…Τα λέγαμε και στο αυτοκίνητο, στον long and windy road προς το Minehead: αυτό θα ήταν το underdog ανάμεσα στα All Tomorrow’s Parties, ένα φεστιβάλ στημένο από μια (μουσάτη) αυστραλέζικη μπάντα, που μάζεψε όλους τους (μουσάτους) Αυστραλούς φίλους της, αδράζοντας (απ’ τα μούσια) την ευκαιρία να τα πιουν όλοι μαζί στο εξωτικό περιβάλλον του Butlins Holiday Resort.

Θα ήταν μια εμπειρία, δε το συζητάμε, όσο συμπληρωνόταν το line-up πάντως -που είχε ξεκινήσει υποδειγματικά, με Grinderman και Spiritualized για κράχτες- το έβλεπα να εξελίσσεται σ’ ένα εφιαλτικό hippy-folk convention, μ’ όλους αυτούς τους ξεψυχισμένους singers/songwriters κι όλες αυτές τις αγάμητες chanteuses να γρατζουνάνε κιθάρες, βιολιά και γιουκαλίλι μπροστά σε μερικές χιλιάδες μεθυσμένα Aγγλάκια. Fuck it, σκέφτηκα (positive thinking), θα είμαστε μια παρέα 8 άτομα, θα είμαστε δίπλα στη θάλασσα, θα έχουμε ένα ψυγείο γεμάτο αλκοόλ κι ένα ζεστό κρεβάτι σε απόσταση αναπνοής απ’ τις σκηνές -μπορώ να σκεφτώ πολύ χειρότερους τρόπους για να περάσει κανείς ένα τριήμερο…

ΗΜΕΡΑ ΠΡΩΤΗ
dt…Αφού τακτοποιηθήκαμε στο "chalet" μας (ας γελάσω) με τη γλαφυρή ονομασία Jellyfish Green, στην περιοχή Oyster Bay (ένας συνδυασμός κατασκηνώσεων του ΠΙΚΠΑ και των "Πουλιών" του Χίτσκοκ -τα οποία γαμημένα πουλιά δε μ’ αφήσαν να κλείσω μάτι), αμοληθήκαμε ατάκτως προς τις τρεις "σκηνές" (ένας συνδυασμός επαρχιακού κέντρου διασκεδάσεως και σαλονιού κρουαζιερόπλοιου -όχι το πιο rock’n’roll setting, αλλά μ’ έναν παράδοξο τρόπο ευχάριστα cheesy).

Η πρώτη εμφάνιση των Only Ones μετά από 25 χρόνια, που άνοιξε για μένα το συναυλιακό τριήμερο, ήταν συμπαθητική αλλά no big deal -ελπίζω τουλάχιστον να έχουν τα δικαιώματα για το "Another Girl, Another Planet" (όχι baby), που στην Αγγλία έχει εν τω μεταξύ …αναβαθμιστεί ως jingle της Vodafone. Η σχεδόν καρτουνίστικη, heroin chic παρουσία του Peter Perrett (ειλικρινά, δε νομίζω να έχω δει πιο αδύνατο άνθρωπο στη ζωή μου) εμπεριείχε πάντως ένα στοιχείο (παρακμιακού) ρομαντισμού, ένα προκαταβολικό punk rock αντίδοτο σε ότι ακολούθησε…

Οι Magnolia Electric Co. ήταν ο απόλυτος big sleep (πώς μπορεί κανείς ν’ ακούει τέτοια πράγματα, σας παρακαλώ, εξηγήστε μου), τους Dirty Three τους έχω πετύχει σε κραταιότερες εποχές (επιπλέον, ο Warren Ellis μίλαγε πολύ κι εκείνη τη στιγμή αυτό που με τράβαγε περισσότερο ήταν οι μυρωδιές από το Pizza Hut), για τον Ψαραντώνη τί να σας πω τώρα, μπορεί να ήταν η cult φιγούρα του φεστιβάλ (κρυφάκουσα μάλιστα τον Mick Harvey να τον επαινεί στον James Johnston) αλλά, ναι, εντάξει, ωραίο αστείο, τους Art Of Fighting δεν τους άντεξα πάνω από δύο κομμάτια και, βασικά, το μόνο που με κράτησε στα πόδια μου ήταν α. οι καρέκλες του Centre Stage και β. η αναμονή για τους Devastations. Enter, η πρώτη μεγάλη απογοήτευση του ATP. Καμία σχέση με προηγούμενες εμφανίσεις τους στο Βερολίνο, καμία σχέση με την εμφάνισή τους στην Αθήνα: ένα 45λεπτο σετ αποτελούμενο σχεδόν αποκλειστικά από ατάκτως ερριμμένα καινούργια τραγούδια κι ένα attitude τόσο ξενερωματικά cocky, που αμφιβάλλω αν θα μπορέσω να τους ξανακούσω ποτέ όπως πριν (Conrad αγόρι μου, μπορεί όλο αυτό το ποζεριλίκι να πιάνει στο χωριό σου, αλλά το ATP δεν είναι κοτέτσι και ως εκ τούτου δε χρειάζεται πετεινούς). Κρίμα δηλαδή, γιατί ο τύπος έχει γαμώ τις φωνές και 2-3 (άντε, 4-5) τραγούδια που με γονατίζουν.

ΗΜΕΡΑ ΔΕΥΤΕΡΗ
Αυτό που με γονάτισε, όχι μεταφορικά, τη δεύτερη μέρα ήταν το πήγαινε-έλα από σκηνή σε σκηνή, καθότι αυτοί οι άσχετοι οι Dirty Three (ή όποιοι τέλος πάντων κανονίζουν το πρόγραμμα) έβαλαν όλα τα γκρουπ που ήθελα να δω να παίζουν τις ίδιες ώρες. Οι Low ήταν συμπαθητικοί, αλλά πολύ low για πρώτο πράγμα μόλις έχεις ανοίξει τα μάτια σου, ο Alan Vega ήταν το αποκορύφωμα της ανθρώπινης γελοιότητας (και ματαιοδοξίας, υποθέτω), ένα αλαλάζον λείψανο μ’ ένα κακόηχο τεκνοειδές beat, ο Yann Tiersen με τον lightweight θόρυβό του ήταν τουλάχιστον αξιοπρεπής (το δεύτερο γαλλικό σχήμα που είδα αργότερα το ίδιο βράδυ, οι Youpi Youpi Yeah, ήταν μια μικρή έκπληξη -επιτέλους, λίγος σύγχρονος ήχος), οι Αυστραλοί Drones ήταν μια μεγαλύτερη έκπληξη, ένα φοβερά δεμένο, φοβερά βρώμικο swamp rock σχήμα, αγαλλίαση ώτων για τους απανταχού fan των Gun Club, η Nina Nastasia με τον Jim White αντιθέτως ήταν σκέτος ύπνος, ενώ οι Einstürzende Neubauten, που έκλεισαν τη βραδιά, έχουν πλέον "εξελιχθεί" σ’ ένα μάλλον βαρετό, arty σχήμα, με τον Blixa να επιδεικνύει το τευτονικό χιούμορ του και να μουρμουρίζει αφελείς μονόλογους κάτω απ’ τις αφέλειές του (μπορεί πάντως να έχει χάλια κούρεμα, αλλά τουλάχιστον δεν έχει μούσι).

Ανάμεσα σ’ όλα αυτά (και σε μερικά ακόμη που δεν πρόλαβα), έλαβαν χώρα και οι (τελικά) τρεις καλύτερες εμφανίσεις του φεστιβάλ -με αυστηρά υποκειμενική αξιολογική σειρά: Scientists, Spiritualized και Grinderman. Τί να πω τώρα για τους Scientists; Τους είχα πρωτοδεί δυο-τρία χρόνια πριν στο Βερολίνο και ήξερα πόσο φοβεροί είναι live, αλλά αυτή η εμφάνισή τους στο ATP ήταν απλά απίστευτη: από το "Swampland" που άνοιξε το σετ τους μέχρι το "We Had Love" που το έκλεισε, ένα αδιάκοπο rock’n’roll ντελίριο. Υπερ-έντονο, υπερ-δυναμικό, υπερ-γαμάτο. Στα 50 του, ο Kim Salmon ηγείται ενός πραγματικού rock’n’roll τέρατος ("You guys are fucking amazing", φωνάζει κάποιος από κάτω, "Well, fucking thanks", απαντάει αυτός) και, ειλικρινά, δε θέλω καν να φανταστώ πώς θα ήταν αυτή η μπάντα 25 χρόνια πριν.

Τους Spiritualized, τουλάχιστον, τους έχω προλάβει στον καιρό τους, τους πρόλαβα μάλιστα και δύο βράδυα πριν, στο Λονδίνο, σ’ ένα γλυκύτατο (εντάξει, έχουμε και μερικές αδυναμίες) ακουστικό σετ, που μπορεί και να μ’ έκανε μια-δυο φορές ν’ ανατριχιάσω. Το κατανυκτικό περιβάλλον του Shepherd’s Bush Empire δε συγκρίνεται βέβαια με τη σκηνή του Skyline Pavillion του Butlins, η "Spiritualized Acoustic Mainline" όμως ήταν ατόφια εκεί -η ακουστική κιθάρα του Jason Pierce, το Fender Rhodes του Doggen, τέσσερα έγχορδα, τρεις gospel φωνές και μερικές υποδειγματικά ενορχηστρωμένες, γεμάτες εξάρσεις και παύσεις εκτελέσεις κομματιών Spiritualized και Spacemen 3. Το σετ τους ήταν μεν μικρότερο από το απολαυστικό δίωρο του Λονδίνου, αλλά γι’ αυτό πιο πυκνό σε highlights. Το "Sound Of Confusion" και το "I Think I’m In Love" κι ένα φοβερό meddley των "Ladies And Gentlemen We Are Floating In Space" και "Can’t Help Falling In Love" δυο φορές ζωντανά μέσα σε λίγες μέρες (και μια τρίτη που με περιμένει στη γωνία);;; Oh Lord, τί άλλο να ζητήσει κανείς;

…Αν πάντως κάποιος ζητούσε τον Nick Cave, δε θα έφευγε απογοητευμένος από το ATP: δύο σετ, ένα "solo" κι ένα ως Grinderman, δύο βραδιές στη σειρά -κι άλλα ονόματα εμφανίστηκαν δύο φορές, το πεντάωρο του Cave όμως (με το ό,τι αυτό συνεπάγεται…) δεν το πλησίασε κανείς. Το "solo" τμήμα της εμφάνισής του ήταν στην ουσία ένα mini-best of των Bad Seeds χωρίς τους Bad Seeds (αλλά με τους λοιπούς Grinderman), ελαφρώς σφιγμένο την πρώτη ημέρα, αισθητά πιο χαλαρό τη δεύτερη (όπου ο Cave έπαιρνε παραγγελιές, έπαιξε μάλιστα και το "Tupelo", την καλύτερη -κι απ’ ότι φάνηκε πιο αυθόρμητη- στιγμή ενός όχι-τραγικά-αναγκαίου σετ). Με το τέλος της "solo" εμφάνισης, ο Cave και οι λοιποί Grinderman αποσύρθηκαν απ’ τη σκηνή κι επανήλθαν ένα τέταρτο αργότερα ως …Grinderman. Χμ, ενδιαφέρον concept, Nick.

Η πρώτη ever εμφάνιση των Grinderman είχε ένα rocky start (ο Cave μπαίνει δυναμικά κραυγάζοντας τις πρώτες λέξεις του "Get It On", οι υπόλοιποι δεν καταφέρνουν ν’ ακολουθήσουν, αμηχανία, άντε πάλι η εισαγωγή του "Get It On"), αλλά μία δεόντως rocking συνέχεια. Ήταν εξάλλου αναμενόμενο: ο ξανανιωμένος Cave έδινε show, έπαιζε παράλληλα κιθάρα και πιάνο, χτυπιόταν μπροστά στο μικρόφωνο, έκανε ανάποδα ψαλίδια, αυτό το γαμημένο μουστάκι να μην είχε και θα μπορούσε σχεδόν να με πιάσει. Μη σας πω δηλαδή ότι πάνω στη σκηνή βρισκόταν επίσης ο Bobby Gillespie (επιτέλους, λίγο star allure) που έκανε δεύτερα φωνητικά, έπαιζε ντέφι και χόρευε (respect, Nick, δεν είναι και λίγο να έχεις τον Bobby Gillespie για αρκούδα σου). Οι Grinderman, αν και δε μου ακούστηκαν ιδιαίτερα προβαρισμένοι (είναι κι όλοι τους αρχάριοι, βλέπετε) ήταν σαφώς ο ισχυρότερος μαγνήτης του φεστιβάλ (και το να τους βλέπεις δύο μέρες στη σειρά δεν είναι τελικά και τόσο άσχημο), αλλά είμαι σίγουρη ότι η live απήχησή τους θα ήταν μεγαλύτερη (και πιο ουσιαστική) αν δεν είχε προηγηθεί η λιτανεία στο λαμπρό παρελθόν του Cave. Σωστό μέρος, λάθος στιγμή;

ΗΜΕΡΑ ΤΡΙΤΗ
Στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή αισθανόμουν ότι βρίσκομαι ολόκληρη την τρίτη και τελευταία ημέρα του ATP. Παρά τις γενναίες προσπάθειές μου, δεν πρόλαβα τον Ed Kuepper ("baby when you got to sleep, you got to sleep" – τουλάχιστον, Χρήστο, ο Jason με καταλαβαίνει), είδα για λίγο τους Silver Mt. Zion Orchestra, που σε γενικές γραμμές μου αρέσουν αλλά προτιμώ να τους ακούω ξαπλωμένη, βόλταρα στην παραλία, χαλάρωσα στο γρασίδι και μ’ αυτό το τουριστικό τέμπο πέρασα από τους White Magic (εκνευριστικά ανυπόφοροι χίπηδες) στους Mum Smokes (επιεικώς υποφερτά, ελαφρώς βαρεμένα ποπάκια) κι από τους Small Knives (Simon & Garfunkel-μετά-τη-λοβοτομή) στους Tren Brothers (δηλαδή στους Dirty Three χωρίς τον Warren Ellis -έλεος πια). Έχοντας επιτυχώς αποφύγει διάφορες Tara Jane O’Neil και Mary Margaret O’Hara και πάει Ο’λέγοντας, στάθηκα λίγο περισσότερο (όσο άντεξα δηλαδή) στη Joanna Newsom από το μικρό σπίτι στο λιβάδι (καλά, το κοριτσάκι μιλάμε είναι για σφαλιάρες: την έχετε ίσως ακούσει να τραγουδάει, αλλά δεν έχετε ακούσει τίποτε αν δεν την ακούσετε να μιλάει) και την Cat Power με το trailer park chic της (από κοντά, μια φτηνής αισθητικής γκόμενα με αδιάφορης αισθητικής μουσική και, παρεμπιπτόντως, αντικείμενο φοβερών διαξιφισμών στο τέλος της βραδιάς -έχουμε μια ανοιχτή συζήτηση, μην ξεχνιόμαστε παιδιά). Με εξαίρεση την επανάληψη της πατέντας Nick Cave/Grinderman, το μόνο πράγμα που μου τράβηξε το ενδιαφέρον όλη μέρα ήταν ο DJ με το μπλουζάκι Dead Moon στο Crazy Horse. Για τη μουσική, εννοείται.

ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΕΙ
Στα συν: η οργάνωση (απλά άψογη), το κοινό (πιο "σοβαρό" απ’ αυτό των μεγάλων φεστιβάλ, ίσως να έφταιγε βέβαια κι η μουσική), το vibe (πολύ χαλαρό). Στα πλην: το accommodation (ένα upgrade το έπαιρνε), το line-up (τουλάχιστον δύο upgrade), το vibe (δες παραπάνω).

Αφήνοντας πάντως το Minehead, πήρα μαζί μου (μαζί με τη διαπίστωση ότι οι Dirty Three έχουν χάλια γούστο) τις εξείς βαθιά βιωματικές αλήθειες:
-Δε θέλω να ξαναδώ μπροστά μου άνθρωπο με μούσι/γενειάδα/μουστάκι (ή ένα συνδυασμό αυτών).
-Δε θέλω να ξανακούσω singers/songwriters, γυναίκες ή άντρες.
-Δε θέλω να ξανακούσω άρπες, λύρες, μπαλαλάικες.
-ΘΕΛΩ να δω νεαρά παιδιά να χτυπιούνται στη σκηνή σα να μην υπάρχει αύριο κι όχι (μόνο) μεσήλικες ρόκερ να αναδεύουν το παρελθόν τους -το συγκεκριμένο Αll Tomorrow’s Parties θα μπορούσε να μετονομαστεί σε All Yesterday’s Parties, και τα πάρτι του χτες δεν είναι απαραίτητα τα καλύτερα.

Link
www.atpfestival.com/events/the-dirty-three/

Διάβασε επίσης...
Ακούστε την εκπομπή της 13/02/2009
Αυτή την εβδομάδα, το Mixtape Radio Show, την εκπομπή του mixtape.gr στον "105,5 Στο Κόκκινο" παρουσιάζουν οι Χριστιάνα Φινέ και Πάρης Παπαβλασόπουλος.     Intro (El Ten Eleven - Adam & Nathan Totally Kick Ass)Θέμης Αδαμαντίδης - Στη Μάνη, στη Πάτρα και στη ΚαστοριάRonnie Spector - All I WantFlight of the Conchords - ...
Συνέχεια...
Aaaaaaalways look on the bright side of life!
(σκέψεις ατάκτως διατυπωθείσες , πείτε το stream of conciousness technique που μας έλεγαν και στο Πανεπιστήμιο, αν θέλετε να πουλήσετε μούρη)   Προτού διαβάσετε, πατήστε Play! Πριν από πολλά πολλά χρόνια και όχι σε ένα γαλαξία πολύ πολύ μακριά, αλλά στην Ελλάδα υπήρχε μία δεκαπενθήμερη μουσική εφημερίδα που λεγόταν ΟΖ στην οποία ένας ...
Συνέχεια...
Το Τέλος της Λογικής
Βρέθηκε. Πάτησε την ειδησεογραφική γη. Φαντάζει απίστευτο αλλά είναι μια απίστευτα καβλωτική αλήθεια. Το πούλιτζερ είναι ελληνικό. Κουφάλες. Που θα βγάλετε και γλώσσα.Το ρεπορτάζ είναι από το ματς του Ηρακλή με τον Ολυμπιακό. Το μικρό κειμενάκι που σεμνά κάθεται κάτω από το κείμενο ανάλυσης του ματς σε πιάνει αμέσως με ...
Συνέχεια...
Και οι Μήτρογλοι έσονται πρώτοι
Προσπαθώ να καταλάβω τι έφταιξε και πάλι. Μάταια. Από το έκτο λεπτό της αναμέτρησης στο ΟΑΚΑ, όπου η ΑΕΚ προηγήθηκε με πέναλτι του Ριβάλντο επί του Εργοτέλη και μέχρι το τελευταίο λεπτό, η Ένωση ήταν πρώτη στην βαθμολογία, φαβορί για τον τίτλο με την φόρα του 4-0 απέναντι στον Ολυμπιακό. ...
Συνέχεια...
Ποιος είπε ότι μόνο η καφεΐνη είναι εθιστική;
Όλοι έχουμε εθιστεί στην ιεροτελεστία του καφέ. Πολλά είναι τα πρωινά που πριν καλά καλά ανοίξει το μάτι μου, τελείως μηχανικά οδηγούμαι προς την καφετιέρα. Είναι απολαυστική και σχεδόν εθιστική όλη αυτή η διαδικασία. Πόσο μάλλον όταν και η καφετιέρα είναι τόσο όμορφη, ώστε να στολίζει εκείνη την περιοχή του ...
Συνέχεια...
‘Greece: Explore Your Senses!’ – Κανείς ζωντανός εκεί έξω;
Λιγότερο από ένα 24ωρο μετά την επιστροφή μου στην πόλη, ύστερα από μία περιπλάνηση δύο εβδομάδων διακοπών στην Ιβηρική χερσόνησο, παρακολουθώ στην τηλεόραση αποσβολωμένος την καταμέτρηση νεκρών ανθρώπων και κυρίως, χιλιάδων στρεμμάτων χλωρίδας και πανίδας. Αλλάζω στο CNN για να δω τι λένε εκεί για την καταστροφή, και πέφτω πάνω ...
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 25/09/2009
Αυτή την εβδομάδα, το Mixtape Radio Show, την εκπομπή του mixtape.gr στον "105,5 Στο Κόκκινο" παρουσιάζει ο Ηλίας Πυκνάδας και ο Ανδρέας Βιολάρης. PlaylistSufjan Stevens - Movement IV Isorhythmic Night Dance with InterchangesDrive-By Truckers - Like A Rolling StoneMonsters Of folk - Man Named TruthKitty, Daisy & Lewis - Going Up ...
Συνέχεια...
Μπίλιετς
Γράφω αυτές τις αράδες Τρίτη μεσημέρι. Ας ξυπνήσει κάποιος τον Φέργκιουσον γιατί αρχίζει και μου σκοτεινιάζει τον ορίζοντα ο Τρέβορ ο Μόρλει (έκτακτο Τετάρτης μεσημέρι: σκάω, σκάω) Εμένα γιατί μου έχει μείνει κουσούρι και περιμένω να ανακοινωθεί η αποστολή της Αγγλίας για το Γιούρο;Πάντως τα πουλέν μου είναι οι Ρουμάνοι. ...
Συνέχεια...
Gone, Gone, Gone: Oι Drive και το Χρονικό της Ανταπόδοσης
Είναι Σάββατο απόγευμα, μόλις έχω καταφέρει να συρθώ από το κρεβάτι στον καναπέ (αν κατορθώσω να επιβιώσω μια ακόμη νύχτα Παρασκευής στην Αθήνα, νομίζω δεν έχω πλέον να φοβηθώ τίποτα), ο καφές έχει αρχίσει σιγά σιγά να κυλάει στις φλέβες μου, παλεύοντας να εκτοπίσει το αλκοόλ, και το μυαλό μου ...
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 05/10/2008
Ακόμα ένα επεισόδιο της εβδομαδιαίας ραδιοφωνικής εκπομπής του mixtape.gr στο "Στο Κόκκινο 105.5".Επιλογή μουσικής και παρουσίαση αυτή την εβδομάδα από το Πάρη Παπαβλασόπουλο και τον εκλεκτό καλεσμένο του Μάνο Μπούρα.  Ακολουθεί το playlist της εκπομπήςIntro (Herbaliser - Missing Suitcase)Welder - Ants are Small*Lusine - SlurTycho - PbsMinotaur Shock - This Plane ...
Συνέχεια...
Hello. I’m Johnny CAS. Λίγο πριν το φινάλε και…
Ο Τζόλε Κοματόσε συνήρθε από το κώμα και έβαλε την κούπα σε κούριερ για Καραϊσκάκη μεριά πετυχαίνοντας hat trick απέναντι σε μία άκρως μαχητική Skoda (ηρεμήστε φίλοι γαύροι, θα φτάσουμε και στον ΠΑΟΚ). Στα χαρτιά, στα ξεχαρτιά, το μόνο που πρέπει να κάνει πλέον ο Ολυμπιακός είναι να κερδίσει τον ...
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 09/01/2009
Παρουσίαση και επιλογή μουσικής από τους Ηλία Πυκνάδα και Πάρη Παπαβλασόπουλο.    Ακολουθεί το playlist της εκπομπήςIntro ( El Ten Eleven - Adam & Nathan Totally Kick Ass)Dr. Alban - Hello Africa (www.dralban.net) Metaform - Urban Velvet (www.myspace.com/metaform)Flying Lotus - Comet Course (www.myspace.com/flyinglotus)µ-ziq - Fear (www.myspace.com/duntisbourneabbots)Serafim Tsotsonis - Is (www.myspace.com/seratsotsonis)DJ Signify - ...
Συνέχεια...
Suicide Bullets
Διάλογος αστυνομικού με οργανωμένο της ΑΕΚ στην θύρα 35 του ΟΑΚΑ. "Τι είναι αυτό στην τσάντα;", "Bιβλίο", "Δηλαδή;", "Ε..βιβλίο", "Και τι το θες;". Όχι, πείτε μου.Ο τερματοφύλακας του ΟΦΗ Τζόρβας έχει σώσει ακόμη ένα γκολ στο Αλκαζάρ. Σηκώνεται, νιώθει σαν μπαλάκι του σκουος, φλέβες πετάγονται από το λαιμό του και ...
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 8/1/2010 με τα καλύτερα ξένα άλμπουμ του 2009
Αυτή την εβδομάδα, το Mixtape Radio Show στον "105,5 ΣτοΚόκκινο", κάνει την ετήσια ανασκόπησή του στα καλύτερα ξένα άλμπουμ της χρονιάς που πέρασε. Την εκπομπή παρουσιάζει ο Χρήστος Νύχτης.   PlaylistIntro (Chromatics - Killing Spree)1. Mumford and Sons - little lion man2. Andrew Bird - Fitz and the Dizzyspells3. The Decemberists - ...
Συνέχεια...
Aaaaaaaand aaaalways look on the bright side of life
 - Και ξαφνικά εκείνο το Σαββατοκύριακο του Φεβρουαρίου η πρωτεύουσα έγινε όμορφη, ήρεμη και ζεστή παρά τις κάτω του μηδενός θερμοκρασίες, οι οποίες μάλιστα κατά Πειραιά μεριά κατέβηκαν επικίνδυνα το βράδυ της Κυριακής μετά το πράσινο βαρομετρικό που χτύπησε αλύπητα. Η δε απρόσμενη παράταση της χιονόπτωσης μπορεί να έχει προκαλέσει ...
Συνέχεια...
Το Τέλος της Λογικής – Ρέφικ Τζιμπούρ: O άνθρωπος που γεννήθηκε με νεύρα
Ο Ρέφικ Τζιμπούρ είναι ένας πολύ καλός ποδοσφαιριστής. Πιθανότατα πάρα πολύ καλός για το ελληνικό πρωτάθλημα. Είναι ταχύς, τεχνίτης, αθλητικός, με καλό ρεπρίζ, επικίνδυνο σουτ, μέ βλέψεις ηγέτη και με το εγωισμό που χαρακτηρίζει έναν αυθεντικό σκόρερ. Ό Ρέφικ Τζιμπούρ είναι επίσης ένας ποδοσφαιρικός αλήτης, αλλά όχι το είδος του ...
Συνέχεια...
Ντέγιαν Μποντιρόγκα – το αντίο ενός σπουδαίου μπασκετικού μυαλού
Δεν πήδαγε στο Θεό, δεν κάρφωνε σαν τον Τζόρνταν, δεν έτρεχε σαν τον Κεντέρη (sic), ήταν όμως ένας εξαιρετικός παίκτης, ένας ηγέτης πάνω απ΄όλα. Ένας ηγέτης που ήξερε να κερδίζει, δεν φοβόταν την ευθύνη της τελευταίας προσπάθειας. Ένας ηγέτης, που στο κάτω κάτω, επειδή ίσως ακριβώς δεν σε γέμιζε δέος ...
Συνέχεια...
On U.S. Presidential Election 2012
☐ Mitt Romney ☐ Barack Obama ☑ Jello Biafra & Mojo Nixon President Barack Obama defeats Romney to win re-election [via BBC News]
Συνέχεια...
Πάντα τη Δευτέρα
Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και φιλόδοξη πρόταση για τις Δευτέρες σας έρχεται να καταθέσει το Gagarin 205 σε συνεργασία με τον συγγραφέα Πέτρο Τατσόπουλο. Από αυτή τη Δευτέρα 6 Φεβρουαρίου και κάθε Δευτέρα στις 8 το βράδυ, ο Πέτρος Τατσόπουλος θα μας περιμένει στο Gagarin 205 όπου  θα συντονίζει και θα παρουσιάζει, - όπως ...
Συνέχεια...
Ένα δυστυχώς προφητικό βίντεο…
Λάβαμε το εν λόγω video από φίλο, μέσω mail.Το αναδημοσιεύσουμε κι εμείς, προβληματισμένοι, σοκαρισμένοι και αμήχανοι, ως προς το τελικά πού θα φτάσει η ανοχή μας απέναντι στην ξεδιάντροπη κοροϊδία ανθρώπων που -αρκετοί από εμάς, δυστυχώς- ακόμα ψηφίζουν.Ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από τον διάλογο του βίντεο:Στις φωτιές της Χαλκιδικής είχε γίνει ...
Συνέχεια...
Ghosts
 ...Ένας μικρός κινηματογράφος, κρυμμένος στο βάθος μιας απ' αυτές τις τυπικά βερολινέζικες εσωτερικές "αυλές". Ο χρόνος εδώ έχει σταματήσει (κάπου στα '80s), το σκηνικό δε θα μπορούσε να είναι ιδανικότερο για την επίσκεψη αυτού ακριβώς του φαντάσματος. Του φαντάσματος της ανεξάρτητης μουσικής (as we used to know it). 'The Ghost Of ...
Συνέχεια...
…..aaaaaaand always look on the bright side of life!
* Πιστός στις υποσχέσεις μου επανέρχομαι μετά το Πάσχα και με ενάμιση κιλό παραπάνω (ντρέπομαι να πω δύο).* Και το δούλεμα καλά κρατεί. Απ' τη μία η γνωστή ιστορία με τα οικονομικά κι απ' την άλλη ένα μάτσο τυχάρπαστοι γραφιάδες να εξακολουθούν να μιλάνε για το τάδε εξαίσιο πιάτο στο ...
Συνέχεια...
Μπουένος Ντίας Σούπερ Λίγκα
Νάου ις δε σάμερ οφ αουρ ντισκοντέντ μέηντ γκλόριους γουίντερ μπαη δις σαν οφ Ντουάιτ Γιορκ.Αντε να επιστρέφουμε στο γρασίδι σιγά-σιγά κυριές και κύριοι. Ναι, δεν λέω, καλές και οι διακοπές και οι βούτες στην παραλία και οι βούτες στην χωριάτικη αλλά φτάνει πια με το αισχρό γλίτσι-γλίτσι στην άμμο ...
Συνέχεια...
Aaaaaaand, aalways look on the bright side of life…..
  * Ο Μάιος ανέκαθεν ήταν πλήρης σημαντικών αθλητικών και πολιτιστικών γεγονότων τα οποία αφήνουν τα ίχνη τους μέρες ολόκληρες μετά την ολοκλήρωσή τους.* Στα αθλητικά θα πρέπει να σημειώσουμε την επικράτηση της Μάντσεστερ στον τελικό του Champion's League. Πέρα από όσα συνέβησαν στον αγώνα είναι ενδιαφέρον πως οι δύο πλέον ...
Συνέχεια...
Το soundtrack ενός εθνικού αποκλεισμού
Κι ενώ στην Αγγλία το πένθος για τον αποκλεισμό από το επόμενο Euro είναι πανεθνικό και εξαιρετικά βαρύ. Ο Steve McLaren είναι persona non grata στο νησί, κάτι σαν τοιν Beckham όταν αστόχησε στο πέναλντι με τους Αργεντίνους.Ταυτόχρονα τα χιουμοριστικά κείμενα αρχίζουν κι αυτά να κάνουν την εμφάνισή τους. Ένα ...
Συνέχεια...
Πως να ασχοληθείς με τέχνη όταν συμβαίνουν όλα αυτά γύρω σου;
  Δεν είναι ρητορικό ερώτημα, είναι κάτι που απασχολεί αρκετούς από εμάς τη στιγμή που γράφουμε ένα κείμενο για μια συναυλία ή ανεβάζουμε ένα καλλιτεχνικό νέο. Ίσως η τέχνη είναι η αυτοπροστασία μας, ένα διάλειμμα από την πραγματικότητα. Ο τρόπος να ξεχαστείς και να καθαρίσει λίγο το μυαλό, βλέποντας λόγου χάρη ταινίες, ...
Συνέχεια...
Bullets
Είσαι απατεώνας Αφόνσο ¶λβες. Το λέω ενώπιον όλων. Και θα ξεσκεπαστείς στην Αγγλία, ως ένα κοινό μουγκρί, οπότε και θα σε στείλουν και σένα στην Σέλτικ να γλύφεις του παπούτσια του Φένεγκορ οφ Χέσελινκ μαζί με τον Σαμαρά. Τυχάρπαστε.Πολύ σωστή η κίνηση των ανθρώπων του Αστέρα Τρίπολης να διώξουν τον ...
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 13/03/2009 με καλεσμένους τους Night on Earth
Αυτή την εβδομάδα, στο Mixtape Radio Show, την εκπομπή του mixtape.gr στον "105,5 ΣτοΚόκκινο" παρουσιάζουν οι Πάρης Παπαβλασόπουλος και Ηλίας Πυκνάδας, με καλεσμένους τους Costinho και Sophia των Night on Earth, οι οποίοι και ντύνουν μουσικά την εκπομπή.    Intro (El Ten Eleven - Adam & Nathan Totally Kick Ass)Jay Reatard - ...
Συνέχεια...
Matrix Reloaded, the greek sequel
Εν αναμονή αποτελεσμάτων ΑΣΕΠ 2007: σε εναγώνια προσμονή επιτυχίας χιλιάδες εκπαιδευτικοί που και δοσοληψίες με το Μεφιστοφελή θα ανέπτυσσαν για μια θέση κάτω από τον ήλιο του δημοσίου. H γράφoυσα ένιωσε την αδήριτη ανάγκη να απευθύνει λόγο στους μέλλοντες ναυτιλλομένους και να τους προειδοποιήσει πως η λαϊκή ρήση «παντού υπάρχει ...
Συνέχεια...
Τα δικά μας τα παιδιά – Μάρτιν El Loco Παλέρμο
Ένα όνομα. Μία αγαπημένη ιστορία. Μάρτιν El Loco Παλέρμο. Με αυτό το όνομα και αυτό το παρουσιαστικό, ο καθένας θα είχε δίκιο να εμπιστεύεται περισσότερο για την θέση του φόρ κάποιον από τους Πακιστανούς που βλέπουν κάτς στην βιτρίνα απέναντι από το Μινιόν.Είναι άγαρμπος. Σχεδόν αντιτουριστικός (ok, όχι όσο ο ...
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 13/02/2009
Aaaaaaalways look on the bright side of life!
Το Τέλος της Λογικής
Και οι Μήτρογλοι έσονται πρώτοι
Ποιος είπε ότι μόνο η καφεΐνη είναι εθιστική;
‘Greece: Explore Your Senses!’ – Κανείς ζωντανός εκεί
Ακούστε την εκπομπή της 25/09/2009
Μπίλιετς
Gone, Gone, Gone: Oι Drive και το Χρονικό
Ακούστε την εκπομπή της 05/10/2008
Hello. I’m Johnny CAS. Λίγο πριν το φινάλε
Ακούστε την εκπομπή της 09/01/2009
Suicide Bullets
Ακούστε την εκπομπή της 8/1/2010 με τα καλύτερα
Aaaaaaaand aaaalways look on the bright side of
Το Τέλος της Λογικής – Ρέφικ Τζιμπούρ: O
Ντέγιαν Μποντιρόγκα – το αντίο ενός σπουδαίου μπασκετικού
On U.S. Presidential Election 2012
Πάντα τη Δευτέρα
Ένα δυστυχώς προφητικό βίντεο…
Ghosts
…..aaaaaaand always look on the bright side of
Μπουένος Ντίας Σούπερ Λίγκα
Aaaaaaand, aalways look on the bright side of
Το soundtrack ενός εθνικού αποκλεισμού
Πως να ασχοληθείς με τέχνη όταν συμβαίνουν όλα
Bullets
Ακούστε την εκπομπή της 13/03/2009 με καλεσμένους τους
Matrix Reloaded, the greek sequel
Τα δικά μας τα παιδιά – Μάρτιν El