσία. Με αρκετές διαφημίσεις στο ενεργητικό του, δύο μικρού μήκους και αισίως μια μεγάλου μήκους ταινία, ο 32χρονος σκηνοθέτης δηλώνει βροντερό παρόν και μας εκμυστηρεύεται ότι τα μελλοντικά του σχέδια περιλαμβάνουν 2 ταινίες, η μια εκ των οποίων, αγγλόφωνη!
Πώς αισθάνεσαι στη μετάβαση από τις μικρού μήκους ταινίες στις μεγάλου μήκους, τόσο λόγω του ότι απευθύνεσαι και κρίνεσαι από ένα ευρύτερο κοινό όσο και εξαιτίας του γεγονότος ότι έρχεσαι σε επαφή με την πιο εμπορική διάσταση του θέματος;
Όταν είσαι στη διαδικασία του να κάνεις ταινία δεν σκέφτεσαι τι είναι εμπορικό. Πρέπει πρώτα απ’όλα να αρέσει σε σένα. Οπότε αυτό συμβαίνει και στη μικρού και στη μεγάλου μήκους. Προσπαθείς να σκηνοθετήσεις με τέτοιο τρόπο ώστε να έχεις λόγο να πας και την επόμενη μέρα στο γύρισμα. Από την άλλη, δεν πέρασα από τη μικρού μήκους στη μεγάλου μήκους. Έκανα μια μεγάλου μήκους και δεν είναι απίθανο να κάνω κι άλλη μια μικρού και άλλη μια μεγάλου αργότερα. Η μικρού μήκους δεν είναι παιχνίδι για τους πιτσιρικάδες, είναι ένα είδος από μόνο του, το αγαπάω πολύ, το θεωρώ πιο δύσκολο από τη μεγάλου μήκους και πολύ θα ήθελα να έχω την τύχη να ξανακάνω.
Όταν λες πιο δύσκολο…
Ε δεν σώζεται η μικρού μήκους, σε 10 λεπτά τα ‘πες και έφυγες. Εκεί πρέπει να έχεις γοητεύσει το κοινό σου και να έχεις βάλει το θεατή σου στην ατμόσφαιρα μέσα σε ελάχιστο χρόνο και κυρίως, κάθε λάθος φαίνεται.
Η μεγάλου μήκους για σένα ήταν αυτοσκοπός ή ήρθε σχετικά τυχαία;
Είχα σκοπό να κάνω μια μεγάλου μήκους. Και έγραφα και δούλευα πάνω σε 2 θέματα, τα οποία δεν έχουνε ”πεθάνει”. Μάλιστα ετοιμαζόμουν να φύγω για την Αγγλία. Ήταν όλα κανονισμένα και θα έφευγα 1η Γενάρη του 2008. Το Νοέμβρη του 2007 με βρήκε ο Βασίλης, με τον οποίο είχαμε γνωριστεί γυρίζοντας κάποια διαφημιστικά για μια τράπεζα και μου είπε, έχω μια έτοιμη ταινία, ένα έτοιμο σενάριο, παραγωγή και διανομή. Αυτό που μου λείπει είναι ο σκηνοθέτης και θέλω να το κάνεις εσύ. Πράγμα που έχει πολύ πλάκα γιατί στην Ελλάδα γίνεται ακριβώς το αντίθετο, συνήθως.
Με πρόλαβες. Αυτή θα ήταν η επόμενη ερώτησή μου. Σχετικά με τις δυσκολίες;
Στην Ελλάδα ξεκινάει από έναν σκηνοθέτη ο οποίος βρίσκει γράφει ένα σενάριο και μετά ψάχνει για τον παραγωγό, τα λεφτά, γίνεται ο ίδιος παραγωγός, ψάχνει διανομή… Κι όλο αυτό είναι μια ιστορία που παίρνει χρόνια και πολλές φορές από πολλούς δημιουργούς έχουμε δει δουλειές που έχουν ”κάτσει”. Ένας άνθρωπος ξεκίνα με φοβερό ενθουσιασμό, με μια φοβερή ιδέα. Την πηγαινοφέρνει και μετά από 5 χρόνια καταφέρνει να κάνει την ταινία με φοβερές εκπτώσεις, φοβερές δυσκολίες, σιχτίρι να τελειώνει από πάνω του και στο μεταξύ γεννιούνται στο μυαλό του και άλλα θέματα, με αποτέλεσμα να κάνει έναν αχταρμά. Αυτή η ταινία δεν πρόλαβε να υποφέρει από αυτήν τη ”νόσο” γιατί έγινε πάρα πολύ γρήγορα.
Στις δύο μικρού μήκους ταινίες σου υπογράφεις και το σενάριο. Πώς ήταν να σκηνοθετείς ιδέα κάποιου άλλου;
Δεν θεώρησα ποτέ τον εαυτό μου σεναριογράφο. Τα σενάρια που έχω γράψει στη ζωή μου, είναι το ”Εκκρεμές” που είναι 4 σελίδες και τα ”Eυαίσθητα σημεία” που είναι μιάμιση σελίδα. Οπότε δεν θα μπορούσα να με θεωρήσω σεναριογράφο έχοντας γράψει στη ζωή μου συνολικά πεντέμιση σελίδες. Δεν πιστεύω στον άνθρωπο που τα κάνει όλα και τα ξέρει όλα, παρόλο που πολύ θα ήθελα να γράφω, να σκηνοθετώ, να φωτίζω κτλ.
Στην ταινία πρωταγωνιστούν ηθοποιοί τόσο του τηλεοπτικού σκηνικού όσο και του κινηματογραφικού. Να σταθούμε όμως, στη συμμετοχή του αγαπημένου ηθοποιού του παλιού καλού σινεμά, όπως είθισται να λέμε, Κώστα Βουτσά.
Πριν αναφερθώ στον Κώστα, για τον οποίο μπορώ να μιλάω με τις ώρες, θέλω να πω ότι η ιδέα ήταν να χρησιμοποιήσουμε αγαπημένους ηθοποιους από διαφορετικούς χώρους. Νομίζω ότι ένα επίτευγμα αυτής της ταινίας είναι ότι έφερε τον Ήμελλο δίπλα στην Μπότση, άνθρωποι που δεν θα συναντιόντουσαν θεωρητικά ποτέ. Το Σκιαδαρέση με τον Ιατρόπουλο να κάνουν ντουέτο φοβερό. Γενικά, ο Καλετσάνος, ο Σαμαράς, ο Βουτσάς, η Κατερίνα Μαυρογεώργη, ηθοποιοί από τελείως διαφορετικούς χώρους βρέθηκαν στο ίδιο πλατό. Σπάσαμε τις ταμπέλες, δηλαδή τηλεοπτικός, θεατρικος, καλλιτεχνικός, εμπορικός… Δεν υπάρχει τίποτα απ΄όλα αυτά. Νομίζω είναι ένα στοίχημα που πέτυχε και θα το δούμε πολύ συντομα.
Τώρα, όσον αφορά στο Βουτσά, είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο και να φανταστείτε το λέω εγώ, που δεν είμαι φαν το παλιού καλού ελληνικού σινεμά. Είμαι άνθρωπος του σήμερα και με ενδιαφέρει το σινεμά του σήμερα και του αύριο. Το σινεμά του προχθές για μένα έχει τελειώσει. Είναι εκεί για να μαθαίνουμε τρία πράγματα αλλά όχι να λεμε κοίτα τότε τι κάνανε και τώρα… το θεωρώ μίζερο αυτό. Παρόλα αυτά, ο Κώστας είναι ένας άνθρωπος που νομίζω ότι σκέφτεται ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Δηλαδή, είναι ένας ”νέος” άνθρωπος του σήμερα που αγαπάει τα σημερινά μυαλά και τις σημερινές ιδέες, δουλεύει και διασκεδάζει μαζί τους. Εμένα μου έκανε πολύ εύκολη τη ζωή μου, σαν σκηνοθέτη, νομίζω ότι μου έκοψε τον πληθυντικό στα πρώτα τρία λεπτά και με έκανε να νιώσω τρομερά άνετα, να μπορώ να μοιραστώ μαζί του και την πιο ηλίθια σκέψη και ανασφάλειά μου.
Πολλοί θεωρούν την κωμωδία ως ένα από τα πλέον δύσκολα είδη στον κινηματογράφο. Ποια είναι η δική σου άποψη;
Είναι ένα πολύ δύσκολο είδος. Γιατί ζητάς από τον άλλο να γελάσει και ο κάθε άνθρωπος γελάει με κάτι άλλο. Ξέρεις δεν μοιραζόμαστε όλοι την ίδια αίσθηση του χιούμορ. Οπότε αυτή είναι και η δυσκολία του πράγματος. Απο την άλλη, αυτή η ταινία δεν είναι μια 100% κωμωδία. Είναι δράσης, αστυνομική, κωμωδία, είναι δράμα, κομεντί, είναι αισθηματική ταινία, έχει σασπένς, είναι μια ταινία που παίζει σημαντικό ρόλο η μουσική, είναι χίλια δύο. Για μένα ήταν πολύ ωραίο αυτό το πείραμα με τα διάφορα είδη.
Budget.Το αιώνιο ζήτημα. Δεν ρωτάω, απλά το αναφέρω.
To budget ποτέ δεν είναι αρκετό. Και είμαι σίγουρος ότι αν συμβαίνει σε εμένα αυτό στο BANK BANG, φαντάσου πόσο συμβαίνει σε έναν σκηνοθέτη που κάνει μια ανεξάρτητη ταινία. Είμαι σίγουρος όμως, ότι συμβαίνει και στον σκηνοθέτη που κάνει τον Batman. Στην συγκεκριμένη περίπτωση εγώ είχα ένα πολύ ικανοποιητικό budget και καλές συνθήκες παραγωγής.
Μιας και μιλήσαμε για ανεξάρτητο κινηματογράφο και υπάρχει και το πρόσφατο παράδειγμα της ”Ιστορίας 52” που με μηδαμινό budget κατάφερε να διακριθεί και εκτός συνόρων, υπάρχει κάποια σύγχρονη ελληνική παραγωγή που ξεχωρίζεις;
Σίγουρα η ”Ιστορία 52” είναι μια πολύ ιδιαίτερη ταινία. Αγαπάω πολύ τις ταινίες του Οικονομίδη, τον θεωρώ πολύ ιδιαίτερο, πολύ μοναδικό δημιουργό. Ξέρει πολύ καλά τι κάνει. Αλλά ακόμη πιο πολύ αγαπάω κάποιες ταινίες οι οποίες δεν έχουν γίνει ακόμα, από ανθρώπους που πιστεύω πάρα πολύ.
Όπως;
O Γαϊτανίδης, ο Σακαρίδης, ο Βαρδής Μαρινάκης, ο Σύλλας Τζουμέρκας, ο Έκτορας Λυγίζος, ο Παναγιώτης Φαφούτης, ο Γιάννης Βεσλεμές… Σίγουρα ξέχασα κάποιους. Αλλά είναι βέβαιο ότι θα δούμε πάρα πολύ ωραία πράγματα.
Τέλος, με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα και σε συνδυασμό με την παρουσία της αστυνομίας μέσα στην ταινία, πώς να περιμένουμε την απεικόνισή της;
Η αστυνομία δεν μου ήτανε ποτέ συμπαθής. Μην ξεχνάμε όμως, ότι μιλάμε για μια κωμωδία, οπότε όλα είναι λίγο υπερβολικά. Η αστυνομία κυνηγά τους δύο πρωταγωνιστές – ληστές και προσπαθεί να πιάσει έστω και κάποιον γα να αποδείξει την μη ανικανότητά της. Και αυτό δεν το καταφέρνει φυσικά και γίνεται αντικείμενο χλευασμού.
Πάντως, τον τελευταίο καιρό όποτε έχει βγει όπλο, συγγνώμη που ξεφεύγω από την ταινία, στο γεγονός της Σαντορίνης οι αστυνομικοί χτυπήσανε έναν περαστικό, όταν έγινε το επεισόδιο με τους Αφρικάνους στην Ομόνοια, πάλι βγάλανε όπλο και χτυπήσανε έναν περαστικό, προχθές πάλι ”κατα λάθος” χτυπήσανε έναν περαστικό. Ε, μήπως πρέπει να τους αφοπλίσουμε επιτέλους; Απλά πρέπει να τους πάρουμε τα όπλα να τελειώνει η ιστορία. Καταλαβαίνω να υπάρχει αστυνομία, αλλά να υπάρχουν όπλα σε ανθρώπους ανεκπαίδευτους, οι οποίοι κάνουν ότι τους κατέβει στο κεφάλι, το θεωρώ τρομακτικό.
Video:
Δείτε το trailer της ταινίας (πρεμιέρα 18 Δεκεμβρίου)
