…Τα λέγαμε και στο αυτοκίνητο, στον long and windy road προς το Minehead: αυτό θα ήταν το underdog ανάμεσα στα All Tomorrow’s Parties, ένα φεστιβάλ στημένο από μια (μουσάτη) αυστραλέζικη μπάντα, που μάζεψε όλους τους (μουσάτους) Αυστραλούς φίλους της, αδράζοντας (απ’ τα μούσια) την ευκαιρία να τα πιουν όλοι μαζί στο εξωτικό περιβάλλον του Butlins Holiday Resort.

Θα ήταν μια εμπειρία, δε το συζητάμε, όσο συμπληρωνόταν το line-up πάντως -που είχε ξεκινήσει υποδειγματικά, με Grinderman και Spiritualized για κράχτες- το έβλεπα να εξελίσσεται σ’ ένα εφιαλτικό hippy-folk convention, μ’ όλους αυτούς τους ξεψυχισμένους singers/songwriters κι όλες αυτές τις αγάμητες chanteuses να γρατζουνάνε κιθάρες, βιολιά και γιουκαλίλι μπροστά σε μερικές χιλιάδες μεθυσμένα Aγγλάκια. Fuck it, σκέφτηκα (positive thinking), θα είμαστε μια παρέα 8 άτομα, θα είμαστε δίπλα στη θάλασσα, θα έχουμε ένα ψυγείο γεμάτο αλκοόλ κι ένα ζεστό κρεβάτι σε απόσταση αναπνοής απ’ τις σκηνές -μπορώ να σκεφτώ πολύ χειρότερους τρόπους για να περάσει κανείς ένα τριήμερο…

ΗΜΕΡΑ ΠΡΩΤΗ
dt…Αφού τακτοποιηθήκαμε στο "chalet" μας (ας γελάσω) με τη γλαφυρή ονομασία Jellyfish Green, στην περιοχή Oyster Bay (ένας συνδυασμός κατασκηνώσεων του ΠΙΚΠΑ και των "Πουλιών" του Χίτσκοκ -τα οποία γαμημένα πουλιά δε μ’ αφήσαν να κλείσω μάτι), αμοληθήκαμε ατάκτως προς τις τρεις "σκηνές" (ένας συνδυασμός επαρχιακού κέντρου διασκεδάσεως και σαλονιού κρουαζιερόπλοιου -όχι το πιο rock’n’roll setting, αλλά μ’ έναν παράδοξο τρόπο ευχάριστα cheesy).

Η πρώτη εμφάνιση των Only Ones μετά από 25 χρόνια, που άνοιξε για μένα το συναυλιακό τριήμερο, ήταν συμπαθητική αλλά no big deal -ελπίζω τουλάχιστον να έχουν τα δικαιώματα για το "Another Girl, Another Planet" (όχι baby), που στην Αγγλία έχει εν τω μεταξύ …αναβαθμιστεί ως jingle της Vodafone. Η σχεδόν καρτουνίστικη, heroin chic παρουσία του Peter Perrett (ειλικρινά, δε νομίζω να έχω δει πιο αδύνατο άνθρωπο στη ζωή μου) εμπεριείχε πάντως ένα στοιχείο (παρακμιακού) ρομαντισμού, ένα προκαταβολικό punk rock αντίδοτο σε ότι ακολούθησε…

Οι Magnolia Electric Co. ήταν ο απόλυτος big sleep (πώς μπορεί κανείς ν’ ακούει τέτοια πράγματα, σας παρακαλώ, εξηγήστε μου), τους Dirty Three τους έχω πετύχει σε κραταιότερες εποχές (επιπλέον, ο Warren Ellis μίλαγε πολύ κι εκείνη τη στιγμή αυτό που με τράβαγε περισσότερο ήταν οι μυρωδιές από το Pizza Hut), για τον Ψαραντώνη τί να σας πω τώρα, μπορεί να ήταν η cult φιγούρα του φεστιβάλ (κρυφάκουσα μάλιστα τον Mick Harvey να τον επαινεί στον James Johnston) αλλά, ναι, εντάξει, ωραίο αστείο, τους Art Of Fighting δεν τους άντεξα πάνω από δύο κομμάτια και, βασικά, το μόνο που με κράτησε στα πόδια μου ήταν α. οι καρέκλες του Centre Stage και β. η αναμονή για τους Devastations. Enter, η πρώτη μεγάλη απογοήτευση του ATP. Καμία σχέση με προηγούμενες εμφανίσεις τους στο Βερολίνο, καμία σχέση με την εμφάνισή τους στην Αθήνα: ένα 45λεπτο σετ αποτελούμενο σχεδόν αποκλειστικά από ατάκτως ερριμμένα καινούργια τραγούδια κι ένα attitude τόσο ξενερωματικά cocky, που αμφιβάλλω αν θα μπορέσω να τους ξανακούσω ποτέ όπως πριν (Conrad αγόρι μου, μπορεί όλο αυτό το ποζεριλίκι να πιάνει στο χωριό σου, αλλά το ATP δεν είναι κοτέτσι και ως εκ τούτου δε χρειάζεται πετεινούς). Κρίμα δηλαδή, γιατί ο τύπος έχει γαμώ τις φωνές και 2-3 (άντε, 4-5) τραγούδια που με γονατίζουν.

ΗΜΕΡΑ ΔΕΥΤΕΡΗ
Αυτό που με γονάτισε, όχι μεταφορικά, τη δεύτερη μέρα ήταν το πήγαινε-έλα από σκηνή σε σκηνή, καθότι αυτοί οι άσχετοι οι Dirty Three (ή όποιοι τέλος πάντων κανονίζουν το πρόγραμμα) έβαλαν όλα τα γκρουπ που ήθελα να δω να παίζουν τις ίδιες ώρες. Οι Low ήταν συμπαθητικοί, αλλά πολύ low για πρώτο πράγμα μόλις έχεις ανοίξει τα μάτια σου, ο Alan Vega ήταν το αποκορύφωμα της ανθρώπινης γελοιότητας (και ματαιοδοξίας, υποθέτω), ένα αλαλάζον λείψανο μ’ ένα κακόηχο τεκνοειδές beat, ο Yann Tiersen με τον lightweight θόρυβό του ήταν τουλάχιστον αξιοπρεπής (το δεύτερο γαλλικό σχήμα που είδα αργότερα το ίδιο βράδυ, οι Youpi Youpi Yeah, ήταν μια μικρή έκπληξη -επιτέλους, λίγος σύγχρονος ήχος), οι Αυστραλοί Drones ήταν μια μεγαλύτερη έκπληξη, ένα φοβερά δεμένο, φοβερά βρώμικο swamp rock σχήμα, αγαλλίαση ώτων για τους απανταχού fan των Gun Club, η Nina Nastasia με τον Jim White αντιθέτως ήταν σκέτος ύπνος, ενώ οι Einstürzende Neubauten, που έκλεισαν τη βραδιά, έχουν πλέον "εξελιχθεί" σ’ ένα μάλλον βαρετό, arty σχήμα, με τον Blixa να επιδεικνύει το τευτονικό χιούμορ του και να μουρμουρίζει αφελείς μονόλογους κάτω απ’ τις αφέλειές του (μπορεί πάντως να έχει χάλια κούρεμα, αλλά τουλάχιστον δεν έχει μούσι).

Ανάμεσα σ’ όλα αυτά (και σε μερικά ακόμη που δεν πρόλαβα), έλαβαν χώρα και οι (τελικά) τρεις καλύτερες εμφανίσεις του φεστιβάλ -με αυστηρά υποκειμενική αξιολογική σειρά: Scientists, Spiritualized και Grinderman. Τί να πω τώρα για τους Scientists; Τους είχα πρωτοδεί δυο-τρία χρόνια πριν στο Βερολίνο και ήξερα πόσο φοβεροί είναι live, αλλά αυτή η εμφάνισή τους στο ATP ήταν απλά απίστευτη: από το "Swampland" που άνοιξε το σετ τους μέχρι το "We Had Love" που το έκλεισε, ένα αδιάκοπο rock’n’roll ντελίριο. Υπερ-έντονο, υπερ-δυναμικό, υπερ-γαμάτο. Στα 50 του, ο Kim Salmon ηγείται ενός πραγματικού rock’n’roll τέρατος ("You guys are fucking amazing", φωνάζει κάποιος από κάτω, "Well, fucking thanks", απαντάει αυτός) και, ειλικρινά, δε θέλω καν να φανταστώ πώς θα ήταν αυτή η μπάντα 25 χρόνια πριν.

Τους Spiritualized, τουλάχιστον, τους έχω προλάβει στον καιρό τους, τους πρόλαβα μάλιστα και δύο βράδυα πριν, στο Λονδίνο, σ’ ένα γλυκύτατο (εντάξει, έχουμε και μερικές αδυναμίες) ακουστικό σετ, που μπορεί και να μ’ έκανε μια-δυο φορές ν’ ανατριχιάσω. Το κατανυκτικό περιβάλλον του Shepherd’s Bush Empire δε συγκρίνεται βέβαια με τη σκηνή του Skyline Pavillion του Butlins, η "Spiritualized Acoustic Mainline" όμως ήταν ατόφια εκεί -η ακουστική κιθάρα του Jason Pierce, το Fender Rhodes του Doggen, τέσσερα έγχορδα, τρεις gospel φωνές και μερικές υποδειγματικά ενορχηστρωμένες, γεμάτες εξάρσεις και παύσεις εκτελέσεις κομματιών Spiritualized και Spacemen 3. Το σετ τους ήταν μεν μικρότερο από το απολαυστικό δίωρο του Λονδίνου, αλλά γι’ αυτό πιο πυκνό σε highlights. Το "Sound Of Confusion" και το "I Think I’m In Love" κι ένα φοβερό meddley των "Ladies And Gentlemen We Are Floating In Space" και "Can’t Help Falling In Love" δυο φορές ζωντανά μέσα σε λίγες μέρες (και μια τρίτη που με περιμένει στη γωνία);;; Oh Lord, τί άλλο να ζητήσει κανείς;

…Αν πάντως κάποιος ζητούσε τον Nick Cave, δε θα έφευγε απογοητευμένος από το ATP: δύο σετ, ένα "solo" κι ένα ως Grinderman, δύο βραδιές στη σειρά -κι άλλα ονόματα εμφανίστηκαν δύο φορές, το πεντάωρο του Cave όμως (με το ό,τι αυτό συνεπάγεται…) δεν το πλησίασε κανείς. Το "solo" τμήμα της εμφάνισής του ήταν στην ουσία ένα mini-best of των Bad Seeds χωρίς τους Bad Seeds (αλλά με τους λοιπούς Grinderman), ελαφρώς σφιγμένο την πρώτη ημέρα, αισθητά πιο χαλαρό τη δεύτερη (όπου ο Cave έπαιρνε παραγγελιές, έπαιξε μάλιστα και το "Tupelo", την καλύτερη -κι απ’ ότι φάνηκε πιο αυθόρμητη- στιγμή ενός όχι-τραγικά-αναγκαίου σετ). Με το τέλος της "solo" εμφάνισης, ο Cave και οι λοιποί Grinderman αποσύρθηκαν απ’ τη σκηνή κι επανήλθαν ένα τέταρτο αργότερα ως …Grinderman. Χμ, ενδιαφέρον concept, Nick.

Η πρώτη ever εμφάνιση των Grinderman είχε ένα rocky start (ο Cave μπαίνει δυναμικά κραυγάζοντας τις πρώτες λέξεις του "Get It On", οι υπόλοιποι δεν καταφέρνουν ν’ ακολουθήσουν, αμηχανία, άντε πάλι η εισαγωγή του "Get It On"), αλλά μία δεόντως rocking συνέχεια. Ήταν εξάλλου αναμενόμενο: ο ξανανιωμένος Cave έδινε show, έπαιζε παράλληλα κιθάρα και πιάνο, χτυπιόταν μπροστά στο μικρόφωνο, έκανε ανάποδα ψαλίδια, αυτό το γαμημένο μουστάκι να μην είχε και θα μπορούσε σχεδόν να με πιάσει. Μη σας πω δηλαδή ότι πάνω στη σκηνή βρισκόταν επίσης ο Bobby Gillespie (επιτέλους, λίγο star allure) που έκανε δεύτερα φωνητικά, έπαιζε ντέφι και χόρευε (respect, Nick, δεν είναι και λίγο να έχεις τον Bobby Gillespie για αρκούδα σου). Οι Grinderman, αν και δε μου ακούστηκαν ιδιαίτερα προβαρισμένοι (είναι κι όλοι τους αρχάριοι, βλέπετε) ήταν σαφώς ο ισχυρότερος μαγνήτης του φεστιβάλ (και το να τους βλέπεις δύο μέρες στη σειρά δεν είναι τελικά και τόσο άσχημο), αλλά είμαι σίγουρη ότι η live απήχησή τους θα ήταν μεγαλύτερη (και πιο ουσιαστική) αν δεν είχε προηγηθεί η λιτανεία στο λαμπρό παρελθόν του Cave. Σωστό μέρος, λάθος στιγμή;

ΗΜΕΡΑ ΤΡΙΤΗ
Στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή αισθανόμουν ότι βρίσκομαι ολόκληρη την τρίτη και τελευταία ημέρα του ATP. Παρά τις γενναίες προσπάθειές μου, δεν πρόλαβα τον Ed Kuepper ("baby when you got to sleep, you got to sleep" – τουλάχιστον, Χρήστο, ο Jason με καταλαβαίνει), είδα για λίγο τους Silver Mt. Zion Orchestra, που σε γενικές γραμμές μου αρέσουν αλλά προτιμώ να τους ακούω ξαπλωμένη, βόλταρα στην παραλία, χαλάρωσα στο γρασίδι και μ’ αυτό το τουριστικό τέμπο πέρασα από τους White Magic (εκνευριστικά ανυπόφοροι χίπηδες) στους Mum Smokes (επιεικώς υποφερτά, ελαφρώς βαρεμένα ποπάκια) κι από τους Small Knives (Simon & Garfunkel-μετά-τη-λοβοτομή) στους Tren Brothers (δηλαδή στους Dirty Three χωρίς τον Warren Ellis -έλεος πια). Έχοντας επιτυχώς αποφύγει διάφορες Tara Jane O’Neil και Mary Margaret O’Hara και πάει Ο’λέγοντας, στάθηκα λίγο περισσότερο (όσο άντεξα δηλαδή) στη Joanna Newsom από το μικρό σπίτι στο λιβάδι (καλά, το κοριτσάκι μιλάμε είναι για σφαλιάρες: την έχετε ίσως ακούσει να τραγουδάει, αλλά δεν έχετε ακούσει τίποτε αν δεν την ακούσετε να μιλάει) και την Cat Power με το trailer park chic της (από κοντά, μια φτηνής αισθητικής γκόμενα με αδιάφορης αισθητικής μουσική και, παρεμπιπτόντως, αντικείμενο φοβερών διαξιφισμών στο τέλος της βραδιάς -έχουμε μια ανοιχτή συζήτηση, μην ξεχνιόμαστε παιδιά). Με εξαίρεση την επανάληψη της πατέντας Nick Cave/Grinderman, το μόνο πράγμα που μου τράβηξε το ενδιαφέρον όλη μέρα ήταν ο DJ με το μπλουζάκι Dead Moon στο Crazy Horse. Για τη μουσική, εννοείται.

ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΕΙ
Στα συν: η οργάνωση (απλά άψογη), το κοινό (πιο "σοβαρό" απ’ αυτό των μεγάλων φεστιβάλ, ίσως να έφταιγε βέβαια κι η μουσική), το vibe (πολύ χαλαρό). Στα πλην: το accommodation (ένα upgrade το έπαιρνε), το line-up (τουλάχιστον δύο upgrade), το vibe (δες παραπάνω).

Αφήνοντας πάντως το Minehead, πήρα μαζί μου (μαζί με τη διαπίστωση ότι οι Dirty Three έχουν χάλια γούστο) τις εξείς βαθιά βιωματικές αλήθειες:
-Δε θέλω να ξαναδώ μπροστά μου άνθρωπο με μούσι/γενειάδα/μουστάκι (ή ένα συνδυασμό αυτών).
-Δε θέλω να ξανακούσω singers/songwriters, γυναίκες ή άντρες.
-Δε θέλω να ξανακούσω άρπες, λύρες, μπαλαλάικες.
-ΘΕΛΩ να δω νεαρά παιδιά να χτυπιούνται στη σκηνή σα να μην υπάρχει αύριο κι όχι (μόνο) μεσήλικες ρόκερ να αναδεύουν το παρελθόν τους -το συγκεκριμένο Αll Tomorrow’s Parties θα μπορούσε να μετονομαστεί σε All Yesterday’s Parties, και τα πάρτι του χτες δεν είναι απαραίτητα τα καλύτερα.

Link
www.atpfestival.com/events/the-dirty-three/

Διάβασε επίσης...
Aaaaaaalways look on the bright side of life!
(σκέψεις ατάκτως διατυπωθείσες , πείτε το stream of conciousness technique που μας έλεγαν και στο Πανεπιστήμιο, αν θέλετε να πουλήσετε μούρη)   Προτού διαβάσετε, πατήστε Play! Πριν από πολλά πολλά χρόνια και όχι σε ένα γαλαξία πολύ πολύ μακριά, αλλά στην Ελλάδα υπήρχε μία δεκαπενθήμερη μουσική εφημερίδα που λεγόταν ΟΖ στην οποία ένας ...
Συνέχεια...
Μπουένος Ντίας Σούπερ Λίγκα
Νάου ις δε σάμερ οφ αουρ ντισκοντέντ μέηντ γκλόριους γουίντερ μπαη δις σαν οφ Ντουάιτ Γιορκ.Αντε να επιστρέφουμε στο γρασίδι σιγά-σιγά κυριές και κύριοι. Ναι, δεν λέω, καλές και οι διακοπές και οι βούτες στην παραλία και οι βούτες στην χωριάτικη αλλά φτάνει πια με το αισχρό γλίτσι-γλίτσι στην άμμο ...
Συνέχεια...
Τα δικά μας τα παιδιά –  Andy Hinchcliffe: Last full back on the left
To BBB διατηρεί τις υποσχέσεις του. Είπαμε για Andy Hinchcliffe, δίνουμε Andy Hinchcliffe.Διότι όπως έχουμε πει, "τα δικά μας τα παιδιά" του Μπουμ, του Μπουμ και του Μπέκερ, οφείλουν να ξεφεύγουν απο τα συνηθισμένα Τσιαντάκης, Μίρτσος και λοιποί και να επικεντρώνονται στις προσωπικότητες εκείνες για τις οποίες η λατρεία μας ...
Συνέχεια...
Aaaaaaaaaaand aaalways look on the bright side of life
  * Πως πάει; Εδώ το παλεύω με τα πάνω του και τα κάτω του πάντως.* Γενικά μου τη σπάει που γιός βουλευτή γίνεται κι αυτός βουλευτής, γιός δημοσιογράφου δημοσιογράφος, γιός ζάμπλουτου ζάμπλουτος κλπ κλπ, αλλά δε θα με χάλαγε καθόλου εάν συγκεκριμένος γιός ταχυδρόμου κατέληγε επίσης ταχυδρόμος. Θα γλυτώναμε τουλάχιστον.* ...
Συνέχεια...
Το Τέλος της λογικής – φέρτο και βιάζομαι
Τζήζας Μέρι εντ Τζόζεφ, τι βαρετό καλοκαίρι ανάθεμα το κακοξυρισμένο πηγούνι του Ντάρεν Μπεντ. Ο οποίος μπάι δε γουέι δεν είναι τόσο κακός όσο λένε και ας μην αντιδράει εκείνος. Μπρε τι λύσσα και αυτή με τα μας μύδια και τους φιλάθλοι; Είναι να μην σου κάτσει στραβά το παιχτικό. ...
Συνέχεια...
Chasing Amy
Τόσον καιρό την περίμενα αυτή τη στιγμή... Λίγο ακόμη μπορώ να περιμένω... Kαι λίγο ακόμη... Και λίγο ακόμη... Μία ολόκληρη ώρα αφότου το support έχει εγκαταλείψει τη σκηνή, ένας roadie τοποθετεί πλάι στο μικρόφωνο ένα ποτήρι με σκουρόχρωμο περιεχόμενο. Για πρώτη φορά στη συναυλιακή μου ζωή, ένα ποτήρι δέχεται τέτοιο ...
Συνέχεια...
Τα δικά μας τα παιδιά – Μάρτιν El Loco Παλέρμο
Ένα όνομα. Μία αγαπημένη ιστορία. Μάρτιν El Loco Παλέρμο. Με αυτό το όνομα και αυτό το παρουσιαστικό, ο καθένας θα είχε δίκιο να εμπιστεύεται περισσότερο για την θέση του φόρ κάποιον από τους Πακιστανούς που βλέπουν κάτς στην βιτρίνα απέναντι από το Μινιόν.Είναι άγαρμπος. Σχεδόν αντιτουριστικός (ok, όχι όσο ο ...
Συνέχεια...
Bullets – Σφαίρες πάνω από την Superleague
Τραυματίας ο Δέλλας, τραυματίας και ο Παπασταθόπουλος. Η φαντασίωση του κάθε φίλου της ΑΕΚ παίρνει πλέον, σάρκα και οστά. Στα γκολπόστ ο Μορέτο, με κεντρικό αμυντικό δίδυμο Ζεράλντο ¶λβες και Ασκάρατε. I got chills that multiplying.Στην πραγματικότητα είναι κατάσκοπος. Διπλός πράκορας. Με πέντε πρόσωπα και άλλα τόσα διαβατήρια, ο Τόμας ...
Συνέχεια...
‘Greece: Explore Your Senses!’ – Κανείς ζωντανός εκεί έξω;
Λιγότερο από ένα 24ωρο μετά την επιστροφή μου στην πόλη, ύστερα από μία περιπλάνηση δύο εβδομάδων διακοπών στην Ιβηρική χερσόνησο, παρακολουθώ στην τηλεόραση αποσβολωμένος την καταμέτρηση νεκρών ανθρώπων και κυρίως, χιλιάδων στρεμμάτων χλωρίδας και πανίδας. Αλλάζω στο CNN για να δω τι λένε εκεί για την καταστροφή, και πέφτω πάνω ...
Συνέχεια...
Η Διεθνής Αμνηστία σε χρειάζεται για το μεγαλύτερο ανθρώπινο μωσαϊκό στην Αθήνα για αεροφωτογράφηση!
Η Διεθνής Αμνηστία και η Circle Up Now διοργανώνουν στην Αθήνα την κεντρική εκδήλωση της διεθνούς οργάνωσης για μια θετική κληρονομιά για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Κίνα με αφορμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες Πεκίνο 2008.300 εθελοντές θα σχηματίσουν με τα σώματά τους ένα ανθρώπινο μωσαϊκό, μια εικόνα δηλαδή σχηματισμένη από ανθρώπινα ...
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 12/06/2009
Αυτή την εβδομάδα, το Mixtape Radio Show, την εκπομπή του mixtape.gr στον "105,5 ΣτοΚόκκινο" παρουσιάζει οι Ανδρέας Βιολάρης και Παναγιώτης Κονδύλης. Playlist1. Tortoise - High class slim came floatin'2. Florence & The Machine - Kiss with a fist3. Jazzanova - Look what you 're doin' to me4. The Matthew Herbert Big ...
Συνέχεια...
Son of Sam* or IΆm just looking for a way to set the world on Fire!
Ότι μεγαλώνοντας θα αποκτούσα διάφορες φοβίες δεν το περίμενα, αλλά αυτό είναι αποτέλεσμα ριψοκίνδυνου και απερίσκεπτου μέχρι πρότινος βίου χωρίς δεύτερη σκέψη...Φοβάμαι πλέον την ταχύτητα, φοβάμαι τα ύψη, φοβάμαι τη φουρτουνιασμένη θάλασσα, φοβάμαι τη βλακεία, φοβάμαι την πολυκοσμία, φοβάμαι τους σεισμούς , φοβάμαι τον φόβο μου και γενικά φοβάμαι. Εννοείται ...
Συνέχεια...
Bullets Lavolta
Με το βλέμμα στραμμένο στο μελλον, η Φούλαμ απέκτησε για τρεις μήνες τον Φινλανδό Γιάρι Λιτμάνεν. Αν βάλει πάνω από 3 γκολ μιλάμε για την επιστροφή της χρονιάς. Ο Βιμ Κιφτ πως τους ξέφυγε;Το ότι εκεί στην Premier League δεν την πολυπαλεύουν, είναι πλέον ξεκάθαρο. Μέσα σε ένα δεκαήμερο, ξοδεύτηκαν ...
Συνέχεια...
Aaaaaaaand aaaalways look on the bright side of life
- Για αρχή ας είμεθα ελαφρώς ανεπίκαιροι λόγω τελικού Champions League.Εντάξει την κούπα δεν την παίρνει πάντα ο καλύτερος, αλλά όχι κι έτσι. Εντάξει ο σκοπός αγιάζει τα μέσα αλλά και πάλι όχι έτσι. Από το περσινό παγκόσμιο κύπελλο το ποδόσφαιρο έχει μπει σε χειμερία νάρκη με επιτυχίες τέτοιων ομάδων. ...
Συνέχεια...
Bullets
Κάποιοι λένε πως ο μόνος τρόπος για να μείνει ο Ισπανός στο πάγκο της Λίβερπουλ είναι να πάρει το Champions League. Κάποιο άλλοι, λιγότερο χιουμορίστες, λένε πως όταν σε γλεντάει ακόμη και η Barnsley στο ¶νφιλντ, έχουν ήδη φωνάξει το ραδιοταξί Ενότητα και καλύτερα να τα μαζεύεις καθώς και η ...
Συνέχεια...
Ένα δυστυχώς προφητικό βίντεο…
Λάβαμε το εν λόγω video από φίλο, μέσω mail.Το αναδημοσιεύσουμε κι εμείς, προβληματισμένοι, σοκαρισμένοι και αμήχανοι, ως προς το τελικά πού θα φτάσει η ανοχή μας απέναντι στην ξεδιάντροπη κοροϊδία ανθρώπων που -αρκετοί από εμάς, δυστυχώς- ακόμα ψηφίζουν.Ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από τον διάλογο του βίντεο:Στις φωτιές της Χαλκιδικής είχε γίνει ...
Συνέχεια...
Φιλόμενο είμαι εγώ – που ακόμα σΆαγαπάω
Εντάξει. Υπήρξε μια περίοδος αδράνειας για την στήλη. Θα μπορούσαμε να βρούμε φτηνές δικαιολογίες του στυλ «είχαμε πολύ δουλειά» και «ξέρεις, τώρα, μωρέ με τις γιορτές», αλλά δεν θα το κάνουμε. Λέμε πάντα την αλήθεια. Η οποία είναι ότι είχαμε πρόβλημα με το όνομα της στήλης. Boom Boom Becker. Βέβαια, ...
Συνέχεια...
Αδικία, Γραφικότητα και Ιδρώτας
Τέλειωσε το πρωτάθλημα. Είδηση μεγατόνων. Ο Ολυμπιακός το σήκωσε για πολλοστή φορά. Στην ξερή μας. Να το έπαιρνε ο Θρασύβουλος να κάναμε πανηγύρι. Αλλά περισσότερα για τους καμικάζι του Αναστασάκου απο του χρόνου.Μπράβο μαλάκα Ριβάλντο. Μπράβο γραφικοί φίλοι μου ΑΕΚτζήδες (γιατί είμαι δικός σας, αλλά τι να λέμε τώρα) που ...
Συνέχεια...
Back to School Bullets
Προς αξιότιμο κο. Πέτρο Μίχο. Όταν λέμε Αστέρας Τρίπολης εννοούμε την πόλη της Πελοποννήσου. Ναι, ντε, την Τριπολιτσά. Όχι την πρωτεύουσα της Λιβύης. Γιες, γιες, γκρικ τιμ. Έλεος πια.Διαβάστε αύριο στη «Βεραμάν». Σκάνδαλο: γλιτώνει την γκιλοτίνα ο Καραισαρίδης. Αμπράμοβιτς: Καλύτερο κότερο από το δικό μου ο Πατέρας. Σαριέγκι-Βύντρα: ένα από ...
Συνέχεια...
Gone, Gone, Gone: Oι Drive και το Χρονικό της Ανταπόδοσης
Είναι Σάββατο απόγευμα, μόλις έχω καταφέρει να συρθώ από το κρεβάτι στον καναπέ (αν κατορθώσω να επιβιώσω μια ακόμη νύχτα Παρασκευής στην Αθήνα, νομίζω δεν έχω πλέον να φοβηθώ τίποτα), ο καφές έχει αρχίσει σιγά σιγά να κυλάει στις φλέβες μου, παλεύοντας να εκτοπίσει το αλκοόλ, και το μυαλό μου ...
Συνέχεια...
Stuck in a moment you can’t get out of
Αξίωμα: Rock κάνεις όταν είσαι πιτσιρικάς, ξέρεις - δεν ξέρεις μουσική και το κάνεις σαν να εξαρτάται η ζωή σου απ' αυτό. Όταν έχεις καύλα, πάθος, αμφισβήτηση και οργή. Όταν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο και δεν το πιστεύεις απλά, είσαι σίγουρος ότι μπορείς να το κάνεις. Όταν έχεις 3 ...
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 14/9/08 αφιερωμένη στο Τμήμα Μουσική και Φιλμ στις φετινές Νύχτες Πρεμιέρας
Αφιερωμένη στο τμήμα Μουσική και Φιλμ του 14ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας ήταν η ραδιοφωνική εκπομπή του mixtape.gr "Στο Κόκκινο 105.5" αυτή την εβδομάδα.Καλεσμένος στο πρώτο μέρος της εκπομπής ο φίλος και συνεργάτης του mixtape.gr Μανώλης Κιλισμανής, με την ιδιότητα του υπεύθυνου προγράμματος του τμήματος Μουσική και Φιλμ του ...
Συνέχεια...
I DonΆt wanna go to Chelsea
Ξεχάστε το «Rumble In The Jungle».Ξεχάστε το «Thrilla In Manila».Οι σωστές μπουνιές, μοντέρνες και τυλιγμένες με αστρόσκονη εκατομμυρίων λιρών έπεσαν το Σάββατο που μας πέρασε στο Stamford Bridge. Το κέρδισε το ματς η Τσέλσκι. Με δύο γκολ του Μπάλακ. Ναι, του Μπάλακ. Αυτουνού του τσουρουκά που σκοράρει την ώρα που ...
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 19/06/2009
Αυτή την εβδομάδα, το Mixtape Radio Show, την εκπομπή του mixtape.gr στον "105,5 ΣτοΚόκκινο" παρουσιάζει ο Λευτέρης Κουσίδης. 1. Knyfe Hyts - 'Screamin' Love' (Brenmar remix)2. Teengirl Fantasy - 'Now That's What I Call Vol.2'3. Fujiya & Miyagi - 'Knickerbocker'4. Omar Souleyman - 'Lansob Sherek'5. Friendly Fires - 'Skeleton Boy'6. Bibio ...
Συνέχεια...
Έεεεεεεεελα, δεν το πιστεύω!!!
Στο επεισόδιο Νούμερο 3.546,48 του βαρετού έργου με τίτλο 'αθλητές που έκαναν χρήσεις απαγορευμένων ουσιών' ολόκληρος ο κόσμος (ΟΚ στην πλειοψηφία τους οι Αμερικάνοι) έμεινε 'άφωνος' μετά την παραδοχή της Μάριον Τζόουνς πως είχε κάνει χρήση απαγορευμένων ουσιών στους Ολυμπιακούς του Σίδνευ το 2.000. Επειδή το έργο έχει καταντήσει προβλέψιμο ...
Συνέχεια...
They Might Be Giants
Καθόλη την διάρκεια της χρονιάς είχε ακούσει τα σχολιανά του από σχεδόν, όλους: Από τον Tύπο της Νέας Υόρκης μέχρι το ίδιο τον ιδιοκτήτη των Giants. Ο άχρηστος, ο βουτυρομπεμπές, που πάμε να δούμε προκοπή με μπροστάρη το τσουτσέκι, που είναι γνωστός λόγω του αδερφού του κ.ο.κ. Την Δευτέρα τα ...
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 23/01/2009
Παρουσίαση και επιλογή μουσικής από τους Λευτέρη Κουσίδη και Ευαγγελία Πανταζοπούλου.   Ακολουθεί το playlist της εκπομπής Animal Collective - 'Brother Sport'Ariel Pink's Haunted Graffiti - 'Can't Hear My Eyes'Telepathe - 'Chrome's On It'Chairlift - 'Bruises'Jay Z feat. Santogold - 'Brooklyn (Go Hard)'Saul Williams - 'The Government'Erykah Badu - 'The Soldier'Ryan Adams - ...
Συνέχεια...
Bullets over Lake Geneva
Μεσιέ Κούγιας, τελειώνετε. Αφήστε μας στην ησυχία μας. Να πάτε να βρείτε τον Κιάσσο να κάνετε τις διακοπές σας και είθε να βλέπετε στους εφιάλτες σας εις αεί τον Γιώργο Κατερίνη. Θα χτυπήσω και στο τάχαμ' ένα ταύρο τατουάζ.Ο Σορεντίνο, λέει, εκτίμησε το πέρασμα του από την ΑΕΚ. Αυτό σου ...
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 28/11/2008
Μετά από δύο Παρασκευές με καλεσμένους, και μέχρι την επόμενη ξανά, η εκπομπή του mixtape.gr πορεύεται σ΄ αυτό της το επεισόδιο με το κλασικό της δίδυμο. Ηλίας Πυκνάδας και Πάρης Παπαβλασόπουλος στα μικρόφωνα, επιλέγουν τις μουσικές.   Ακολουθεί το playlist της εκπομπήςIntro ( El Ten Eleven - Adam & Nathan Totally Kick ...
Συνέχεια...
Ο σχεδιαστής μόδας Χολέβας παρουσιάζει τη νέα κολεξιόν του, με την στήριξη της Alpha Copy / Nokia
Η Alpha Copy / Nokia συνεχίζει για τρίτη χρονιά την συνεργασία της με τον διακεκριμένο σχεδιαστή υψηλής ραπτικής Βλάση Χολέβα ως κύριος χορηγός της επίδειξης μόδας, που έχει προγραμματιστεί στο ξενοδοχείο Athenaeum Intercontinental για τις 17 Απριλίου στις 20:30μμ.Η διοργάνωση πραγματοποιείται προς τιμήν του Πανελλήνιου Σωματείου Γυναικών «Καλλιπάτειρα» και οι ...
Συνέχεια...
Aaaaaaalways look on the bright side of life!
Μπουένος Ντίας Σούπερ Λίγκα
Τα δικά μας τα παιδιά – Andy
Aaaaaaaaaaand aaalways look on the bright side of
Το Τέλος της λογικής – φέρτο και βιάζομαι
Chasing Amy
Τα δικά μας τα παιδιά – Μάρτιν El
Bullets – Σφαίρες πάνω από την Superleague
‘Greece: Explore Your Senses!’ – Κανείς ζωντανός εκεί
Η Διεθνής Αμνηστία σε χρειάζεται για το μεγαλύτερο
Ακούστε την εκπομπή της 12/06/2009
Son of Sam* or IΆm just looking for
Bullets Lavolta
Aaaaaaaand aaaalways look on the bright side of
Bullets
Ένα δυστυχώς προφητικό βίντεο…
Φιλόμενο είμαι εγώ – που ακόμα σΆαγαπάω
Αδικία, Γραφικότητα και Ιδρώτας
Back to School Bullets
Gone, Gone, Gone: Oι Drive και το Χρονικό
Stuck in a moment you can’t get out
Ακούστε την εκπομπή της 14/9/08 αφιερωμένη στο Τμήμα
I DonΆt wanna go to Chelsea
Ακούστε την εκπομπή της 19/06/2009
Έεεεεεεεελα, δεν το πιστεύω!!!
They Might Be Giants
Ακούστε την εκπομπή της 23/01/2009
Bullets over Lake Geneva
Ακούστε την εκπομπή της 28/11/2008
Ο σχεδιαστής μόδας Χολέβας παρουσιάζει τη νέα κολεξιόν