Με θλιμμένα πρόσωπα που έχουν ως αντίβαρο ζεστά χρώματα, χαρακτήρες με ρομαντική ιδιοσυγκρασία και κάπως κωμικά παραμορφωμένα σώματα, ο Ανδρέας Κασάπης πλάθει μια παράλληλη πόλη, η οποία απεικονίζεται μέσα σε μια Αθήνα που αλλάζει συνεχώς.
Θεωρώντας ότι αυτό που κάνεις εσύ είναι street art (έχεις ασχοληθεί με διάφορες τεχνοτροπίες, δεν είναι απλώς η υπογραφή σου κλπ.) και όχι graffiti, ποιες διαφορές βλέπεις ανάμεσά στα δύο?
Βασικά ούτε το street art είναι ένας όρος με τον οποίο συμφωνώ ιδιαιτέρως, αλλά το χρησιμοποιώ σαν σύμβαση γιατί σίγουρα υπήρξε και υπάρχει με κάποιο τρόπο μια κίνηση, της οποίας είμαι κομμάτι και έχει κάποια συγκεκριμένα μορφολογικά χαρακτηριστικά. Αλλά δεν με βρίσκει σύμφωνο η ταυτοποίηση της κίνησης αυτής, γιατί θεωρώ ότι αυτό συντελεί περισσότερο σε μια διαδικασία οριοθέτησης και κατ’ επέκταση εμπορευματοποίησης. Η οποία βέβαια αποδείχτηκε μάλλον αναπόφευκτη μέσα στην πάροδο του χρόνου και ίσως και καλώς έκανε. Παρόλα αυτά, η βασική ιδέα αφορά περισσότερο την ανάγκη οικειοποίησης του δημόσιου αστικού χώρου και την ανάγκη εναλλακτικής διακίνησης τέχνης, και νομίζω ότι αυτό είναι που έχει σημασία. Το graffiti και το street art λοιπόν είναι κάποιες εκφάνσεις μιας τέτοιας ανάγκης. Τώρα με ποια μορφή αυτό συμβαίνει, έγκειται απλώς στις αισθητικές και πολιτικές αντιλήψεις του καθενός. Αν υπάρχει κάποια διαφορά έχει να κάνει απλώς με τα χωρικά και τα χρονικά πλαίσια μέσα που αναπτύχθηκαν αυτές οι μορφές τέχνης.
Έχεις τελειώσει την Α.Σ.Κ.Τ. έτσι? Φαντάζομαι ότι δεν είχατε μάθημα για graffiti ή για street art… Εσύ πιστεύεις ότι είναι μια διδάξιμη μορφή τέχνης?
‘Oπως σου είπα και πιο πάνω το street art έγκειται σε τρόπο διακίνησης και όχι σε μορφολογικά στοιχεία. Όποτε η οποιαδήποτε μόρφωση έχεις σε θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο είναι καλή. Φυσικά δεν εννοώ ακαδημαϊκή μόρφωση μόνο …….κάθε άλλο!
Η δουλειά σου, και γενικά το street art, μπορεί να παρουσιαστεί σε μια γκαλερί, σε ένα μουσείo…? Με άλλα λόγια, μπορεί να "ακαδημαϊκοποιηθεί"? Και αν γίνει αυτό, τότε πώς μπορούμε να μιλάμε ακόμη για street art?
Κάθε χώρος έχει συγκεκριμένα πολιτικά χαρακτηριστικά τα οποία σίγουρα δεν είναι παγιωμένα. Παρ’ όλα αυτά κανείς δεν μπορεί να αγνοεί τα πολιτικά χαρακτηριστικά του εκάστοτε χώρου και τις επιπτώσεις που επιδέχεται ένα έργο στο πως προσλαμβάνεται ή προσκρούει σε μια κοινωνία. Η διακίνηση ενός έργου στον δρόμο ενέχει μια πολιτική στάση που μπορεί να ερμηνευτεί με πολλούς τρόπους. Προσωπικά δεν είμαι σίγουρος αν ένα τέτοιο σύστημα διακίνησης έχει συγκρουσιακό χαρακτήρα ως προς τον "ακαδημαϊκό και επίσημο" τρόπο διακίνησης ή αν μπορεί να λειτουργεί παράλληλα. Η ανάπτυξη ενός εναλλακτικού τρόπου διακίνησης πραγματικά μοιάζει θελκτική προοπτική. Παρ’ όλα αυτά νομίζω ότι οφείλει κανείς να μελετήσει βαθιά τις αντιθέσεις που υπάρχουν σε οποιαδήποτε μορφή παρουσίασης, διακίνησης και εκπόρευσης των έργων τέχνης, χωρίς όμως αυτή μας η αναζήτηση να μας αποτρέπει από την ανάληψη των προσωπικών και συλλογικών ευθυνών μας.
Πιστεύω πως τα σχέδιά σου είναι από τα πιο "φιλικά" που μπορεί να δει κανείς στον δρόμο. Και γενικά η Αθήνα δεν έχει πνιγεί ακόμα από το graffiti όπως κάποτε η Νέα Υόρκη. Υπάρχουν όμως και κάποιοι που αντιδρούν σε αυτού του είδους τον καλλωπισμό της πόλης. Τι έχεις να πεις σ’ αυτούς?
Τίποτα δεν έχω να πω. Έτσι μου βγαίνουν έτσι τα κάνω. Προσπαθώ να είμαι όσο το δυνατόν πιο ειλικρινής με τον εαυτό μου και τις αισθητικές μου καταβολές, τι άλλο να κάνω; Δεν με ενδιαφέρει να καλλωπίσω την πόλη ούτε με ενδιαφέρει να την καταστρέψω. Έχω απλώς μια βιωματική σχέση μαζί της. Τώρα γενικά, δεν ξέρω πόσο φιλικός τύπος είμαι σαν άνθρωπος…
Αν δεν ήταν εν μέρει παράνομο θα είχες την ίδια πώρωση? Δεν είναι δηλαδή ένεση αδρεναλίνης το ότι πρέπει να το κάνεις στα κρυφά? Δε φοβάσαι ας πούμε την αστυνομία ή κάποιον «παρανοϊκό» περαστικό?
Το ζήτημα της παρανομίας δεν με ενδιαφέρει καθόλου. Ποτέ δεν με πώρωνε κάτι τέτοιο, άσε που νομίζω ότι η Αθήνα δεν είναι και πολύ επικίνδυνο μέρος για τέτοιες πρακτικές. Κάθε άλλο θα έλεγα. Μου αρέσει να δουλεύω άμεσα και αυθόρμητα, σύμφωνα με την προσωπική μου τελετή του τσαγιού και όσο ποιο πιστός είμαι σε αυτό τόσο καλύτερα!
Προσφάτως πάντως είχαμε πάει για βάψιμο με μια φίλη και ένας τύπος, εντελώς κομμάτια, μας έβγαλε μαχαίρι και απειλούσε ότι αν του ζωγραφίζαμε το σπίτι θα μας έσφαζε, αλλά δεν νομίζω ότι είχε σκοπό να το χρησιμοποιήσει! Γάμησε τα, ούτε ένα δράμα της προκοπής δεν γίνεται!
Όπου χρησιμοποιείς χρώματα είναι κυρίως γήινων αποχρώσεων και σε συνδυασμό με τα χαμηλών τόνων πρόσωπα και τα δυσανάλογα σώματα δημιουργούν έναν εντελώς προσωπικό κόσμο. Πόσο δύσκολο είναι να εισχωρήσεις σ’αυτόν και να τον διατηρήσεις?
Κοίτα, ζωγράφιζα από πολύ μικρός όποτε ανάπτυξα λιγάκι μια σχέση με το σχέδιο κάπως ενστικτώδη και σωματική. Κάτι σαν το κατούρημα δηλαδή.
Επίσης συνήθως ζωγραφίζω κάπως ασυναίσθητα και από άνοια. Αυτή η συγκυρία είναι που ευνοεί την ανάπτυξη ενός κλειστού συστήματος αναφοράς.
Γενικά δηλαδή, δεν μου είναι καθόλου δύσκολο να μπω σε αυτό και να το διατηρήσω. Αντιθέτως, προσπαθώ πλέον να σπάω τους κανόνες αυτού του κλειστού συστήματος. Παρ’ όλα αυτά έχω συνειδητοποιήσει ότι αυτή η νευρωτική αντίληψη για το σχέδιο και η έμμονη με την ανθρώπινη φιγούρα είναι κάτι που με ορίζει ακόμα.
Και δεν ξέρω τι να πω… Αν δεν το κάνω έτσι στεναχωριέμαι!
Μίνι βιογραφικό:
Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.
Σπούδασε ζωγραφική και φωτογραφία στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (1999-2004). Πήρε μέρος στο πρόγραμμα Erasmus (V.S.U.P. School of Fine Arts στην Πράγα το 2003).
Ομαδικές εκθέσεις:
Plan B, (Μillefiori art space Athens 2004)
Less is more, (Millefiori art space Athens 2004)
Arhomeni, (Gazon Rouge Athens 2005)
G-festival 2005
Vavel bazaar 2005, (Vavel 2006)
Street art 2006, (bios)
International poster art, (student loft, Rome 2006)
Tattoo my art, (Antonopoulou art 2006)
What remains is future, (Patra 2006)
Anathena, (Deste foundation 2006)
Ατομικές εκθέσεις:
Sleep maps (Vavel 2006)
Numb (Gazon Rouge 2006)
