…Τα λέγαμε και στο αυτοκίνητο, στον long and windy road προς το Minehead: αυτό θα ήταν το underdog ανάμεσα στα All Tomorrow’s Parties, ένα φεστιβάλ στημένο από μια (μουσάτη) αυστραλέζικη μπάντα, που μάζεψε όλους τους (μουσάτους) Αυστραλούς φίλους της, αδράζοντας (απ’ τα μούσια) την ευκαιρία να τα πιουν όλοι μαζί στο εξωτικό περιβάλλον του Butlins Holiday Resort.

Θα ήταν μια εμπειρία, δε το συζητάμε, όσο συμπληρωνόταν το line-up πάντως -που είχε ξεκινήσει υποδειγματικά, με Grinderman και Spiritualized για κράχτες- το έβλεπα να εξελίσσεται σ’ ένα εφιαλτικό hippy-folk convention, μ’ όλους αυτούς τους ξεψυχισμένους singers/songwriters κι όλες αυτές τις αγάμητες chanteuses να γρατζουνάνε κιθάρες, βιολιά και γιουκαλίλι μπροστά σε μερικές χιλιάδες μεθυσμένα Aγγλάκια. Fuck it, σκέφτηκα (positive thinking), θα είμαστε μια παρέα 8 άτομα, θα είμαστε δίπλα στη θάλασσα, θα έχουμε ένα ψυγείο γεμάτο αλκοόλ κι ένα ζεστό κρεβάτι σε απόσταση αναπνοής απ’ τις σκηνές -μπορώ να σκεφτώ πολύ χειρότερους τρόπους για να περάσει κανείς ένα τριήμερο…

ΗΜΕΡΑ ΠΡΩΤΗ
dt…Αφού τακτοποιηθήκαμε στο "chalet" μας (ας γελάσω) με τη γλαφυρή ονομασία Jellyfish Green, στην περιοχή Oyster Bay (ένας συνδυασμός κατασκηνώσεων του ΠΙΚΠΑ και των "Πουλιών" του Χίτσκοκ -τα οποία γαμημένα πουλιά δε μ’ αφήσαν να κλείσω μάτι), αμοληθήκαμε ατάκτως προς τις τρεις "σκηνές" (ένας συνδυασμός επαρχιακού κέντρου διασκεδάσεως και σαλονιού κρουαζιερόπλοιου -όχι το πιο rock’n’roll setting, αλλά μ’ έναν παράδοξο τρόπο ευχάριστα cheesy).

Η πρώτη εμφάνιση των Only Ones μετά από 25 χρόνια, που άνοιξε για μένα το συναυλιακό τριήμερο, ήταν συμπαθητική αλλά no big deal -ελπίζω τουλάχιστον να έχουν τα δικαιώματα για το "Another Girl, Another Planet" (όχι baby), που στην Αγγλία έχει εν τω μεταξύ …αναβαθμιστεί ως jingle της Vodafone. Η σχεδόν καρτουνίστικη, heroin chic παρουσία του Peter Perrett (ειλικρινά, δε νομίζω να έχω δει πιο αδύνατο άνθρωπο στη ζωή μου) εμπεριείχε πάντως ένα στοιχείο (παρακμιακού) ρομαντισμού, ένα προκαταβολικό punk rock αντίδοτο σε ότι ακολούθησε…

Οι Magnolia Electric Co. ήταν ο απόλυτος big sleep (πώς μπορεί κανείς ν’ ακούει τέτοια πράγματα, σας παρακαλώ, εξηγήστε μου), τους Dirty Three τους έχω πετύχει σε κραταιότερες εποχές (επιπλέον, ο Warren Ellis μίλαγε πολύ κι εκείνη τη στιγμή αυτό που με τράβαγε περισσότερο ήταν οι μυρωδιές από το Pizza Hut), για τον Ψαραντώνη τί να σας πω τώρα, μπορεί να ήταν η cult φιγούρα του φεστιβάλ (κρυφάκουσα μάλιστα τον Mick Harvey να τον επαινεί στον James Johnston) αλλά, ναι, εντάξει, ωραίο αστείο, τους Art Of Fighting δεν τους άντεξα πάνω από δύο κομμάτια και, βασικά, το μόνο που με κράτησε στα πόδια μου ήταν α. οι καρέκλες του Centre Stage και β. η αναμονή για τους Devastations. Enter, η πρώτη μεγάλη απογοήτευση του ATP. Καμία σχέση με προηγούμενες εμφανίσεις τους στο Βερολίνο, καμία σχέση με την εμφάνισή τους στην Αθήνα: ένα 45λεπτο σετ αποτελούμενο σχεδόν αποκλειστικά από ατάκτως ερριμμένα καινούργια τραγούδια κι ένα attitude τόσο ξενερωματικά cocky, που αμφιβάλλω αν θα μπορέσω να τους ξανακούσω ποτέ όπως πριν (Conrad αγόρι μου, μπορεί όλο αυτό το ποζεριλίκι να πιάνει στο χωριό σου, αλλά το ATP δεν είναι κοτέτσι και ως εκ τούτου δε χρειάζεται πετεινούς). Κρίμα δηλαδή, γιατί ο τύπος έχει γαμώ τις φωνές και 2-3 (άντε, 4-5) τραγούδια που με γονατίζουν.

ΗΜΕΡΑ ΔΕΥΤΕΡΗ
Αυτό που με γονάτισε, όχι μεταφορικά, τη δεύτερη μέρα ήταν το πήγαινε-έλα από σκηνή σε σκηνή, καθότι αυτοί οι άσχετοι οι Dirty Three (ή όποιοι τέλος πάντων κανονίζουν το πρόγραμμα) έβαλαν όλα τα γκρουπ που ήθελα να δω να παίζουν τις ίδιες ώρες. Οι Low ήταν συμπαθητικοί, αλλά πολύ low για πρώτο πράγμα μόλις έχεις ανοίξει τα μάτια σου, ο Alan Vega ήταν το αποκορύφωμα της ανθρώπινης γελοιότητας (και ματαιοδοξίας, υποθέτω), ένα αλαλάζον λείψανο μ’ ένα κακόηχο τεκνοειδές beat, ο Yann Tiersen με τον lightweight θόρυβό του ήταν τουλάχιστον αξιοπρεπής (το δεύτερο γαλλικό σχήμα που είδα αργότερα το ίδιο βράδυ, οι Youpi Youpi Yeah, ήταν μια μικρή έκπληξη -επιτέλους, λίγος σύγχρονος ήχος), οι Αυστραλοί Drones ήταν μια μεγαλύτερη έκπληξη, ένα φοβερά δεμένο, φοβερά βρώμικο swamp rock σχήμα, αγαλλίαση ώτων για τους απανταχού fan των Gun Club, η Nina Nastasia με τον Jim White αντιθέτως ήταν σκέτος ύπνος, ενώ οι Einstürzende Neubauten, που έκλεισαν τη βραδιά, έχουν πλέον "εξελιχθεί" σ’ ένα μάλλον βαρετό, arty σχήμα, με τον Blixa να επιδεικνύει το τευτονικό χιούμορ του και να μουρμουρίζει αφελείς μονόλογους κάτω απ’ τις αφέλειές του (μπορεί πάντως να έχει χάλια κούρεμα, αλλά τουλάχιστον δεν έχει μούσι).

Ανάμεσα σ’ όλα αυτά (και σε μερικά ακόμη που δεν πρόλαβα), έλαβαν χώρα και οι (τελικά) τρεις καλύτερες εμφανίσεις του φεστιβάλ -με αυστηρά υποκειμενική αξιολογική σειρά: Scientists, Spiritualized και Grinderman. Τί να πω τώρα για τους Scientists; Τους είχα πρωτοδεί δυο-τρία χρόνια πριν στο Βερολίνο και ήξερα πόσο φοβεροί είναι live, αλλά αυτή η εμφάνισή τους στο ATP ήταν απλά απίστευτη: από το "Swampland" που άνοιξε το σετ τους μέχρι το "We Had Love" που το έκλεισε, ένα αδιάκοπο rock’n’roll ντελίριο. Υπερ-έντονο, υπερ-δυναμικό, υπερ-γαμάτο. Στα 50 του, ο Kim Salmon ηγείται ενός πραγματικού rock’n’roll τέρατος ("You guys are fucking amazing", φωνάζει κάποιος από κάτω, "Well, fucking thanks", απαντάει αυτός) και, ειλικρινά, δε θέλω καν να φανταστώ πώς θα ήταν αυτή η μπάντα 25 χρόνια πριν.

Τους Spiritualized, τουλάχιστον, τους έχω προλάβει στον καιρό τους, τους πρόλαβα μάλιστα και δύο βράδυα πριν, στο Λονδίνο, σ’ ένα γλυκύτατο (εντάξει, έχουμε και μερικές αδυναμίες) ακουστικό σετ, που μπορεί και να μ’ έκανε μια-δυο φορές ν’ ανατριχιάσω. Το κατανυκτικό περιβάλλον του Shepherd’s Bush Empire δε συγκρίνεται βέβαια με τη σκηνή του Skyline Pavillion του Butlins, η "Spiritualized Acoustic Mainline" όμως ήταν ατόφια εκεί -η ακουστική κιθάρα του Jason Pierce, το Fender Rhodes του Doggen, τέσσερα έγχορδα, τρεις gospel φωνές και μερικές υποδειγματικά ενορχηστρωμένες, γεμάτες εξάρσεις και παύσεις εκτελέσεις κομματιών Spiritualized και Spacemen 3. Το σετ τους ήταν μεν μικρότερο από το απολαυστικό δίωρο του Λονδίνου, αλλά γι’ αυτό πιο πυκνό σε highlights. Το "Sound Of Confusion" και το "I Think I’m In Love" κι ένα φοβερό meddley των "Ladies And Gentlemen We Are Floating In Space" και "Can’t Help Falling In Love" δυο φορές ζωντανά μέσα σε λίγες μέρες (και μια τρίτη που με περιμένει στη γωνία);;; Oh Lord, τί άλλο να ζητήσει κανείς;

…Αν πάντως κάποιος ζητούσε τον Nick Cave, δε θα έφευγε απογοητευμένος από το ATP: δύο σετ, ένα "solo" κι ένα ως Grinderman, δύο βραδιές στη σειρά -κι άλλα ονόματα εμφανίστηκαν δύο φορές, το πεντάωρο του Cave όμως (με το ό,τι αυτό συνεπάγεται…) δεν το πλησίασε κανείς. Το "solo" τμήμα της εμφάνισής του ήταν στην ουσία ένα mini-best of των Bad Seeds χωρίς τους Bad Seeds (αλλά με τους λοιπούς Grinderman), ελαφρώς σφιγμένο την πρώτη ημέρα, αισθητά πιο χαλαρό τη δεύτερη (όπου ο Cave έπαιρνε παραγγελιές, έπαιξε μάλιστα και το "Tupelo", την καλύτερη -κι απ’ ότι φάνηκε πιο αυθόρμητη- στιγμή ενός όχι-τραγικά-αναγκαίου σετ). Με το τέλος της "solo" εμφάνισης, ο Cave και οι λοιποί Grinderman αποσύρθηκαν απ’ τη σκηνή κι επανήλθαν ένα τέταρτο αργότερα ως …Grinderman. Χμ, ενδιαφέρον concept, Nick.

Η πρώτη ever εμφάνιση των Grinderman είχε ένα rocky start (ο Cave μπαίνει δυναμικά κραυγάζοντας τις πρώτες λέξεις του "Get It On", οι υπόλοιποι δεν καταφέρνουν ν’ ακολουθήσουν, αμηχανία, άντε πάλι η εισαγωγή του "Get It On"), αλλά μία δεόντως rocking συνέχεια. Ήταν εξάλλου αναμενόμενο: ο ξανανιωμένος Cave έδινε show, έπαιζε παράλληλα κιθάρα και πιάνο, χτυπιόταν μπροστά στο μικρόφωνο, έκανε ανάποδα ψαλίδια, αυτό το γαμημένο μουστάκι να μην είχε και θα μπορούσε σχεδόν να με πιάσει. Μη σας πω δηλαδή ότι πάνω στη σκηνή βρισκόταν επίσης ο Bobby Gillespie (επιτέλους, λίγο star allure) που έκανε δεύτερα φωνητικά, έπαιζε ντέφι και χόρευε (respect, Nick, δεν είναι και λίγο να έχεις τον Bobby Gillespie για αρκούδα σου). Οι Grinderman, αν και δε μου ακούστηκαν ιδιαίτερα προβαρισμένοι (είναι κι όλοι τους αρχάριοι, βλέπετε) ήταν σαφώς ο ισχυρότερος μαγνήτης του φεστιβάλ (και το να τους βλέπεις δύο μέρες στη σειρά δεν είναι τελικά και τόσο άσχημο), αλλά είμαι σίγουρη ότι η live απήχησή τους θα ήταν μεγαλύτερη (και πιο ουσιαστική) αν δεν είχε προηγηθεί η λιτανεία στο λαμπρό παρελθόν του Cave. Σωστό μέρος, λάθος στιγμή;

ΗΜΕΡΑ ΤΡΙΤΗ
Στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή αισθανόμουν ότι βρίσκομαι ολόκληρη την τρίτη και τελευταία ημέρα του ATP. Παρά τις γενναίες προσπάθειές μου, δεν πρόλαβα τον Ed Kuepper ("baby when you got to sleep, you got to sleep" – τουλάχιστον, Χρήστο, ο Jason με καταλαβαίνει), είδα για λίγο τους Silver Mt. Zion Orchestra, που σε γενικές γραμμές μου αρέσουν αλλά προτιμώ να τους ακούω ξαπλωμένη, βόλταρα στην παραλία, χαλάρωσα στο γρασίδι και μ’ αυτό το τουριστικό τέμπο πέρασα από τους White Magic (εκνευριστικά ανυπόφοροι χίπηδες) στους Mum Smokes (επιεικώς υποφερτά, ελαφρώς βαρεμένα ποπάκια) κι από τους Small Knives (Simon & Garfunkel-μετά-τη-λοβοτομή) στους Tren Brothers (δηλαδή στους Dirty Three χωρίς τον Warren Ellis -έλεος πια). Έχοντας επιτυχώς αποφύγει διάφορες Tara Jane O’Neil και Mary Margaret O’Hara και πάει Ο’λέγοντας, στάθηκα λίγο περισσότερο (όσο άντεξα δηλαδή) στη Joanna Newsom από το μικρό σπίτι στο λιβάδι (καλά, το κοριτσάκι μιλάμε είναι για σφαλιάρες: την έχετε ίσως ακούσει να τραγουδάει, αλλά δεν έχετε ακούσει τίποτε αν δεν την ακούσετε να μιλάει) και την Cat Power με το trailer park chic της (από κοντά, μια φτηνής αισθητικής γκόμενα με αδιάφορης αισθητικής μουσική και, παρεμπιπτόντως, αντικείμενο φοβερών διαξιφισμών στο τέλος της βραδιάς -έχουμε μια ανοιχτή συζήτηση, μην ξεχνιόμαστε παιδιά). Με εξαίρεση την επανάληψη της πατέντας Nick Cave/Grinderman, το μόνο πράγμα που μου τράβηξε το ενδιαφέρον όλη μέρα ήταν ο DJ με το μπλουζάκι Dead Moon στο Crazy Horse. Για τη μουσική, εννοείται.

ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΕΙ
Στα συν: η οργάνωση (απλά άψογη), το κοινό (πιο "σοβαρό" απ’ αυτό των μεγάλων φεστιβάλ, ίσως να έφταιγε βέβαια κι η μουσική), το vibe (πολύ χαλαρό). Στα πλην: το accommodation (ένα upgrade το έπαιρνε), το line-up (τουλάχιστον δύο upgrade), το vibe (δες παραπάνω).

Αφήνοντας πάντως το Minehead, πήρα μαζί μου (μαζί με τη διαπίστωση ότι οι Dirty Three έχουν χάλια γούστο) τις εξείς βαθιά βιωματικές αλήθειες:
-Δε θέλω να ξαναδώ μπροστά μου άνθρωπο με μούσι/γενειάδα/μουστάκι (ή ένα συνδυασμό αυτών).
-Δε θέλω να ξανακούσω singers/songwriters, γυναίκες ή άντρες.
-Δε θέλω να ξανακούσω άρπες, λύρες, μπαλαλάικες.
-ΘΕΛΩ να δω νεαρά παιδιά να χτυπιούνται στη σκηνή σα να μην υπάρχει αύριο κι όχι (μόνο) μεσήλικες ρόκερ να αναδεύουν το παρελθόν τους -το συγκεκριμένο Αll Tomorrow’s Parties θα μπορούσε να μετονομαστεί σε All Yesterday’s Parties, και τα πάρτι του χτες δεν είναι απαραίτητα τα καλύτερα.

Link
www.atpfestival.com/events/the-dirty-three/

Διάβασε επίσης...
Return Of The Greeks
 Το γεγονός ότι ζω εδώ και μια δεκαετία στην ξενιτιά μου δίνει (μεταξύ άλλων) τα εξής δύο προνόμια: α. το προνόμιο της παρατήρησης και β. το προνόμιο της αποστασιοποίησης. Ξέρετε πώς λειτουργεί ο Χορός στο αρχαιοελληνικό Δράμα; Ε, κάπως έτσι λειτουργώ κι εγώ στη νεοελληνική ιλαροτραγωδία που λέγεται "ανεξάρτητη μουσική ...
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 04/12/2009
Αυτή την εβδομάδα, το Mixtape Radio Show, την εκπομπή του mixtape.gr στον "105,5 Στο Κόκκινο" παρουσιάζουν ο Ανδρέας Βιολάρης και ο Χρήστος Νύχτης.  PlaylistIntro (Folk implosion - Serge)Florence & the Machine - Raise it UpJulian Casablancas - "Left & Right in the Dark"Yeah Yeah Yeahs - Cheated HeartsMos Def feat. the ...
Συνέχεια...
Οι έλεγχοι των μαθητών του τελικού
Ματζέστερ του Γιουτάινεν (που λένε και οι γνώστες) Έντγουιν Βαν Ντερ ΣαρΟ ¶νθρωπος με το τετραπλό όνομα και την εξαόροφη κορμοστασιά, κερδίζει στο νήμα τις εντυπώσεις ως ο άνθρωπος που έδωσε το κουπίδι στην United, αλλά όπως συνηθίζει σε κάθε τελείωμα σεζόν, έκανε 2-3 γκέλες, ήταν ασταθής σε σχέση με ...
Συνέχεια...
Το Τέλος Της Λογικής – Όσα δεν φτάνει η αλεπού ή στραβά αρμενίζουμε
Όλα καλά και όλα ωραία και εψές τα πίναμε παρέα. Στην θύρα 17 του ΟΑΚΑ για την ακρίβεια.Η Ένωση κέρδαγε 2-0 τον Αστέρα με γκολ του Ριμπομάστορα και σάλτο μορτάλε του Μπλάνκο. Η ΑΕΚ επιτίθεται και ο Σιρόκος που φυσάει στα καλά καθούμενα ρίχνει μέσα στην περιοχή της Τρίπολης τον ...
Συνέχεια...
Aaaaaaaaaand always look on the bright side of life…
* Τελικά το καλό με κάθε λογής θρησκεία είναι οι αργίες που προσφέρουν. Έτσι λοιπόν αποφάσισα να αποδράσω από την πόλη με τους δικούς μου όρους βέβαια (επειδή με έπαιρνε). Αναχώρηση μία μέρα πριν το ξεκίνημα της μαζικής εξόδου και επιστροφή αμέσως μετά την ολοκλήρωση αυτής-η Αθήνα είναι καλύτερη όταν ...
Συνέχεια...
Son of Sam* or IΆm just looking for a way to set the world on Fire!
Ότι μεγαλώνοντας θα αποκτούσα διάφορες φοβίες δεν το περίμενα, αλλά αυτό είναι αποτέλεσμα ριψοκίνδυνου και απερίσκεπτου μέχρι πρότινος βίου χωρίς δεύτερη σκέψη...Φοβάμαι πλέον την ταχύτητα, φοβάμαι τα ύψη, φοβάμαι τη φουρτουνιασμένη θάλασσα, φοβάμαι τη βλακεία, φοβάμαι την πολυκοσμία, φοβάμαι τους σεισμούς , φοβάμαι τον φόβο μου και γενικά φοβάμαι. Εννοείται ...
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 26/10/2008
Ακόμα ένα επεισόδιο της εβδομαδιαίας ραδιοφωνικής εκπομπής του mixtape.gr στο "Στο Κόκκινο 105.5".Επιλογή μουσικής και παρουσίαση αυτή την εβδομάδα από τους Ηλία Πυκνάδα και Πάρη Παπαβλασόπουλο.   Ακολουθεί το playlist της εκπομπήςIntro (Herbaliser - Missing Suitcase)Modrec - Art NaiveTrans Am - North East Rising SunGang Gang Dance - First CommunionSleepin Pillow - ...
Συνέχεια...
Αυθαίρετες σταγόνες ποπ κουλτούρας
Εχθρός του καλού είναι το κακό (δεν υπάρχει καλύτερο)The FaceΝίκος Οικονομάκος Αριστερός της Απομυθοποιητικής Πτέρυγας, με φοβερό χιούμορ και ανάλαφρη διήγηση «βαρέων» γεγονότων (εξορίες, εμφύλιος κλπ), ωσάν μια DNA στραβοτιμονιά μεταξύ Ζάχου Χατζηφωτίου και Γιώργου Γεωργίου. Μια σπάνια πάστα σύγχρονου Ζορμπά - «ένας μούτσος είμαι», λέει ο ίδιος που ...
Συνέχεια...
Με αφορμή το Πάσχα
(και όλες τις άλλες γιορτές που αφήνουν την Αθήνα στους κατοίκους της και απομακρύνουν τους επισκέπτες- αρμένικη βίζιτα όπως θα χαρακτηριζόταν εκλαϊκευμένα- που της έχουν κατσικωθεί) Είμαι πρόθυμη και πανέτοιμη να με λιθοβολήσετε και να μου κολλήσετε τη ρετσινιά της ρατσίστριας μα θα το πω γιατί θα σκάσω: Αντί να ...
Συνέχεια...
Το Τέλος της Λογικής – Ηλικιακή Μελέτη
Παραδέχομαι ότι με ενδιαφέρει εδώ και χρόνια η εκλεκτική κατηγορία της αθλητικής δημοσιογραφίας με γενικό τίτλο "ηλικιακή μελέτη". Όπως ενδεχομένως να θυμούνται οι τακτικοί αναγνώστες της στήλης (και οι δύο), στο παρελθόν έχουμε ασχοληθεί με την ηλικία του αγαπημένου μικρών και μεγάλων, Μοχάμεντ Καλόν. Οπότε δεν πρέπει να προκαλεί εντύπωση ...
Συνέχεια...
Μονομαχία στο Μεστάγια Κοράλ
Πάντως το βραβείο «μπουρδέλο της χρονιάς» φαίνεται ότι πάει δικαιωματικά στην Βαλένθια. Τουλάχιστον για την ώρα. Θα με πείτε ότι και άλλες ομάδες μοντέλο έχουν γίνει κωλοχανεία φέτος και θα συμφωνήσω, βλέπε Σεβίλλη ή και Μπαρτσελόνα ακόμα, αλλά στην Βαλένθια η «πανηγυρική» ατμόσφαιρα έχει χτυπήσει με άνεση το ταβάνι.Ότι ξεκίνησε ...
Συνέχεια...
Ο αλήτης που καταστρέφει το ποδόσφαιρο
Καταζητείται: Φοράει μπλούζα χρώματος κυανέρυθρου ή γαλανόλευκου (μήτε πάνθηρας είναι μήτε χαριστέας).Χορεύει μπάλλο, πεντοζάλη, πυρίχιο, συρτό (ενώ τα μεγάφωνα παίζουν Carlos Gardel).Βοηθάει συνταξιούχους βραζιλιάνους ποδοσφαιριστάς να περάσουν το δρόμο (και μετά τους σκίζει τα πτυχία).Παρακαλούνται όλοι οι αμυντικοί (από τη σέντρα και πίσω) να παραμείνουν στις θέσεις τους για λόγους ...
Συνέχεια...
Champions League Final: Moscow 2008
Ξέρω, ξέρω τι λέτε εσείς οι άλλοι, να οι κωλόφαρδοι, οι ξεκωλιάρηδες, τα αγαπημένα παιδιά της θεάς τύχης. Δεν μπορείτε να καταλάβετε από που στο διάβολο (δεν είναι τυχαίο, σκεφτείτε άλλωστε ποια άλλη ευρωπαική ομάδα έχει νονό το Βελζεβούλη) πηγάζει τόση κωλοφαρδία. Σας καταλαβαίνω, όμως.Όπως καταλαβαίνω και τον Τέρι που ...
Συνέχεια...
Τα δικά μας παιδιά – Ceri Hughes
Ο αγαπημένος Ceri Hughes. Ο αξεπέραστος Ceri Hughes. Που μπαίνει σε αυτήν εδώ την στήλη χωρίς το παράσημο των τεραστίων ποδοσφαιρικών του ικανοτήτων, έστω και αν στην Wimbledon της δεκαετίας του 90, εθεωρείτο και ολίγον μπαλαδόρος. Βέβαια σε εκείνη την Wimbledon των Kenny Cunningham και Vinnie Jones μεταξύ άλλων μαέστρων, ...
Συνέχεια...
Best 11
Εφτάκαμαν (έτσι ακριβώς όπως σας το λέω) το λοιπόν στο τέλος της σεζόν και έφτασε η ώρα της σούμας. Της ενδεκαδάτης σούμας εκείνης που θα μας επιτρέψει να κοιτάξουμε τους παίκτες εκείνους που μας άφησαν τις καλύτερες εντυπώσεις την σεζόν που έφυγε. ¶λλοι λόγω γραφικότητας, άλλοι λόγω επίδοσης. Λόγω του ...
Συνέχεια...
Η Διεθνής Αμνηστία σε χρειάζεται για το μεγαλύτερο ανθρώπινο μωσαϊκό στην Αθήνα για αεροφωτογράφηση!
Η Διεθνής Αμνηστία και η Circle Up Now διοργανώνουν στην Αθήνα την κεντρική εκδήλωση της διεθνούς οργάνωσης για μια θετική κληρονομιά για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Κίνα με αφορμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες Πεκίνο 2008.300 εθελοντές θα σχηματίσουν με τα σώματά τους ένα ανθρώπινο μωσαϊκό, μια εικόνα δηλαδή σχηματισμένη από ανθρώπινα ...
Συνέχεια...
Bullets – Σφαίρες πάνω από την Superleague
Τραυματίας ο Δέλλας, τραυματίας και ο Παπασταθόπουλος. Η φαντασίωση του κάθε φίλου της ΑΕΚ παίρνει πλέον, σάρκα και οστά. Στα γκολπόστ ο Μορέτο, με κεντρικό αμυντικό δίδυμο Ζεράλντο ¶λβες και Ασκάρατε. I got chills that multiplying.Στην πραγματικότητα είναι κατάσκοπος. Διπλός πράκορας. Με πέντε πρόσωπα και άλλα τόσα διαβατήρια, ο Τόμας ...
Συνέχεια...
Whiskey in the Jar
Ή Μαγειρεύοντας με Αλκοόλ, Κεφάλαιο ΠρώτοΑπό τα κολασμένα κρασάτα μέχρι τα ύπουλα κρυμένα ρούμια και κονιάκ μέσα στις αθώες πάστες του γειτονικού ζαχαροπλαστείου η ιστορία του αλκοόλ στη μαγειρική και τη ζαχαροπλαστική κρατάει αιώνες.Πέρα από την εξαιρετική γεύση που προσθέτει στο φαγητό και στα γλυκά, οι ειδικοί λένει ότι βοηθάει ...
Συνέχεια...
….aaaaaaaaaaaaand always look on the bright side of life….
  - Ναι άργησα το ξέρω, αλλά μάλλον θα πρέπει να είμαι ο μόνος που αντιλήφθηκα την μακρόχρονη απουσία μου και αποφάσισα, για κακό δικό σας, να επιστρέψω. Δεν έχω και συμβόλαιο να με δεσμεύει πλέον, το προηγούμενο με το mixtape έληξε τον Σεπτέμβριο και τώρα το επαναδιαπραγματεύομαι με 100 ευρώ ...
Συνέχεια...
Liquid Light – Η σταγόνα που δε θα “πέσει” ποτέ (εκτός εποχής)
Πριν μιλήσουμε για την πολυβραβευμένη σταγόνα (που δε θα "πέσει" ποτέ εκτός εποχής) ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Οι Benjamin Hopf και Constantin Wortmann, Γερμανοί σχεδιαστές που έχουν ονομάσει την εταιρία τους Büro für Form ("Office for form" ή ελληνιστή "Το γραφείο που ειδικεύεται στη φόρμα", δηλαδή στη ...
Συνέχεια...
Aaaaaaaaaaaaaand always look on the bright side of life….
 - Αυτό εδώ άρχισε να γράφεται μετά το τέλος του Chelsea-Barcelona, αλλά κάτι ένα πήξιμο από δουλειές (χωρίς πλάκα, αφού σπάνια μου συμβαίνει κάτι τέτοιο), κάτι μία βαρεμάρα (καθόλου σπάνιο αυτό), κάτι το' να , κάτι τ' άλλο τέλος πάντων, άργησα πάλι και φτάσαμε τέλος Μαίου.- Ανήκω σ' αυτούς που ...
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 15/1/2010
Αυτή την εβδομάδα, το Mixtape Radio Show στον "105,5 ΣτοΚόκκινο" παρουσιάζει ο Χρήστος Νύχτης.    PlaylistIntro (Folk Implosion - Serge) 1. Ladytron: The Way That I Found You 2. Little Boots: Stuck on Repeat 3. Marsheaux: Breakthrough 4. Stereolab : John Cage Bubblegum 5. Vampire Weekend: Cousins 6. Fiery Furnaces: Birdie ...
Συνέχεια...
Bullets over the Lab
Οι ουρανοί άνοιξαν και ο καλός θεούλης εμφανίστηκε μπροστά στον Ριβάλντο. "Θα μείνεις" του είπε. "Μα είπα ότι θα φύγω, θα με περάσουν για ταλιροφονιά". "Πες κάτι για την αγάπη του κόσμου και άλλα βραζιλιάνικα, κατάλαβες;"." Ναι". "Ωραία, άντε στο Lab στα Εξάρχεια να φτιάξεις μπλουζάκια τώρα..."Χίλια μπράβο στην Ισπανική ...
Συνέχεια...
Gone, Gone, Gone: Oι Drive και το Χρονικό της Ανταπόδοσης
Είναι Σάββατο απόγευμα, μόλις έχω καταφέρει να συρθώ από το κρεβάτι στον καναπέ (αν κατορθώσω να επιβιώσω μια ακόμη νύχτα Παρασκευής στην Αθήνα, νομίζω δεν έχω πλέον να φοβηθώ τίποτα), ο καφές έχει αρχίσει σιγά σιγά να κυλάει στις φλέβες μου, παλεύοντας να εκτοπίσει το αλκοόλ, και το μυαλό μου ...
Συνέχεια...
Digital Vibrations #2
Μουσικές πτήσεις στο σύννεφο, πολύ Apple, ένας ακόμα λαμπερός ψηφιακός γάμος, πατέντες, γκάφες, hackers παντού και πολλά μουσικά apps... Apple + Music in the Cloud = iCloud ? Στο προηγούμενο επεισόδιο πήρατε μία γεύση του τι εστί Music in the Cloud και Google Music, σε αυτό το επεισόδιο όμως είναι όλο ...
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 12/12/2008
Παρουσίαση και επιλογή μουσικής από τους Πάρη Παπαβλασόπουλο και Λευτέρη Κουσίδη.     Ακολουθεί το playlist της εκπομπήςIntro ( El Ten Eleven - Adam & Nathan Totally Kick Ass)The Boxer Rebellion - We Have This Place Surrounded (www.myspace.com/theboxerrebellion)Parts & Labor - Nowhere's Nigh (www.myspace.com/partsandlabor)Constantines - Trans Canada (www.myspace.com/constantines)Black Mountain - 13 Walls (www.myspace.com/blackmountain)Masters ...
Συνέχεια...
Destroy your myth in Greece
Ήταν μαθηματικά αποδεδειγμένο ότι κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα, η χώρα πρότυπο της ανοργανωσιάς, των χαμηλών ταχυτήτων και της καθυστερημένης εγρήγορσης θα έπαιρνε αυτό που της άξιζε, ίσως την μεγίστη των καταστροφών, που ντυμένη στα κόκκινα «απονέμει» στον καθένα μας ξεχωριστά άλλα και σ όλους μαζί αυτό που μας αξίζει. ...
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 29/05/2009 με καλεσμένους τους Poly Quartet
Αυτή την εβδομάδα, το Mixtape Radio Show, την εκπομπή του mixtape.gr στον "105,5 ΣτοΚόκκινο" παρουσιάζει ο Ανδρέας Βιολάρης με καλεσμένο τον Κώστα Γιαξόγλου των Poly Quartet  1. Yiannis Kasetas - Redman blues2. Poly Quartet - Fairy dance3. George Kontrafouris - Cool Rider4. The Bad Plus - Lithium5. Blazin' Quartet - Alexandria6. ...
Συνέχεια...
Δε Μας Χέζεις ρε Ρον Nτένις…..
Το άκουσα στις ειδήσεις του BBC και για να το λένε αυτοί κάποια βάση θα υπάρχει. Το αφεντικό της Μακλάρεν, Ρον Ντένις θα ασκήσει έφεση, λέει, για να ακυρωθούν όσοι τερμάτισαν μεταξύ Αλόνσο και Χάμιλτον στο Γκραν Πρι της Βραζιλίας ώστε ο νεαρός να κερδίσει τους βαθμούς που του χρειάζονται ...
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 11/12/2009
Αυτή την εβδομάδα, το Mixtape Radio Show, την εκπομπή του mixtape.gr στον "105,5 ΣτοΚόκκινο" παρουσιάζουν ο Ανδρέας Βιολάρης και η Ευαγγελία Πανταζοπούλου.  PlaylistQuantic - The Dreaming Mind Pt 1Atlas Sound - Quick Canal (ft Laetitia Sadier)Tom Baxter - Tell her todayGrant Lee Phillips- Like A LoverBlakroc - What you do to ...
Συνέχεια...
Return Of The Greeks
Ακούστε την εκπομπή της 04/12/2009
Οι έλεγχοι των μαθητών του τελικού
Το Τέλος Της Λογικής – Όσα δεν φτάνει
Aaaaaaaaaand always look on the bright side of
Son of Sam* or IΆm just looking for
Ακούστε την εκπομπή της 26/10/2008
Αυθαίρετες σταγόνες ποπ κουλτούρας
Με αφορμή το Πάσχα
Το Τέλος της Λογικής – Ηλικιακή Μελέτη
Μονομαχία στο Μεστάγια Κοράλ
Ο αλήτης που καταστρέφει το ποδόσφαιρο
Champions League Final: Moscow 2008
Τα δικά μας παιδιά – Ceri Hughes
Best 11
Η Διεθνής Αμνηστία σε χρειάζεται για το μεγαλύτερο
Bullets – Σφαίρες πάνω από την Superleague
Whiskey in the Jar
….aaaaaaaaaaaaand always look on the bright side of
Liquid Light – Η σταγόνα που δε θα
Aaaaaaaaaaaaaand always look on the bright side of
Ακούστε την εκπομπή της 15/1/2010
Bullets over the Lab
Gone, Gone, Gone: Oι Drive και το Χρονικό
Digital Vibrations #2
Ακούστε την εκπομπή της 12/12/2008
Destroy your myth in Greece
Ακούστε την εκπομπή της 29/05/2009 με καλεσμένους τους
Δε Μας Χέζεις ρε Ρον Nτένις…..
Ακούστε την εκπομπή της 11/12/2009