“Ohia-o!! Wattashi wa Goλfω desu. Taσo-kun, koi shiteru.”

Όχι, η ταπεινή πλην όμορφη Γκόλφω και ο επίσης φτωχομπινές βοσκοαγαπημένος της Τάσος δεν μιλάνε όντως ιαπωνικά στη νέα επετειακή “Goλfω” του Σίμου Κακάλα. Οι ήρωες του κλασικού βουκολικού δραματοειδυλλίου διατηρούν ακόμα κανονικά όλο τον πλούτο (και αναπόφευκτα την κακώς θεωρούμενη σήμερα «βλαχιά») της ορίτζιναλ γλώσσας του Σπύρου Περεσιάδη.

Η κίνηση τους, όμως, το ντύσιμο, ο ίδιος ο κόσμος μέσα στον οποίο υπάρχουν, ερωτεύονται και πονάνε – heck, ο ΤΡΟΠΟΣ με τον οποίο ερωτεύονται και πονάνε – ΕΙΝΑΙ ατόφια “manga”, εμποτισμένα με την ουσία και την ιδιαίτερη κοσμοθεωρία του απομονωμένου αυτού σύμπαντος μεγεθυμένων συναισθημάτων των ιαπωνικών κόμικς και anime.

Ο Σίμος Κακάλας και η ομάδα του πρωτοεμπνεύστηκαν αυτό το πάντρεμα των δυο κόσμων εφτά χρόνια πριν και έκτοτε έχουν παρουσιάσει 6 διαφορετικές επιτυχημένες εκδοχές, με την τελευταία αυτή σαν ένα είδος αποχαιρετισμού ή επετειακού “director’s cut” (όπως το περιγράφουν) να είναι, αναπάντεχα, η πιο ανατρεπτική.

Αντίθετα με τη φωτεινή και «χαζοχαρούμενη» (με την καλή έννοια) εκδοχή πατριωτικού εορτασμού των προηγούμενων παραστάσεων, η υπερβολή του δράματος δεν υπονομεύεται ή παρωδείται – αλλά γιορτάζεται σε ένα ολοκληρωτικά σκοτεινό gothic παραλήρημα, ξεμπροστιάζοντας τους έφηβους του τσιγκλικάτου των 1890s για τους proto-emo drama queens που πραγματικά ήταν.

Ο κόσμος πίσω τους, μίζερος και ζοφερός. Οι ίδιοι ντυμένοι στα μαύρα σαν gothic λολίτες και μελαγχολικοί Burtonικοί πρίγκηπες. Ο τρόπος κίνησης σαν μέσα από χιόνια και κολλήματα μιας βιντεοσκοπημένης σε VHS νοσταλγικά όπως-μπορούσαμε-τότε animated σειράς των 80s, πάντα σαν να ξεκολλάνε ρομποτικά από την μια τυπωμένη δισδιάστατη στάση και έκφραση στην επόμενη. Το βλέμμα «ανοιχτομάτικο» με μια ελπίδα που ήδη χάνεται στον ορίζοντα. Όλα τα συναισθήματα οξύνονται, βιώνονται όμως με μια πνιγηρή υποτονικότητα.


Οι τρεις βασικοί ήρωες έχουν πλέον ξεφορτωθεί τις μάσκες που κάποτε σήκωναν για να αποκαλύψουν τα πνιγηρά αληθινά συναισθήματα τους κάτω από την cute ψεύτικη συμπεριφορά τους. Τις παρατηρούν πλέον μόνο με λες νοσταλγική μελαγχολία, η οποία διαποτίζει και την υπόλοιπη παράσταση.

Οι trademark μάσκες της Μάρθας Φωκά υπάρχουν ακόμα σαν κομμάτι της παράστασης (πιο εντυπωσιακές και εκφραστικές από ποτέ, με το νέο πλεονέκτημα της ενσωμάτωσης του στόματος και μέρος του προσώπου του ηθοποιού) και χρησιμοποιούνται για να μεταμορφώσουν τους τρεις ηθοποιούς στους δεύτερους και τρίτους ρόλους τους, καθώς οι ίδιοι συστρέφουν εντυπωσιακά την ενέργεια, τη σιλουέτα και την ταυτότητα τους σε cartoonίστικα extremes:

Ο Τάσος και ο κακομαθημένος ευκολόπιστος αντίζηλος του Κίτσος, o επιτήδειος rascal Γιάννος, ο McGuffin τουρίστας (σε, δυστυχώς, μειωμένο ρόλο), ο γιγάντιος αρχι-villain αρχι-τσέλιγκας Ζήσης (υπονομεύει πλέον ανοιχτά την ίδια τη συνθήκη με πετυχημένους in situ meta σχολιασμούς) και φυσικά η (πραγματικά όμως, ΠΟΣΟ υπέροχα υπέρογκα μεταμορφωμένη Δήμητρα Κούζα) Queen Bitch κόρη του, Σταυρούλα.

Η δουλειά και αγάπη που διαπνέουν αυτό το ανέβασμα δεν ταιριάζουν με το παραπλανητικό της πινακίδας του “Low Budget” festival. Τα κουστούμια, οι μάσκες, τα video projections, μια ολόκληρη σεκανς original ελληνικού animation και το πρόγραμμα της παράστασης με το κείμενο εικονογραφημένο σε full-length τόμο manga (με πιστέψτε με, ποιότητα storytelling και σκίτσου ανάλογης των ιαπωνικών εκδόσεων) από την Eli Ketzi.

Η εκδοχή της Goλfως που είχα παρακολουθήσει πρώτη φορά (η 2.3 beta αν δεν κάνω λάθος) μου έχει εντυπωθεί ως γνήσιο δείγμα του πως το πιο dated κείμενο μπορεί να ανασουλουπωθεί και να μεταφραστεί σε κάτι τωρινό και relevant. Ενώ περίμενα σε αυτό το director’s cut να ξαναζήσω μια από τις αγαπημένες μου all-time παραστάσεις, βρέθηκα αντιμέτωπος με μια ολότελα καινούρια παράσταση που παίρνει το δοκιμασμένο πετυχημένο concept και το στέλνει σε ακόμα φρέσκιες κατευθύνσεις, αποδεικνύοντας πως αυτή η Goλfω δεν έχει σταματήσει να αποτελεί πηγή έμπνευσης για τους ταλαντούχους δημιουργούς της ομάδας Horos – και ελπίζουμε να μην σταματήσει ποτέ.

Goλfω Director’s Cut – Low Budget Festival (7-9/12)

Σκηνοθεσία – Σκηνικό – Κίνηση:Σίμος Κακάλας
Επεξεργασία κειμένου:Σίμος Κακάλας, Ξένια Αηδονοπούλου
Κοστούμια – Μάσκες:Μάρθα Φωκά
Μουσική:Γιώργος Μαυρίδης
Βίντεο:Μπάμπης Βενετόπουλος
Φωτισμοί:Περικλής Μαθιέλης
Διεύθυνση Παραγωγής:Στέλλα Τενεκετζή
Βοηθός Σκηνοθέτη:Δημήτρης Καλακίδης
Mangaka:Eli Ketzi
Τραγούδι τίτλων:Margin of existence
Παίζουν: Σίμος Κακάλας, Δήμητρα Κούζα, Έλενα Μαυρίδου

 [youtube]http://www.youtube.com/watch?v=3-kLdSZozvw[/youtube]

9



Διάβασε επίσης...
Λιωμένο Βούτυρο Revisited
Τέτοια εποχή περίπου, τρία χρόνια πριν, πέρασα το κατώφλι του θεάτρου Χώρα για να παρακολουθήσω μια παράσταση που μπήκε για πάντα στο top10 μου και, ακόμα και αν αλλάζει θέσεις, θα έχει πάντα μία κρατημένη αποκλειστικά. Και, αν θέλετε να μάθετε γιατί, διαβάστε εδώ. Το Λιωμένο Βούτυρο, η παράσταση σε σκηνοθεσία ...
Συνέχεια...
Η Erofili Synopsis περιοδεύει
Με την παράσταση erofili synopsis που παρουσιάστηκε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών από την Εταιρεία Θεάτρου Χώρος ο θίασος ολοκληρώνει την ερευνητική του δουλειά στην Κρητική Αναγέννηση (2007 – 2012). Πρόκειται για μια θεατρική πρόταση, αποτέλεσμα της πορείας του θιάσου που ξεκίνησε με τον Απόκοπο του Μπεργαδή από 2007 μέχρι το 2011 ...
Συνέχεια...
erofili synopsis – Φεστιβάλ Αθηνών
Η  Ερωφίλη, οι μάσκες και το τσέλο. Μέσα σε μια ζεστή αίθουσα της Πειραιώς 260 περιμένουμε να ξεκινήσει η Εrofili 3, σε σκηνοθεσία Σίμου Κακάλα και παραγωγή της Εταιρείας Θεάτρου Χώρος. Το διάσημο αυτό έργο της κρητικής λογοτεχνίας, γραμμένο το 1595 από τον Γεώργιο Χορτάτση, έχει όλα τα βασικά στοιχεία μιας ...
Συνέχεια...
Τέλος @ Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών
Ένα φιλόδοξο low budget sci-fi από τον Σίμο Κακάλα και την Εταιρεία Θεάτρου Χώρος. Η Εταιρεία Θεάτρου "Χώρος" κάνει την παρθενική της εμφάνιση στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών -το μέρος στο οποίο, τον τελευταίο καιρό συγκεντρώνεται η αφρόκρεμα της σύγχρονης καλλιτεχνικής παραγωγής- με ένα υπερ-φιλόδφοξο sci-fi έργο για το τέλος του ...
Συνέχεια...
Λιωμένο Βούτυρο Revisited
Η Erofili Synopsis περιοδεύει
erofili synopsis – Φεστιβάλ Αθηνών
Τέλος @ Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών