Ποια πήγε κι έσπρωξε την δούλα απ’την ταράτσα; Ο τόπος είναι η μετεμφυλιακή Αθήνα του 1950.  Ο τόπος είναι η Kunsthalle Athena, ένα πολύ δήθεν όνομα για μια πολύ ζεστή οικεία ξεχασμένη κλειστή αυλή-κειμήλιο της παλιάς Αθήνας στην καρδιά του σύγχρονου Κεραμεικού. Ο χρόνος, παγωμένος στο σούρουπο όταν ξεχύνονται μελωδικά στο τελευταίο φως της μέρας σαν μαυροντυμένα στοιχειά οι δούλες της αυλής, όπως αναβιώνουν τα δράματα τους όσο νυχτώνει, με το φυσικό φως να αντικαθιστάται από τα πολύχρωμα παλιομοδίτικα λαμπιόνια των επαρχιακών πλατειών.

Ο Ένκε Φεζολλάρι αναλαμβάνει να μεταφέρει το κοινό στον μικρόκόσμο της παλιάς γειτονιάς στην εμβληματική Αγγέλα του Γιώργου Σεβαστίκογλου, το βάναυσο και ειλικρινές πορτραίτο της κατώτερης τάξης των υπηρετριών, των πιο χαρακτηριστικών εσωτερικών μεταναστών της τότε εποχής που άφησαν την επαρχία για το λαμπερό όνειρο της πρωτεύουσας και του Πειραιά. Έτσι και η πρωταγωνίστρια Αγγέλα, έρχεται στην Αθήνα για να αντικαταστήσει σε ένα σπίτι την «ζωήσελόγουμας» Τασία, μια υπηρέτρια που έδωσε τέλος στην ζωή της πηδώντας από την ίδια ταράτσα στην οποία κάθε μέρα μοιραζόταν τα όνειρα της με τις υπόλοιπες υπηρέτριες της κοινής αυτής «αυλής».

Εκείνες γνωρίζουμε και εμείς μέσα από τα μάτια της Αγγέλας, κάθε μια κουβαλώντας μαζί της παράπονα, επιθυμίες και μυστικά. Άλλα προσωπικά και άλλα κοινά αλλά ανομολόγητα. Γιατί δεν έσπρωξε κάποιο συγκεκριμένο χέρι την κακομοίρα την Τασία, ήταν όλη η κοινωνία του ’50 που έδωσε την ώθηση στο κενό, με τον φόβο, την συγκάληψη και την εθελοτυφλία απέναντι στα κακόβουλα δίκτυα εκμετάλλευσης των ανυπεράσπιστων αυτών κοριτσιών – που θυσιάζουν ευτυχία και οικογένεια για το ξεροκάματο τους, που δίνονται στον κάθε μαστροπό με την υπόσχεση μιας καριέρας στο Χόλυγουντ και που καταλήγουν γριές και στέρφες να του κάνουν ακόμα τις βρωμοδουλειές διαιωνίζοντας τον κύκλο της διαφθοράς.

Εδώ ακριβώς έρχεται στην υπόθεση η Αγγέλα με απόλυτα επαναστατική, αν και όσο να πεις αθώα και κάπως απονήρευτη, οπτική των πραγμάτων. Αρνείται να δεχτεί την τάξη των πραγμάτων, τα χουφτώματα των αφεντικών και να κρύψει από τον αδελφό της Τασίας που πιάνει στεριά από μέρα σε μέρα την αλήθεια για τον χαμό της αδερφής του. Βοηθάει, βέβαια, και που πονάει λίγο το δοντάκι για το ναύτη.

Η Βίκυ Παπαδοπούλου είναι από το καλούπι της ιδανική για το ρόλο της Αγγέλας, επαναπαύεται όμως στους ίδιες ιδιαίτερες (αλλά τόσο συμπαθητικές αλήθεια) παραπονιάρικες μανιέρες της. Οι ερμηνείες όλων των κοριτσιών είναι καλοδουλεμένες και πειστικές, σαν όμως να σταματούν μουδιασμένα ένα κιχ πριν το αληθινό ξέσπασμα. Οι άντρες του θιάσου πάλι, πιο μαγκωμένοι, ένιωθαν μόνιμα παράταιροι με την εποχή και σφιγμένοι.

Συμπαθεστάτη η Ίρις Πανταζάρα σαν Νέρα και μετρημένα αληθινή η Ελένη Βεργέτη ως Φανή. Περισσότερο όμως ξεχωρίσαμε την αμφιλεγόμενη φιγούρα της Γεωργίας, της μεγαλύτερης υπηρέτριας, από την Κωνσταντίνα Τάκαλου, ο σίγουρα πιο δύσκολος ρόλος να κερδίσει την κατανόηση του θεατή.   Η σκηνοθετική προσέγγιση του Ένκε επιχειρεί να «αλαφρύνει» το ομολογουμένως βαρύ έργο, δομώντας την παράσταση έξυπνα γύρω από ιδιαίτερες μουσικές επιλογές, ερμηνευμένες μοναδικά από την Λόλα Γιαννοπούλου.

Πατώντας πάνω στην ρεαλιστική βάση του φυσικού σκηνικού της αυλής, του οποίου καταλήγει να εκμεταλλεύεται κάθε πιθανό «φυσικό πόρο» και γωνιά, εμπνέεται μοναδικά μοντέρνες παρεμβάσεις. Κάπου όμως ανάμεσα στα καραγκιοζίστικα καρναβάλια, τις ιταλικές μάσκες και τους αφαιρετικούς γάμους και λιμάνια, μια χιψτεροθάλασσα από (έξυπνα μεν αλλά) αχρείαστα ευρημάτα, το έργο φορτώνεται ασφυκτικά και χάνεται η δύναμη των αληθινά ουσιαστικών προτάσεων,όπως η μεταφορά της πιο καίριας σκηνής αντιμετώπισης πίσω από ένα λευκό απλωμένο σεντόνι μπουγάδας σαν θέατρο σκιών ή θερινό σινεμά.

Η δύναμη του οράματος αναδεικνύεται ευτυχώς αρκετά στιβαρά από τα απλούστερα και ταπεινότερα υλικά: τα μαύρα αυστηρά φορέματα, τις λιτές κινήσεις, τους φυσικούς φωτισμούς και το ζωντανό τραγούδι, τα λαϊκά μπλούζ, τα γλέντια,τα ρομάντζα και τις μικρές ιδιαίτερες ανθρώπινες δραματικές στιγμές που μόνο εκμυστηρεύονται αλλά δεν μαρτυρούνται. Το στοίχημα με το κοινό έχει κερδιθεί από την πρώτη στιγμή που θα κάτσεις στις κερκίδες μέσα στην αυλή αυτή και θα δεις τον οργανωμένο Χορό/μπουλούκι των γυναικών και του υπόλοιπου θιάσου να ξεχύνεται από τα εγκαταλελειμένα δωμάτια.

Από εκεί και πέρα, πραγματικά less θα ήταν more.

Σκηνοθεσία: Ενκε Φεζολλάρι
Επιμέλεια σκηνικού χώρου – Κοστούμια: Δάφνη Κούτρα
Κίνηση: Χαρά Κότσαλη
Βοηθοί Σκηνοθέτη: Ζωή Αηδινιάν, Μαριάνθη Γραμματικού
Τραγούδι: Λόλα Γιαννοπούλου
Παίζουν: Ελένη Βεργέτη (Φανή), Κωστής Καλλιβρετάκης (Λάμπρος), Βασίλης Μαργέτης (Στράτος), Κωνσταντίνος Μωραΐτης (Μένιος), Ιρις Πανταζάρα (Νέρα), Βίκυ Παπαδοπούλου (Αγγέλα), Κωνσταντίνα Τάκαλου (Γεωργία), Καλλιόπη Τζερμάνη (Άννα)

Ημέρες και Ώρες παραστάσεων
Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή 20.00

Τιμή εισιτηρίου
12 €

ΑΥΛΗ (Kunsthalle Athena)
Κεραμεικού 28, Μεταξουργείο
Τηλ: 6985 920544

7