…Τα λέγαμε και στο αυτοκίνητο, στον long and windy road προς το Minehead: αυτό θα ήταν το underdog ανάμεσα στα All Tomorrow’s Parties, ένα φεστιβάλ στημένο από μια (μουσάτη) αυστραλέζικη μπάντα, που μάζεψε όλους τους (μουσάτους) Αυστραλούς φίλους της, αδράζοντας (απ’ τα μούσια) την ευκαιρία να τα πιουν όλοι μαζί στο εξωτικό περιβάλλον του Butlins Holiday Resort.

Θα ήταν μια εμπειρία, δε το συζητάμε, όσο συμπληρωνόταν το line-up πάντως -που είχε ξεκινήσει υποδειγματικά, με Grinderman και Spiritualized για κράχτες- το έβλεπα να εξελίσσεται σ’ ένα εφιαλτικό hippy-folk convention, μ’ όλους αυτούς τους ξεψυχισμένους singers/songwriters κι όλες αυτές τις αγάμητες chanteuses να γρατζουνάνε κιθάρες, βιολιά και γιουκαλίλι μπροστά σε μερικές χιλιάδες μεθυσμένα Aγγλάκια. Fuck it, σκέφτηκα (positive thinking), θα είμαστε μια παρέα 8 άτομα, θα είμαστε δίπλα στη θάλασσα, θα έχουμε ένα ψυγείο γεμάτο αλκοόλ κι ένα ζεστό κρεβάτι σε απόσταση αναπνοής απ’ τις σκηνές -μπορώ να σκεφτώ πολύ χειρότερους τρόπους για να περάσει κανείς ένα τριήμερο…

ΗΜΕΡΑ ΠΡΩΤΗ
dt…Αφού τακτοποιηθήκαμε στο "chalet" μας (ας γελάσω) με τη γλαφυρή ονομασία Jellyfish Green, στην περιοχή Oyster Bay (ένας συνδυασμός κατασκηνώσεων του ΠΙΚΠΑ και των "Πουλιών" του Χίτσκοκ -τα οποία γαμημένα πουλιά δε μ’ αφήσαν να κλείσω μάτι), αμοληθήκαμε ατάκτως προς τις τρεις "σκηνές" (ένας συνδυασμός επαρχιακού κέντρου διασκεδάσεως και σαλονιού κρουαζιερόπλοιου -όχι το πιο rock’n’roll setting, αλλά μ’ έναν παράδοξο τρόπο ευχάριστα cheesy).

Η πρώτη εμφάνιση των Only Ones μετά από 25 χρόνια, που άνοιξε για μένα το συναυλιακό τριήμερο, ήταν συμπαθητική αλλά no big deal -ελπίζω τουλάχιστον να έχουν τα δικαιώματα για το "Another Girl, Another Planet" (όχι baby), που στην Αγγλία έχει εν τω μεταξύ …αναβαθμιστεί ως jingle της Vodafone. Η σχεδόν καρτουνίστικη, heroin chic παρουσία του Peter Perrett (ειλικρινά, δε νομίζω να έχω δει πιο αδύνατο άνθρωπο στη ζωή μου) εμπεριείχε πάντως ένα στοιχείο (παρακμιακού) ρομαντισμού, ένα προκαταβολικό punk rock αντίδοτο σε ότι ακολούθησε…

Οι Magnolia Electric Co. ήταν ο απόλυτος big sleep (πώς μπορεί κανείς ν’ ακούει τέτοια πράγματα, σας παρακαλώ, εξηγήστε μου), τους Dirty Three τους έχω πετύχει σε κραταιότερες εποχές (επιπλέον, ο Warren Ellis μίλαγε πολύ κι εκείνη τη στιγμή αυτό που με τράβαγε περισσότερο ήταν οι μυρωδιές από το Pizza Hut), για τον Ψαραντώνη τί να σας πω τώρα, μπορεί να ήταν η cult φιγούρα του φεστιβάλ (κρυφάκουσα μάλιστα τον Mick Harvey να τον επαινεί στον James Johnston) αλλά, ναι, εντάξει, ωραίο αστείο, τους Art Of Fighting δεν τους άντεξα πάνω από δύο κομμάτια και, βασικά, το μόνο που με κράτησε στα πόδια μου ήταν α. οι καρέκλες του Centre Stage και β. η αναμονή για τους Devastations. Enter, η πρώτη μεγάλη απογοήτευση του ATP. Καμία σχέση με προηγούμενες εμφανίσεις τους στο Βερολίνο, καμία σχέση με την εμφάνισή τους στην Αθήνα: ένα 45λεπτο σετ αποτελούμενο σχεδόν αποκλειστικά από ατάκτως ερριμμένα καινούργια τραγούδια κι ένα attitude τόσο ξενερωματικά cocky, που αμφιβάλλω αν θα μπορέσω να τους ξανακούσω ποτέ όπως πριν (Conrad αγόρι μου, μπορεί όλο αυτό το ποζεριλίκι να πιάνει στο χωριό σου, αλλά το ATP δεν είναι κοτέτσι και ως εκ τούτου δε χρειάζεται πετεινούς). Κρίμα δηλαδή, γιατί ο τύπος έχει γαμώ τις φωνές και 2-3 (άντε, 4-5) τραγούδια που με γονατίζουν.

ΗΜΕΡΑ ΔΕΥΤΕΡΗ
Αυτό που με γονάτισε, όχι μεταφορικά, τη δεύτερη μέρα ήταν το πήγαινε-έλα από σκηνή σε σκηνή, καθότι αυτοί οι άσχετοι οι Dirty Three (ή όποιοι τέλος πάντων κανονίζουν το πρόγραμμα) έβαλαν όλα τα γκρουπ που ήθελα να δω να παίζουν τις ίδιες ώρες. Οι Low ήταν συμπαθητικοί, αλλά πολύ low για πρώτο πράγμα μόλις έχεις ανοίξει τα μάτια σου, ο Alan Vega ήταν το αποκορύφωμα της ανθρώπινης γελοιότητας (και ματαιοδοξίας, υποθέτω), ένα αλαλάζον λείψανο μ’ ένα κακόηχο τεκνοειδές beat, ο Yann Tiersen με τον lightweight θόρυβό του ήταν τουλάχιστον αξιοπρεπής (το δεύτερο γαλλικό σχήμα που είδα αργότερα το ίδιο βράδυ, οι Youpi Youpi Yeah, ήταν μια μικρή έκπληξη -επιτέλους, λίγος σύγχρονος ήχος), οι Αυστραλοί Drones ήταν μια μεγαλύτερη έκπληξη, ένα φοβερά δεμένο, φοβερά βρώμικο swamp rock σχήμα, αγαλλίαση ώτων για τους απανταχού fan των Gun Club, η Nina Nastasia με τον Jim White αντιθέτως ήταν σκέτος ύπνος, ενώ οι Einstürzende Neubauten, που έκλεισαν τη βραδιά, έχουν πλέον "εξελιχθεί" σ’ ένα μάλλον βαρετό, arty σχήμα, με τον Blixa να επιδεικνύει το τευτονικό χιούμορ του και να μουρμουρίζει αφελείς μονόλογους κάτω απ’ τις αφέλειές του (μπορεί πάντως να έχει χάλια κούρεμα, αλλά τουλάχιστον δεν έχει μούσι).

Ανάμεσα σ’ όλα αυτά (και σε μερικά ακόμη που δεν πρόλαβα), έλαβαν χώρα και οι (τελικά) τρεις καλύτερες εμφανίσεις του φεστιβάλ -με αυστηρά υποκειμενική αξιολογική σειρά: Scientists, Spiritualized και Grinderman. Τί να πω τώρα για τους Scientists; Τους είχα πρωτοδεί δυο-τρία χρόνια πριν στο Βερολίνο και ήξερα πόσο φοβεροί είναι live, αλλά αυτή η εμφάνισή τους στο ATP ήταν απλά απίστευτη: από το "Swampland" που άνοιξε το σετ τους μέχρι το "We Had Love" που το έκλεισε, ένα αδιάκοπο rock’n’roll ντελίριο. Υπερ-έντονο, υπερ-δυναμικό, υπερ-γαμάτο. Στα 50 του, ο Kim Salmon ηγείται ενός πραγματικού rock’n’roll τέρατος ("You guys are fucking amazing", φωνάζει κάποιος από κάτω, "Well, fucking thanks", απαντάει αυτός) και, ειλικρινά, δε θέλω καν να φανταστώ πώς θα ήταν αυτή η μπάντα 25 χρόνια πριν.

Τους Spiritualized, τουλάχιστον, τους έχω προλάβει στον καιρό τους, τους πρόλαβα μάλιστα και δύο βράδυα πριν, στο Λονδίνο, σ’ ένα γλυκύτατο (εντάξει, έχουμε και μερικές αδυναμίες) ακουστικό σετ, που μπορεί και να μ’ έκανε μια-δυο φορές ν’ ανατριχιάσω. Το κατανυκτικό περιβάλλον του Shepherd’s Bush Empire δε συγκρίνεται βέβαια με τη σκηνή του Skyline Pavillion του Butlins, η "Spiritualized Acoustic Mainline" όμως ήταν ατόφια εκεί -η ακουστική κιθάρα του Jason Pierce, το Fender Rhodes του Doggen, τέσσερα έγχορδα, τρεις gospel φωνές και μερικές υποδειγματικά ενορχηστρωμένες, γεμάτες εξάρσεις και παύσεις εκτελέσεις κομματιών Spiritualized και Spacemen 3. Το σετ τους ήταν μεν μικρότερο από το απολαυστικό δίωρο του Λονδίνου, αλλά γι’ αυτό πιο πυκνό σε highlights. Το "Sound Of Confusion" και το "I Think I’m In Love" κι ένα φοβερό meddley των "Ladies And Gentlemen We Are Floating In Space" και "Can’t Help Falling In Love" δυο φορές ζωντανά μέσα σε λίγες μέρες (και μια τρίτη που με περιμένει στη γωνία);;; Oh Lord, τί άλλο να ζητήσει κανείς;

…Αν πάντως κάποιος ζητούσε τον Nick Cave, δε θα έφευγε απογοητευμένος από το ATP: δύο σετ, ένα "solo" κι ένα ως Grinderman, δύο βραδιές στη σειρά -κι άλλα ονόματα εμφανίστηκαν δύο φορές, το πεντάωρο του Cave όμως (με το ό,τι αυτό συνεπάγεται…) δεν το πλησίασε κανείς. Το "solo" τμήμα της εμφάνισής του ήταν στην ουσία ένα mini-best of των Bad Seeds χωρίς τους Bad Seeds (αλλά με τους λοιπούς Grinderman), ελαφρώς σφιγμένο την πρώτη ημέρα, αισθητά πιο χαλαρό τη δεύτερη (όπου ο Cave έπαιρνε παραγγελιές, έπαιξε μάλιστα και το "Tupelo", την καλύτερη -κι απ’ ότι φάνηκε πιο αυθόρμητη- στιγμή ενός όχι-τραγικά-αναγκαίου σετ). Με το τέλος της "solo" εμφάνισης, ο Cave και οι λοιποί Grinderman αποσύρθηκαν απ’ τη σκηνή κι επανήλθαν ένα τέταρτο αργότερα ως …Grinderman. Χμ, ενδιαφέρον concept, Nick.

Η πρώτη ever εμφάνιση των Grinderman είχε ένα rocky start (ο Cave μπαίνει δυναμικά κραυγάζοντας τις πρώτες λέξεις του "Get It On", οι υπόλοιποι δεν καταφέρνουν ν’ ακολουθήσουν, αμηχανία, άντε πάλι η εισαγωγή του "Get It On"), αλλά μία δεόντως rocking συνέχεια. Ήταν εξάλλου αναμενόμενο: ο ξανανιωμένος Cave έδινε show, έπαιζε παράλληλα κιθάρα και πιάνο, χτυπιόταν μπροστά στο μικρόφωνο, έκανε ανάποδα ψαλίδια, αυτό το γαμημένο μουστάκι να μην είχε και θα μπορούσε σχεδόν να με πιάσει. Μη σας πω δηλαδή ότι πάνω στη σκηνή βρισκόταν επίσης ο Bobby Gillespie (επιτέλους, λίγο star allure) που έκανε δεύτερα φωνητικά, έπαιζε ντέφι και χόρευε (respect, Nick, δεν είναι και λίγο να έχεις τον Bobby Gillespie για αρκούδα σου). Οι Grinderman, αν και δε μου ακούστηκαν ιδιαίτερα προβαρισμένοι (είναι κι όλοι τους αρχάριοι, βλέπετε) ήταν σαφώς ο ισχυρότερος μαγνήτης του φεστιβάλ (και το να τους βλέπεις δύο μέρες στη σειρά δεν είναι τελικά και τόσο άσχημο), αλλά είμαι σίγουρη ότι η live απήχησή τους θα ήταν μεγαλύτερη (και πιο ουσιαστική) αν δεν είχε προηγηθεί η λιτανεία στο λαμπρό παρελθόν του Cave. Σωστό μέρος, λάθος στιγμή;

ΗΜΕΡΑ ΤΡΙΤΗ
Στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή αισθανόμουν ότι βρίσκομαι ολόκληρη την τρίτη και τελευταία ημέρα του ATP. Παρά τις γενναίες προσπάθειές μου, δεν πρόλαβα τον Ed Kuepper ("baby when you got to sleep, you got to sleep" – τουλάχιστον, Χρήστο, ο Jason με καταλαβαίνει), είδα για λίγο τους Silver Mt. Zion Orchestra, που σε γενικές γραμμές μου αρέσουν αλλά προτιμώ να τους ακούω ξαπλωμένη, βόλταρα στην παραλία, χαλάρωσα στο γρασίδι και μ’ αυτό το τουριστικό τέμπο πέρασα από τους White Magic (εκνευριστικά ανυπόφοροι χίπηδες) στους Mum Smokes (επιεικώς υποφερτά, ελαφρώς βαρεμένα ποπάκια) κι από τους Small Knives (Simon & Garfunkel-μετά-τη-λοβοτομή) στους Tren Brothers (δηλαδή στους Dirty Three χωρίς τον Warren Ellis -έλεος πια). Έχοντας επιτυχώς αποφύγει διάφορες Tara Jane O’Neil και Mary Margaret O’Hara και πάει Ο’λέγοντας, στάθηκα λίγο περισσότερο (όσο άντεξα δηλαδή) στη Joanna Newsom από το μικρό σπίτι στο λιβάδι (καλά, το κοριτσάκι μιλάμε είναι για σφαλιάρες: την έχετε ίσως ακούσει να τραγουδάει, αλλά δεν έχετε ακούσει τίποτε αν δεν την ακούσετε να μιλάει) και την Cat Power με το trailer park chic της (από κοντά, μια φτηνής αισθητικής γκόμενα με αδιάφορης αισθητικής μουσική και, παρεμπιπτόντως, αντικείμενο φοβερών διαξιφισμών στο τέλος της βραδιάς -έχουμε μια ανοιχτή συζήτηση, μην ξεχνιόμαστε παιδιά). Με εξαίρεση την επανάληψη της πατέντας Nick Cave/Grinderman, το μόνο πράγμα που μου τράβηξε το ενδιαφέρον όλη μέρα ήταν ο DJ με το μπλουζάκι Dead Moon στο Crazy Horse. Για τη μουσική, εννοείται.

ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΕΙ
Στα συν: η οργάνωση (απλά άψογη), το κοινό (πιο "σοβαρό" απ’ αυτό των μεγάλων φεστιβάλ, ίσως να έφταιγε βέβαια κι η μουσική), το vibe (πολύ χαλαρό). Στα πλην: το accommodation (ένα upgrade το έπαιρνε), το line-up (τουλάχιστον δύο upgrade), το vibe (δες παραπάνω).

Αφήνοντας πάντως το Minehead, πήρα μαζί μου (μαζί με τη διαπίστωση ότι οι Dirty Three έχουν χάλια γούστο) τις εξείς βαθιά βιωματικές αλήθειες:
-Δε θέλω να ξαναδώ μπροστά μου άνθρωπο με μούσι/γενειάδα/μουστάκι (ή ένα συνδυασμό αυτών).
-Δε θέλω να ξανακούσω singers/songwriters, γυναίκες ή άντρες.
-Δε θέλω να ξανακούσω άρπες, λύρες, μπαλαλάικες.
-ΘΕΛΩ να δω νεαρά παιδιά να χτυπιούνται στη σκηνή σα να μην υπάρχει αύριο κι όχι (μόνο) μεσήλικες ρόκερ να αναδεύουν το παρελθόν τους -το συγκεκριμένο Αll Tomorrow’s Parties θα μπορούσε να μετονομαστεί σε All Yesterday’s Parties, και τα πάρτι του χτες δεν είναι απαραίτητα τα καλύτερα.

Link
www.atpfestival.com/events/the-dirty-three/

Διάβασε επίσης...
Ακούστε την εκπομπή της 21/9/2008
Ακόμα ένα επεισόδιο της εβδομαδιαίας ραδιοφωνικής εκπομπής του mixtape.gr στο "Στο Κόκκινο 105.5".Επιλογή μουσικής και παρουσίαση αυτή την εβδομάδα από τους Λευτέρη Κουσίδη και Ηρακλή Κορέλη.   Ακολουθεί το playlist της εκπομπήςEmmylou Harris - Two More Bottles Of Wine Crosby Stills Nash & Young - 49 Bye-Byes / America's Children Fleet Foxes ...
Συνέχεια...
A Little Spice
Λοιπόν. Είναι επίσημο. Το Βερολίνο είναι καλύτερο απ' τη Νέα Υόρκη. Το έγραψε -με πηχυαίους τίτλους, βλέπε παραπλεύρως- και η Berliner Zeitung. Η έρευνα, απόρροια της οποίας είναι το παραπάνω πόρισμα, παραδόξως δεν αναφέρεται στα νεοϋορκέζικα γκρουπ που έχουν μετοικήσει εδώ, αλλά σε πράγματα όπως το βιοτικό επίπεδο κι άλλες ...
Συνέχεια...
Bullets – Σφαίρες πάνω από την Superleague
Τραυματίας ο Δέλλας, τραυματίας και ο Παπασταθόπουλος. Η φαντασίωση του κάθε φίλου της ΑΕΚ παίρνει πλέον, σάρκα και οστά. Στα γκολπόστ ο Μορέτο, με κεντρικό αμυντικό δίδυμο Ζεράλντο ¶λβες και Ασκάρατε. I got chills that multiplying.Στην πραγματικότητα είναι κατάσκοπος. Διπλός πράκορας. Με πέντε πρόσωπα και άλλα τόσα διαβατήρια, ο Τόμας ...
Συνέχεια...
Αδικία, Γραφικότητα και Ιδρώτας
Τέλειωσε το πρωτάθλημα. Είδηση μεγατόνων. Ο Ολυμπιακός το σήκωσε για πολλοστή φορά. Στην ξερή μας. Να το έπαιρνε ο Θρασύβουλος να κάναμε πανηγύρι. Αλλά περισσότερα για τους καμικάζι του Αναστασάκου απο του χρόνου.Μπράβο μαλάκα Ριβάλντο. Μπράβο γραφικοί φίλοι μου ΑΕΚτζήδες (γιατί είμαι δικός σας, αλλά τι να λέμε τώρα) που ...
Συνέχεια...
Chasing Amy
Τόσον καιρό την περίμενα αυτή τη στιγμή... Λίγο ακόμη μπορώ να περιμένω... Kαι λίγο ακόμη... Και λίγο ακόμη... Μία ολόκληρη ώρα αφότου το support έχει εγκαταλείψει τη σκηνή, ένας roadie τοποθετεί πλάι στο μικρόφωνο ένα ποτήρι με σκουρόχρωμο περιεχόμενο. Για πρώτη φορά στη συναυλιακή μου ζωή, ένα ποτήρι δέχεται τέτοιο ...
Συνέχεια...
Τρία (μη) χρώματα: Μαύρο, Μαύρο, Μαύρο
Υπότιτλος: Ο φασισμός του ανώνυμου μικροαστού.Όπερα σε τρία μέρη. Χαρακτήρες:Δημοκρατία. 1789, Γαλλική Επανάσταση. Θεμελίωση της σημερινής δυτικοευρωπαϊκού τύπου δημοκρατίας (work in progress από τότε, βλ. αποικισμό, corporations κλπ). Εμπνεόμενη μόνο κατ' όνομα από την αθηναϊκή δημοκρατία στην οποία δικαιώματα είχαν μόνο οι άρρενες πολίτες - γυναίκες, παιδιά, σκλάβοι, σκυλιά το ...
Συνέχεια...
Bullets over the Lab
Οι ουρανοί άνοιξαν και ο καλός θεούλης εμφανίστηκε μπροστά στον Ριβάλντο. "Θα μείνεις" του είπε. "Μα είπα ότι θα φύγω, θα με περάσουν για ταλιροφονιά". "Πες κάτι για την αγάπη του κόσμου και άλλα βραζιλιάνικα, κατάλαβες;"." Ναι". "Ωραία, άντε στο Lab στα Εξάρχεια να φτιάξεις μπλουζάκια τώρα..."Χίλια μπράβο στην Ισπανική ...
Συνέχεια...
Μπουένος Ντίας Σούπερ Λίγκα
Νάου ις δε σάμερ οφ αουρ ντισκοντέντ μέηντ γκλόριους γουίντερ μπαη δις σαν οφ Ντουάιτ Γιορκ.Αντε να επιστρέφουμε στο γρασίδι σιγά-σιγά κυριές και κύριοι. Ναι, δεν λέω, καλές και οι διακοπές και οι βούτες στην παραλία και οι βούτες στην χωριάτικη αλλά φτάνει πια με το αισχρό γλίτσι-γλίτσι στην άμμο ...
Συνέχεια...
Track 4
Πρωτομαγιά σήμερα και η εργατική τάξη αναζητά το παρελθόν αλλά και το μέλλον της, σχεδόν κάτω από το παράθυρό μου. Καλώς ή κακώς, προσωπικά το τελευταίο πράγμα που μπορεί να με αγγίξει είναι μία παραδοσιακά τυποποιημένη πορεία, που όσο και να προσπαθούν οι διοργανωτές της να την κρατήσουν ζωντανή και ...
Συνέχεια...
Οι έλεγχοι των μαθητών του τελικού
Ματζέστερ του Γιουτάινεν (που λένε και οι γνώστες) Έντγουιν Βαν Ντερ ΣαρΟ ¶νθρωπος με το τετραπλό όνομα και την εξαόροφη κορμοστασιά, κερδίζει στο νήμα τις εντυπώσεις ως ο άνθρωπος που έδωσε το κουπίδι στην United, αλλά όπως συνηθίζει σε κάθε τελείωμα σεζόν, έκανε 2-3 γκέλες, ήταν ασταθής σε σχέση με ...
Συνέχεια...
K.O.K., Αβραμιώτου festival, το μέλλον του Ελληνικού Κινηματογράφου, Summer Gigs
Κ.Ο.Κ.Εφαρμογή νέου Κ.Ο.Κ. έχουμε απ'την προηγούμενη εβδομάδα και ανεπίσημα όλοι γκρινιάζουν. Επίσημα φυσικά όλοι δηλώνουν, «α, ναι, τι ωραία, έπρεπε, να βάλουμε μυαλό» και άλλες τέτοιες παπαριές αλλά μέσα τους αναπολούν τη δεκαετία του ΄80 που όπως έλεγε και ο Bill Hicks αν σε σταματούσαν και είχες πιει, ζητούσαν συγγνώμη ...
Συνέχεια...
Mixtape Radio Show (15/6/2008)
Χωρίς πολλά πολλά...Τι διαβάζετε στο mixtape.gr;Ε αυτά είναι που θα ακούτε κάθε Κυριακή 00:00 - 02:00 «Στο Κόκκινο 105.5».Η πρώτη εκπομπή, την περασμένη Κυριάκη, έτρεξε με 69.000 λάθη την ώρα.CD βγήκαν απo το player πριν την ώρα τους, τηλεφωνικές γραμμές δεν βγήκαν στο αέρα εγκαίρως, κάναμε πιο πολλά σαρδάμ και ...
Συνέχεια...
ΜΠΟΥΛΕΤΖ
Καρλίτο Τέβεζ αυτές οι κεφαλιές σου του 1 και κάτι μέτρου με συγκλονίζουν. Και ζυγίζουν όσο μια κούπα ρε τεράστιε ασχημομούρη.Ο Μπερμπάτοφ λέει θέλει να πάει σε με μια ομάδα δια να παίρνει κούπες. Ναι ρε κεφάλα, γιατί έχεις δει πολλές μέχρι τώρα και σου λείψανε.Επίσημο κάλεσμα του ΒΒΒ για ...
Συνέχεια...
Παρουσίαση προϊόντος: Mighty Mouse – MX Revolution της Logitech
Ποντίκι, το: μικρό γκρίζο ζώο, ανήκει στα τρωκτικά, και ζει σε σπίτια, αγρούς, υπονόμους κλπ./ χαρακτηρισμός νεοσύλλεκτου στρατιώτη / γυμνασμένος μυς του ανθρώπινου σώματος/μικρή συσκευή συνδεδεμένη σε Η/Υ με την οποία εκτελούνται διάφοροι χειρισμοί.Αν και το MX Revolution το καλύπτει ο τελευταίος ορισμός της λέξης "ποντίκι", δεν έχει καμία σχέση ...
Συνέχεια...
Aaaaaaaaaaaaand always look on the bright side of life….
   - Είχα σκοπό να ξεκινήσω διαφορετικά με αφορμή την πράξη ενός τρελού (δεν τον λέω εγώ έτσι, ο αρμόδιος υπουργός) πριν από ένα χρόνο περίπου, αλλά θα χαλάγαμε τις καρδιές μας ποικιλοτρόπως, οπότε αποφάσισα να σεβαστώ τις επιθυμίες των γονιών του νεκρού.- Ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης (συγνώμη αλλά δε μου ...
Συνέχεια...
Ο “άγνωστος εμπρηστής” ξεσπαθώνει…
Πρόκειται για κείμενο που λάβαμε σήμερα μέσω mail.Πρωτογράφτηκε το 1992. Όμως με πολύ λίγες προσαρμογές (κυρίως χρονικές) αποτελεί την διαχρονική χάρτα των πυρκαγιών κάθε Αυγούστου. Μοιάζει κωμικό και ειρωνικό αλλά αν το καλοσκεφτείτε δεν είναι καθόλου και είναι εξαιρετικά επίκαιρο. Διαβάστε το και προβληματιστείτε:----------------Γράφει ο "άγνωστος εμπρηστής":Κύριε διευθυντά,Επειδή η πολιτική ...
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 19/06/2009
Αυτή την εβδομάδα, το Mixtape Radio Show, την εκπομπή του mixtape.gr στον "105,5 ΣτοΚόκκινο" παρουσιάζει ο Λευτέρης Κουσίδης. 1. Knyfe Hyts - 'Screamin' Love' (Brenmar remix)2. Teengirl Fantasy - 'Now That's What I Call Vol.2'3. Fujiya & Miyagi - 'Knickerbocker'4. Omar Souleyman - 'Lansob Sherek'5. Friendly Fires - 'Skeleton Boy'6. Bibio ...
Συνέχεια...
…..aaaaaaand always look on the bright side of life!
  - Ας ξεκινήσουμε τίγκα στην επικαιρότητα, ήτοι ενδιαφέρουσες προτάσεις για πιό φτηνή (ουχί όμως φτηνιάρικη) ζωή:Βασικά για μέσα στη πόλη ποδηλατάκι. Ούτε βενζίνες, ούτε ασφάλιστρα, ούτε τέλη. Επίσης τέρμα αυτή η γελοιά αμερικανιά που λέγεται γυμναστήριο. Τρεξιματάκι (χαλαρό στην αρχή μη μου πάθετε και τίποτα), έστω και μέσα στη ...
Συνέχεια...
Σαντιάγκο Σολάρι: «Έπρεπε να είχα στρίψει στην Αλμπουκέρκη»
O Σαντιάγκο Σόλαρι είναι νέος και ωραίος, ένας ποδοσφαιριστής με ξακουστές τεχνικές αρετές και αποτελεί σταθερά τον διακαή πόθο των μεγάλων ελληνικών ομάδων κάθε καλοκαίρι. Μιλήσαμε μαζί του και καταφέραμε να του αποσπάσουμε μερικές αλήθειες σχετικά με το μέλλον του και το ελληνικό ποδόσφαιρο, του οποίου μάλιστα έδειξε γνώστης. Μία ...
Συνέχεια...
Aaaaaaaaaaand aaalways look on the bright side of life
- Διαβάζω και μεταφέρω εξώφυλλο εφημερίδας μεγάλης κυκλοφορίας.30 % πτώση σε ταξίδια του εξωτερικού (οι χώρες, οι πόλεις και τα πολυκαταστήματά τους θα' ναι εκεί πάντως και τα επόμενα πεντακόσια και χρόνια για να υποδεχτούν λιγούρηδες), 25% πτώση στην πληρότητα χειμερινών καταλυμάτων (χωρίς πάντως ουδείς να έχει αναφερθεί στο γεγονός ...
Συνέχεια...
Aaaaaaand, aalways look on the bright side of life…..
- Τα νεύρα μου! (λεπτομέρειες πιο κάτω).  - Όταν έγινε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου στην Αργεντινή είχαν κυκλοφορήσει στη Ολλανδία αφίσες που έγραφαν 'Θα Πάμε Εκεί Που Σκοτώνουν Τον Κόσμο;' (η διοργάνωση έγινε όταν ακόμα στη χώρα κυριαρχούσαν οι στρατηγοί) . Από την στιγμή που ανατέθηκε η διοργάνωση των επόμενων Ολυμπιακών ...
Συνέχεια...
Bullets over Broadway
Ο Ρέμος λέει ζήτησε από την ΑΕΚ μαζί με τα 800 χιλιάρικα και δύο παίχτες (Πλιάτσικα, Χετεμάι) ΚΑΙ τον Τόζερ για τους δώσει τον Παπαδόπουλο. Μάλιστα. Δεν του δίνουμε όλο το σκουόντ καλύτερα; Αξίζει.Ο Νίκος Κούβελας στα 35 του, αποδεικνύει ότι δεν είναι άδικα περασμένος στο πάνθεον τον cult ηρώων ...
Συνέχεια...
Τα δικά μας τα παιδιά – Μάρτιν El Loco Παλέρμο
Ένα όνομα. Μία αγαπημένη ιστορία. Μάρτιν El Loco Παλέρμο. Με αυτό το όνομα και αυτό το παρουσιαστικό, ο καθένας θα είχε δίκιο να εμπιστεύεται περισσότερο για την θέση του φόρ κάποιον από τους Πακιστανούς που βλέπουν κάτς στην βιτρίνα απέναντι από το Μινιόν.Είναι άγαρμπος. Σχεδόν αντιτουριστικός (ok, όχι όσο ο ...
Συνέχεια...
To Τέλος της Λογικής – Γκμοχ και Ξυλο: Οι Ισπανοί την δίνουν στο πλάι.
Καλησπέρα σας και καλως ήλθατε σε ακόμη ένα Τέλος Λογικής, φτιαγμένο με πόνο και αυταπάρνηση πορ τόντος λος παπιτσούλος αουτ δερ που υποφέρουν. Δεν πάει άλλο. Κάπου πρέπει να τελειώσει αυτή η θηριωδία. Εχω τις ημικρανίες του Σκότι Πίπεν, η σπλήνα μου λουπάρει στα 7600 rpm, το συκώτι μου θα ...
Συνέχεια...
Aaaaaaaand aaaalways look on the bright side of life
- Πείτε με απαισιόδοξο, αλλά ο νεκρός της Λεωφόρου Λαυρίου δεν μου προκάλεσε καμία έκπληξη. Ήταν απλά θέμα χρόνου και τύχης που στη συγκεκριμένη περίπτωση εγκατέλειψε αηδιασμένη τους εμπλεκόμενους στην υπόθεση . Αυτό που πραγματικά με εξέπληξε ήταν η ασχετοσύνη κάποιων παρουσιαστών αναφορικά με ουσίες που βρέθηκαν στα οπλοστάσια-συνδέσμους. Πριν ...
Συνέχεια...
Με αφορμή το Πάσχα
(και όλες τις άλλες γιορτές που αφήνουν την Αθήνα στους κατοίκους της και απομακρύνουν τους επισκέπτες- αρμένικη βίζιτα όπως θα χαρακτηριζόταν εκλαϊκευμένα- που της έχουν κατσικωθεί) Είμαι πρόθυμη και πανέτοιμη να με λιθοβολήσετε και να μου κολλήσετε τη ρετσινιά της ρατσίστριας μα θα το πω γιατί θα σκάσω: Αντί να ...
Συνέχεια...
Επιστολή στον Κύριο Γ. Παπανδρέου
Κύριε Πρόεδρε του ΠΑΣΟΚ παίρνω το θάρρος να απευθυνθώ σε σας μ' αυτό τον τρόπο επειδή έχω την αίσθηση πως απευθύνομαι σε έναν άνθρωπο που ξεφεύγει από τα πεπατημένα της ελληνικής πολιτικής σκηνής, ο οποίος με τις κατά καιρούς δηλώσεις και ενέργειές του (δεν θυμάμαι άλλο πολιτικό να παρακολουθεί μαζί ...
Συνέχεια...
DO IT ALL OVER AGAIN: PRIMAVERA SOUND 07
Ας ξεκινήσω απ' τα αυταπόδεικτα: το καλύτερο line-up του φετινού καλοκαιριού (μακράν), 15-20 λεπτά με τον υπόγειο από το κέντρο της Βαρκελώνης (not bad), πολιτισμένο περιβάλλον (δεν περιφέρεσαι χωμένος στη λάσπη σαν άνθρωπος των σπηλαίων), πολιτισμένες ώρες (τα καλύτερα πράγματα συμβαίνουν πάντα στο σκοτάδι), καλός καιρός (αν και μόλις έπεφτε ...
Συνέχεια...
Το Τέλος της Λογικής
Βρέθηκε. Πάτησε την ειδησεογραφική γη. Φαντάζει απίστευτο αλλά είναι μια απίστευτα καβλωτική αλήθεια. Το πούλιτζερ είναι ελληνικό. Κουφάλες. Που θα βγάλετε και γλώσσα.Το ρεπορτάζ είναι από το ματς του Ηρακλή με τον Ολυμπιακό. Το μικρό κειμενάκι που σεμνά κάθεται κάτω από το κείμενο ανάλυσης του ματς σε πιάνει αμέσως με ...
Συνέχεια...
Μισοάδειο ή μισογεμάτο;
Διάβασα σε χθεσινές εφημερίδες για την 'πετυχημένη' διαμαρτυρία των Αθηναίων το απόγευμα της Κυριακής μπροστά στη Βουλή με αφορμή την πρόσφατη φωτιά στην Πάρνηθα. Αν υπολογίσουμε πως ο αριθμός των συγκεντρωθέντων ήταν το πολύ 5.000 άνθρωποι θα διαπιστώσουμε πως σε μία πόλη των 5.000.000 κατοίκων μιλάμε για το 0,10% του ...
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 21/9/2008
A Little Spice
Bullets – Σφαίρες πάνω από την Superleague
Αδικία, Γραφικότητα και Ιδρώτας
Chasing Amy
Τρία (μη) χρώματα: Μαύρο, Μαύρο, Μαύρο
Bullets over the Lab
Μπουένος Ντίας Σούπερ Λίγκα
Track 4
Οι έλεγχοι των μαθητών του τελικού
K.O.K., Αβραμιώτου festival, το μέλλον του Ελληνικού Κινηματογράφου,
Mixtape Radio Show (15/6/2008)
ΜΠΟΥΛΕΤΖ
Παρουσίαση προϊόντος: Mighty Mouse – MX Revolution της
Aaaaaaaaaaaaand always look on the bright side of
Ο “άγνωστος εμπρηστής” ξεσπαθώνει…
Ακούστε την εκπομπή της 19/06/2009
…..aaaaaaand always look on the bright side of
Σαντιάγκο Σολάρι: «Έπρεπε να είχα στρίψει στην Αλμπουκέρκη»
Aaaaaaaaaaand aaalways look on the bright side of
Aaaaaaand, aalways look on the bright side of
Bullets over Broadway
Τα δικά μας τα παιδιά – Μάρτιν El
To Τέλος της Λογικής – Γκμοχ και Ξυλο:
Aaaaaaaand aaaalways look on the bright side of
Με αφορμή το Πάσχα
Επιστολή στον Κύριο Γ. Παπανδρέου
DO IT ALL OVER AGAIN: PRIMAVERA SOUND 07
Το Τέλος της Λογικής
Μισοάδειο ή μισογεμάτο;