…Τα λέγαμε και στο αυτοκίνητο, στον long and windy road προς το Minehead: αυτό θα ήταν το underdog ανάμεσα στα All Tomorrow’s Parties, ένα φεστιβάλ στημένο από μια (μουσάτη) αυστραλέζικη μπάντα, που μάζεψε όλους τους (μουσάτους) Αυστραλούς φίλους της, αδράζοντας (απ’ τα μούσια) την ευκαιρία να τα πιουν όλοι μαζί στο εξωτικό περιβάλλον του Butlins Holiday Resort.

Θα ήταν μια εμπειρία, δε το συζητάμε, όσο συμπληρωνόταν το line-up πάντως -που είχε ξεκινήσει υποδειγματικά, με Grinderman και Spiritualized για κράχτες- το έβλεπα να εξελίσσεται σ’ ένα εφιαλτικό hippy-folk convention, μ’ όλους αυτούς τους ξεψυχισμένους singers/songwriters κι όλες αυτές τις αγάμητες chanteuses να γρατζουνάνε κιθάρες, βιολιά και γιουκαλίλι μπροστά σε μερικές χιλιάδες μεθυσμένα Aγγλάκια. Fuck it, σκέφτηκα (positive thinking), θα είμαστε μια παρέα 8 άτομα, θα είμαστε δίπλα στη θάλασσα, θα έχουμε ένα ψυγείο γεμάτο αλκοόλ κι ένα ζεστό κρεβάτι σε απόσταση αναπνοής απ’ τις σκηνές -μπορώ να σκεφτώ πολύ χειρότερους τρόπους για να περάσει κανείς ένα τριήμερο…

ΗΜΕΡΑ ΠΡΩΤΗ
dt…Αφού τακτοποιηθήκαμε στο "chalet" μας (ας γελάσω) με τη γλαφυρή ονομασία Jellyfish Green, στην περιοχή Oyster Bay (ένας συνδυασμός κατασκηνώσεων του ΠΙΚΠΑ και των "Πουλιών" του Χίτσκοκ -τα οποία γαμημένα πουλιά δε μ’ αφήσαν να κλείσω μάτι), αμοληθήκαμε ατάκτως προς τις τρεις "σκηνές" (ένας συνδυασμός επαρχιακού κέντρου διασκεδάσεως και σαλονιού κρουαζιερόπλοιου -όχι το πιο rock’n’roll setting, αλλά μ’ έναν παράδοξο τρόπο ευχάριστα cheesy).

Η πρώτη εμφάνιση των Only Ones μετά από 25 χρόνια, που άνοιξε για μένα το συναυλιακό τριήμερο, ήταν συμπαθητική αλλά no big deal -ελπίζω τουλάχιστον να έχουν τα δικαιώματα για το "Another Girl, Another Planet" (όχι baby), που στην Αγγλία έχει εν τω μεταξύ …αναβαθμιστεί ως jingle της Vodafone. Η σχεδόν καρτουνίστικη, heroin chic παρουσία του Peter Perrett (ειλικρινά, δε νομίζω να έχω δει πιο αδύνατο άνθρωπο στη ζωή μου) εμπεριείχε πάντως ένα στοιχείο (παρακμιακού) ρομαντισμού, ένα προκαταβολικό punk rock αντίδοτο σε ότι ακολούθησε…

Οι Magnolia Electric Co. ήταν ο απόλυτος big sleep (πώς μπορεί κανείς ν’ ακούει τέτοια πράγματα, σας παρακαλώ, εξηγήστε μου), τους Dirty Three τους έχω πετύχει σε κραταιότερες εποχές (επιπλέον, ο Warren Ellis μίλαγε πολύ κι εκείνη τη στιγμή αυτό που με τράβαγε περισσότερο ήταν οι μυρωδιές από το Pizza Hut), για τον Ψαραντώνη τί να σας πω τώρα, μπορεί να ήταν η cult φιγούρα του φεστιβάλ (κρυφάκουσα μάλιστα τον Mick Harvey να τον επαινεί στον James Johnston) αλλά, ναι, εντάξει, ωραίο αστείο, τους Art Of Fighting δεν τους άντεξα πάνω από δύο κομμάτια και, βασικά, το μόνο που με κράτησε στα πόδια μου ήταν α. οι καρέκλες του Centre Stage και β. η αναμονή για τους Devastations. Enter, η πρώτη μεγάλη απογοήτευση του ATP. Καμία σχέση με προηγούμενες εμφανίσεις τους στο Βερολίνο, καμία σχέση με την εμφάνισή τους στην Αθήνα: ένα 45λεπτο σετ αποτελούμενο σχεδόν αποκλειστικά από ατάκτως ερριμμένα καινούργια τραγούδια κι ένα attitude τόσο ξενερωματικά cocky, που αμφιβάλλω αν θα μπορέσω να τους ξανακούσω ποτέ όπως πριν (Conrad αγόρι μου, μπορεί όλο αυτό το ποζεριλίκι να πιάνει στο χωριό σου, αλλά το ATP δεν είναι κοτέτσι και ως εκ τούτου δε χρειάζεται πετεινούς). Κρίμα δηλαδή, γιατί ο τύπος έχει γαμώ τις φωνές και 2-3 (άντε, 4-5) τραγούδια που με γονατίζουν.

ΗΜΕΡΑ ΔΕΥΤΕΡΗ
Αυτό που με γονάτισε, όχι μεταφορικά, τη δεύτερη μέρα ήταν το πήγαινε-έλα από σκηνή σε σκηνή, καθότι αυτοί οι άσχετοι οι Dirty Three (ή όποιοι τέλος πάντων κανονίζουν το πρόγραμμα) έβαλαν όλα τα γκρουπ που ήθελα να δω να παίζουν τις ίδιες ώρες. Οι Low ήταν συμπαθητικοί, αλλά πολύ low για πρώτο πράγμα μόλις έχεις ανοίξει τα μάτια σου, ο Alan Vega ήταν το αποκορύφωμα της ανθρώπινης γελοιότητας (και ματαιοδοξίας, υποθέτω), ένα αλαλάζον λείψανο μ’ ένα κακόηχο τεκνοειδές beat, ο Yann Tiersen με τον lightweight θόρυβό του ήταν τουλάχιστον αξιοπρεπής (το δεύτερο γαλλικό σχήμα που είδα αργότερα το ίδιο βράδυ, οι Youpi Youpi Yeah, ήταν μια μικρή έκπληξη -επιτέλους, λίγος σύγχρονος ήχος), οι Αυστραλοί Drones ήταν μια μεγαλύτερη έκπληξη, ένα φοβερά δεμένο, φοβερά βρώμικο swamp rock σχήμα, αγαλλίαση ώτων για τους απανταχού fan των Gun Club, η Nina Nastasia με τον Jim White αντιθέτως ήταν σκέτος ύπνος, ενώ οι Einstürzende Neubauten, που έκλεισαν τη βραδιά, έχουν πλέον "εξελιχθεί" σ’ ένα μάλλον βαρετό, arty σχήμα, με τον Blixa να επιδεικνύει το τευτονικό χιούμορ του και να μουρμουρίζει αφελείς μονόλογους κάτω απ’ τις αφέλειές του (μπορεί πάντως να έχει χάλια κούρεμα, αλλά τουλάχιστον δεν έχει μούσι).

Ανάμεσα σ’ όλα αυτά (και σε μερικά ακόμη που δεν πρόλαβα), έλαβαν χώρα και οι (τελικά) τρεις καλύτερες εμφανίσεις του φεστιβάλ -με αυστηρά υποκειμενική αξιολογική σειρά: Scientists, Spiritualized και Grinderman. Τί να πω τώρα για τους Scientists; Τους είχα πρωτοδεί δυο-τρία χρόνια πριν στο Βερολίνο και ήξερα πόσο φοβεροί είναι live, αλλά αυτή η εμφάνισή τους στο ATP ήταν απλά απίστευτη: από το "Swampland" που άνοιξε το σετ τους μέχρι το "We Had Love" που το έκλεισε, ένα αδιάκοπο rock’n’roll ντελίριο. Υπερ-έντονο, υπερ-δυναμικό, υπερ-γαμάτο. Στα 50 του, ο Kim Salmon ηγείται ενός πραγματικού rock’n’roll τέρατος ("You guys are fucking amazing", φωνάζει κάποιος από κάτω, "Well, fucking thanks", απαντάει αυτός) και, ειλικρινά, δε θέλω καν να φανταστώ πώς θα ήταν αυτή η μπάντα 25 χρόνια πριν.

Τους Spiritualized, τουλάχιστον, τους έχω προλάβει στον καιρό τους, τους πρόλαβα μάλιστα και δύο βράδυα πριν, στο Λονδίνο, σ’ ένα γλυκύτατο (εντάξει, έχουμε και μερικές αδυναμίες) ακουστικό σετ, που μπορεί και να μ’ έκανε μια-δυο φορές ν’ ανατριχιάσω. Το κατανυκτικό περιβάλλον του Shepherd’s Bush Empire δε συγκρίνεται βέβαια με τη σκηνή του Skyline Pavillion του Butlins, η "Spiritualized Acoustic Mainline" όμως ήταν ατόφια εκεί -η ακουστική κιθάρα του Jason Pierce, το Fender Rhodes του Doggen, τέσσερα έγχορδα, τρεις gospel φωνές και μερικές υποδειγματικά ενορχηστρωμένες, γεμάτες εξάρσεις και παύσεις εκτελέσεις κομματιών Spiritualized και Spacemen 3. Το σετ τους ήταν μεν μικρότερο από το απολαυστικό δίωρο του Λονδίνου, αλλά γι’ αυτό πιο πυκνό σε highlights. Το "Sound Of Confusion" και το "I Think I’m In Love" κι ένα φοβερό meddley των "Ladies And Gentlemen We Are Floating In Space" και "Can’t Help Falling In Love" δυο φορές ζωντανά μέσα σε λίγες μέρες (και μια τρίτη που με περιμένει στη γωνία);;; Oh Lord, τί άλλο να ζητήσει κανείς;

…Αν πάντως κάποιος ζητούσε τον Nick Cave, δε θα έφευγε απογοητευμένος από το ATP: δύο σετ, ένα "solo" κι ένα ως Grinderman, δύο βραδιές στη σειρά -κι άλλα ονόματα εμφανίστηκαν δύο φορές, το πεντάωρο του Cave όμως (με το ό,τι αυτό συνεπάγεται…) δεν το πλησίασε κανείς. Το "solo" τμήμα της εμφάνισής του ήταν στην ουσία ένα mini-best of των Bad Seeds χωρίς τους Bad Seeds (αλλά με τους λοιπούς Grinderman), ελαφρώς σφιγμένο την πρώτη ημέρα, αισθητά πιο χαλαρό τη δεύτερη (όπου ο Cave έπαιρνε παραγγελιές, έπαιξε μάλιστα και το "Tupelo", την καλύτερη -κι απ’ ότι φάνηκε πιο αυθόρμητη- στιγμή ενός όχι-τραγικά-αναγκαίου σετ). Με το τέλος της "solo" εμφάνισης, ο Cave και οι λοιποί Grinderman αποσύρθηκαν απ’ τη σκηνή κι επανήλθαν ένα τέταρτο αργότερα ως …Grinderman. Χμ, ενδιαφέρον concept, Nick.

Η πρώτη ever εμφάνιση των Grinderman είχε ένα rocky start (ο Cave μπαίνει δυναμικά κραυγάζοντας τις πρώτες λέξεις του "Get It On", οι υπόλοιποι δεν καταφέρνουν ν’ ακολουθήσουν, αμηχανία, άντε πάλι η εισαγωγή του "Get It On"), αλλά μία δεόντως rocking συνέχεια. Ήταν εξάλλου αναμενόμενο: ο ξανανιωμένος Cave έδινε show, έπαιζε παράλληλα κιθάρα και πιάνο, χτυπιόταν μπροστά στο μικρόφωνο, έκανε ανάποδα ψαλίδια, αυτό το γαμημένο μουστάκι να μην είχε και θα μπορούσε σχεδόν να με πιάσει. Μη σας πω δηλαδή ότι πάνω στη σκηνή βρισκόταν επίσης ο Bobby Gillespie (επιτέλους, λίγο star allure) που έκανε δεύτερα φωνητικά, έπαιζε ντέφι και χόρευε (respect, Nick, δεν είναι και λίγο να έχεις τον Bobby Gillespie για αρκούδα σου). Οι Grinderman, αν και δε μου ακούστηκαν ιδιαίτερα προβαρισμένοι (είναι κι όλοι τους αρχάριοι, βλέπετε) ήταν σαφώς ο ισχυρότερος μαγνήτης του φεστιβάλ (και το να τους βλέπεις δύο μέρες στη σειρά δεν είναι τελικά και τόσο άσχημο), αλλά είμαι σίγουρη ότι η live απήχησή τους θα ήταν μεγαλύτερη (και πιο ουσιαστική) αν δεν είχε προηγηθεί η λιτανεία στο λαμπρό παρελθόν του Cave. Σωστό μέρος, λάθος στιγμή;

ΗΜΕΡΑ ΤΡΙΤΗ
Στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή αισθανόμουν ότι βρίσκομαι ολόκληρη την τρίτη και τελευταία ημέρα του ATP. Παρά τις γενναίες προσπάθειές μου, δεν πρόλαβα τον Ed Kuepper ("baby when you got to sleep, you got to sleep" – τουλάχιστον, Χρήστο, ο Jason με καταλαβαίνει), είδα για λίγο τους Silver Mt. Zion Orchestra, που σε γενικές γραμμές μου αρέσουν αλλά προτιμώ να τους ακούω ξαπλωμένη, βόλταρα στην παραλία, χαλάρωσα στο γρασίδι και μ’ αυτό το τουριστικό τέμπο πέρασα από τους White Magic (εκνευριστικά ανυπόφοροι χίπηδες) στους Mum Smokes (επιεικώς υποφερτά, ελαφρώς βαρεμένα ποπάκια) κι από τους Small Knives (Simon & Garfunkel-μετά-τη-λοβοτομή) στους Tren Brothers (δηλαδή στους Dirty Three χωρίς τον Warren Ellis -έλεος πια). Έχοντας επιτυχώς αποφύγει διάφορες Tara Jane O’Neil και Mary Margaret O’Hara και πάει Ο’λέγοντας, στάθηκα λίγο περισσότερο (όσο άντεξα δηλαδή) στη Joanna Newsom από το μικρό σπίτι στο λιβάδι (καλά, το κοριτσάκι μιλάμε είναι για σφαλιάρες: την έχετε ίσως ακούσει να τραγουδάει, αλλά δεν έχετε ακούσει τίποτε αν δεν την ακούσετε να μιλάει) και την Cat Power με το trailer park chic της (από κοντά, μια φτηνής αισθητικής γκόμενα με αδιάφορης αισθητικής μουσική και, παρεμπιπτόντως, αντικείμενο φοβερών διαξιφισμών στο τέλος της βραδιάς -έχουμε μια ανοιχτή συζήτηση, μην ξεχνιόμαστε παιδιά). Με εξαίρεση την επανάληψη της πατέντας Nick Cave/Grinderman, το μόνο πράγμα που μου τράβηξε το ενδιαφέρον όλη μέρα ήταν ο DJ με το μπλουζάκι Dead Moon στο Crazy Horse. Για τη μουσική, εννοείται.

ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΕΙ
Στα συν: η οργάνωση (απλά άψογη), το κοινό (πιο "σοβαρό" απ’ αυτό των μεγάλων φεστιβάλ, ίσως να έφταιγε βέβαια κι η μουσική), το vibe (πολύ χαλαρό). Στα πλην: το accommodation (ένα upgrade το έπαιρνε), το line-up (τουλάχιστον δύο upgrade), το vibe (δες παραπάνω).

Αφήνοντας πάντως το Minehead, πήρα μαζί μου (μαζί με τη διαπίστωση ότι οι Dirty Three έχουν χάλια γούστο) τις εξείς βαθιά βιωματικές αλήθειες:
-Δε θέλω να ξαναδώ μπροστά μου άνθρωπο με μούσι/γενειάδα/μουστάκι (ή ένα συνδυασμό αυτών).
-Δε θέλω να ξανακούσω singers/songwriters, γυναίκες ή άντρες.
-Δε θέλω να ξανακούσω άρπες, λύρες, μπαλαλάικες.
-ΘΕΛΩ να δω νεαρά παιδιά να χτυπιούνται στη σκηνή σα να μην υπάρχει αύριο κι όχι (μόνο) μεσήλικες ρόκερ να αναδεύουν το παρελθόν τους -το συγκεκριμένο Αll Tomorrow’s Parties θα μπορούσε να μετονομαστεί σε All Yesterday’s Parties, και τα πάρτι του χτες δεν είναι απαραίτητα τα καλύτερα.

Link
www.atpfestival.com/events/the-dirty-three/

Διάβασε επίσης...
Δε Μας Χέζεις ρε Ρον Nτένις…..
Το άκουσα στις ειδήσεις του BBC και για να το λένε αυτοί κάποια βάση θα υπάρχει. Το αφεντικό της Μακλάρεν, Ρον Ντένις θα ασκήσει έφεση, λέει, για να ακυρωθούν όσοι τερμάτισαν μεταξύ Αλόνσο και Χάμιλτον στο Γκραν Πρι της Βραζιλίας ώστε ο νεαρός να κερδίσει τους βαθμούς που του χρειάζονται ...
Συνέχεια...
Aaaaaaaaaand always look on the bright side of life…
* Τελικά το καλό με κάθε λογής θρησκεία είναι οι αργίες που προσφέρουν. Έτσι λοιπόν αποφάσισα να αποδράσω από την πόλη με τους δικούς μου όρους βέβαια (επειδή με έπαιρνε). Αναχώρηση μία μέρα πριν το ξεκίνημα της μαζικής εξόδου και επιστροφή αμέσως μετά την ολοκλήρωση αυτής-η Αθήνα είναι καλύτερη όταν ...
Συνέχεια...
Το Τέλος της Λογικής – Ξυπνάτε χωριανοί!
Ακόμα είμαστε στα ήσυχα. Στα ρηχά. Χωρίς πολλές παραμύθες. Κάτι λίγο το (πίτα) Γιούρο, κάτι λίγο το γεγονός ότι πολλές ομάδες της Σούπερ Ντούπερ Λίγκας ψάχνουν προπονητή, αλλάζουν ολοκληρωτικά τα ρόστερ τους ή και τα δύο, πάντως η αλήθεια είναι ότι πολύ στο λάου λάου έχει μπει το μεταγραφικό νταβαντούρι ...
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 28/11/2008
Μετά από δύο Παρασκευές με καλεσμένους, και μέχρι την επόμενη ξανά, η εκπομπή του mixtape.gr πορεύεται σ΄ αυτό της το επεισόδιο με το κλασικό της δίδυμο. Ηλίας Πυκνάδας και Πάρης Παπαβλασόπουλος στα μικρόφωνα, επιλέγουν τις μουσικές.   Ακολουθεί το playlist της εκπομπήςIntro ( El Ten Eleven - Adam & Nathan Totally Kick ...
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 25/09/2009
Αυτή την εβδομάδα, το Mixtape Radio Show, την εκπομπή του mixtape.gr στον "105,5 Στο Κόκκινο" παρουσιάζει ο Ηλίας Πυκνάδας και ο Ανδρέας Βιολάρης. PlaylistSufjan Stevens - Movement IV Isorhythmic Night Dance with InterchangesDrive-By Truckers - Like A Rolling StoneMonsters Of folk - Man Named TruthKitty, Daisy & Lewis - Going Up ...
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 27/02/2009
Αυτή την εβδομάδα, το Mixtape Radio Show, την εκπομπή του mixtape.gr στον "105,5 ΣτοΚόκκινο" παρουσιάζουν ο Πάρης Παπαβλασόπουλος και η Χριστιάνα Φινέ.      Intro (El Ten Eleven - Adam & Nathan Totally Kick Ass)Faith No More - Ashes to AshesKyte - Bridges in the SkyHold Steady - Party PitThe Pains of Being ...
Συνέχεια...
Track 2
Εδώ είμαστε! Πρώτος (και κουτσός) μήνας Mixtape.grΚατ' αρχάς, ευχαριστούμε πάρα πολύ για την υποδοχή αυτό το μήνα, ευχαριστούμε για τα καλά σας λόγια, τις παρατηρήσεις σας (μικρό παιδάκι είναι, θα διορθωθεί) και τα μηνύματά σας, είτε μέσω e-mail, είτε μέσω της σελίδας μας myspace, αν και όλα αυτά θα τα ...
Συνέχεια...
Aaaaaaaaaaand aaalways look on the bright side of life
 - Για αρχή είχα σκεφτεί να κάνω μία μικρή αναδρομή στο πρόσφατο παρελθόν που θα παρουσίαζε την παράνοια που επικρατεί στην υπόθεση αστυνόμευση στη χώρα μας, αλλά με πρόλαβε πάλι το παλικάρι με τα ψυχολογικά προβλήματα το οποίο παρ' όλα αυτά είχε όπλο και πυροβόλησε άνευ λόγου και αιτίας έξω ...
Συνέχεια...
Aaaaaaaand aaaalways look on the bright side of life
- Πείτε με απαισιόδοξο, αλλά ο νεκρός της Λεωφόρου Λαυρίου δεν μου προκάλεσε καμία έκπληξη. Ήταν απλά θέμα χρόνου και τύχης που στη συγκεκριμένη περίπτωση εγκατέλειψε αηδιασμένη τους εμπλεκόμενους στην υπόθεση . Αυτό που πραγματικά με εξέπληξε ήταν η ασχετοσύνη κάποιων παρουσιαστών αναφορικά με ουσίες που βρέθηκαν στα οπλοστάσια-συνδέσμους. Πριν ...
Συνέχεια...
Steve Jobs R.I.P.
Ένα απλό αντίο και από εμάς εδώ στο mixtape.gr στον ίσως σημαντικότερο οραματιστή και πρωτοπόρο άνθρωπο της εποχής μας. Στο μυαλό που άλλαξε για πάντα τον τρόπο που επικοινωνούμε, δημιουργούμε, ακούμε μουσική, και στην ουσία - ακόμα και αν κάποιοι δεν τον παραδέχονται - ζούμε. Ο Steve Jobs,  αυτή η εμβληματική ...
Συνέχεια...
Το Τέλος της Λογικής – Λευκή σημαία!
Μια συγκλονιστική τηλεοπτική στιγμή. ¶λλη μια. Απόδειξη ότι το 2008 μπαίνει με άγριες διαθέσεις.Ο τόπος γνωστός και αγαπημένος. Ο Γιώργος Γεωργίου βρίσκεται κοντά στο τέλος της Κυριακάτικης εκπομπής του. Λίγα πράγματα. Το ΒΒΒ ζαπάρει μεταξύ αυτού και της 1005ης προβολής του bloodsport με τον Ζαν Κλώντ τον Βαναντάμ Παπαντάμ.Διάλειμμα για ...
Συνέχεια...
Κωσταντίνος Δαγριτζίκος – Λονδίνο
Ο Κωσταντίνος Δαγριτζίκος εικαστικός - επιμελητής - dj παύλα πολλά - πολλά άλλα, παραμένειactive και υπέρ-ενεργητικός ακόμα και από το Λονδίνο. Μέσα από το BIG project space στήνει εκθέσεις που συζητιούνται όπως η προπέρσινη μαγειρίτσα του, αλλά και γνωρίζει νέους καλλιτέχνες δίνοντας τους προκλητικά θέματα για να εμπνευστούν. Πριν λίγες ...
Συνέχεια...
Aaaaaaaaaaand aaalways look on the bright side of life
- Διαβάζω και μεταφέρω εξώφυλλο εφημερίδας μεγάλης κυκλοφορίας.30 % πτώση σε ταξίδια του εξωτερικού (οι χώρες, οι πόλεις και τα πολυκαταστήματά τους θα' ναι εκεί πάντως και τα επόμενα πεντακόσια και χρόνια για να υποδεχτούν λιγούρηδες), 25% πτώση στην πληρότητα χειμερινών καταλυμάτων (χωρίς πάντως ουδείς να έχει αναφερθεί στο γεγονός ...
Συνέχεια...
Δημήτρης Παπαδάτος – Hell
Ο Δημήτρης Παπαδάτος είναι καλλιτέχνης αλλά και μουσικός. Τα σχέδια του τα παρατήρησα πρώτη φορά στην έκθεση Anathena που έγινε στο ίδρυμα DESTE.Έχει συνεργαστεί με περιοδικά κ.α. και εκτός από εικαστικός είναι και μουσικός, με διάφορες παρουσιάσεις performance/music. Περισσότερες πληροφορίες για τον ίδιο και την δουλειά του στο blog τουΕκθέσεις ...
Συνέχεια...
Aaaaaaand, aalways look on the bright side of life…..
  * Ο Μάιος ανέκαθεν ήταν πλήρης σημαντικών αθλητικών και πολιτιστικών γεγονότων τα οποία αφήνουν τα ίχνη τους μέρες ολόκληρες μετά την ολοκλήρωσή τους.* Στα αθλητικά θα πρέπει να σημειώσουμε την επικράτηση της Μάντσεστερ στον τελικό του Champion's League. Πέρα από όσα συνέβησαν στον αγώνα είναι ενδιαφέρον πως οι δύο πλέον ...
Συνέχεια...
R.I.P. Nelson Mandela (1918 – 2013)
"No one is born hating another person because of the colour of his skin, or his background, or his religion. People must learn to hate, and if they can learn to hate, they can be taught to love,for love comes more naturally to the human heart than its opposite" Nelson Rolihlahla ...
Συνέχεια...
Το τέλος της κατά λάθος στάχτης μέσα στη μπύρα όπως το ξέραμε
Αστικός μύθος είναι πια ότι στο Λονδίνο βρέχει πολύ, το global warming κάνει τον καιρό υπέροχο και καλοκαιρινό. Ο χρόνος περνάει γρήγορα, τόσο γρήγορα που η επικείμενη απαγόρευση του καπνίσματος στις pub την 1η Ιουλίου 2007, καλπάζει απειλητικά προς το μέρος των πιστών θεριακλήδων.Σύμφωνα με τα προγνωστικά της βρετανικής κυβέρνησης ...
Συνέχεια...
Το Τέλος της Λογικής – Τι 12, τι 22, τι 32!
Γεια σου ρε Μοχάμεντ που θα μας τιμήσεις με την παρουσία σου. Γεια σου ρε Καλόν υπερστράικερ που ήρθες στην Ελλάδα να μας τρελάνεις με τις αναμπουμπουλιάρικες μπούκες σου και το μεστό, οργανωμένο σου παιχνίδι.Παίκτης μεγατόνων ο Μοχαμέντ λέμε. Από αυτούς που για να δώσουν από το δεξί στο αριστερό ...
Συνέχεια...
Σαντιάγκο Σολάρι: «Έπρεπε να είχα στρίψει στην Αλμπουκέρκη»
O Σαντιάγκο Σόλαρι είναι νέος και ωραίος, ένας ποδοσφαιριστής με ξακουστές τεχνικές αρετές και αποτελεί σταθερά τον διακαή πόθο των μεγάλων ελληνικών ομάδων κάθε καλοκαίρι. Μιλήσαμε μαζί του και καταφέραμε να του αποσπάσουμε μερικές αλήθειες σχετικά με το μέλλον του και το ελληνικό ποδόσφαιρο, του οποίου μάλιστα έδειξε γνώστης. Μία ...
Συνέχεια...
To Τέλος της Λογικής: Τάσος «the Punisher» Κάκος
Είναι καραγκιόζης. Επίσημα και αμετάκλητα. Δεν χωράει αμφιβολία. Όποιος έχει αντίθετη γνώμη σίγουρα είναι ένα από τα παρακάτω πρόσωπα:1. Η μάνα του Κάκου2. Ο πατέρας του Κάκου3. Ο ίδιος ο Κάκος¶φησα έντεχνα απόξω γυναίκα και παιδιά που φαντάζομαι ότι έχει. Αν δεν έχει, το ίδιο κάνει. Κατά ένα περίεργο τρόπο.- ...
Συνέχεια...
…. και ένα σημαντικό μήνυμα από τον έναν Boom Boom Becker
Φίλες και φίλοι του μπουμ μπουμ μπέκερ. Φτάνει η στιγμή στηνζωή του κάθε άντρα που πρέπει να ανοίξει τα φτερά του και να πάει να πουλήσει το κορμί του στα σοκάκια της Μπανγκόκ. Δυστυχώς η δική μου δεν έφτασε ακόμα, αλλά αποχωρώ απο τούτον εδώ τον διαδικτυακό χώρο, για λόγους ...
Συνέχεια...
Aaaaaaalways look on the bright side of life!
(σκέψεις ατάκτως διατυπωθείσες , πείτε το stream of conciousness technique που μας έλεγαν και στο Πανεπιστήμιο, αν θέλετε να πουλήσετε μούρη)   Προτού διαβάσετε, πατήστε Play! Πριν από πολλά πολλά χρόνια και όχι σε ένα γαλαξία πολύ πολύ μακριά, αλλά στην Ελλάδα υπήρχε μία δεκαπενθήμερη μουσική εφημερίδα που λεγόταν ΟΖ στην οποία ένας ...
Συνέχεια...
Ακούστε την εκπομπή της 12/12/2008
Παρουσίαση και επιλογή μουσικής από τους Πάρη Παπαβλασόπουλο και Λευτέρη Κουσίδη.     Ακολουθεί το playlist της εκπομπήςIntro ( El Ten Eleven - Adam & Nathan Totally Kick Ass)The Boxer Rebellion - We Have This Place Surrounded (www.myspace.com/theboxerrebellion)Parts & Labor - Nowhere's Nigh (www.myspace.com/partsandlabor)Constantines - Trans Canada (www.myspace.com/constantines)Black Mountain - 13 Walls (www.myspace.com/blackmountain)Masters ...
Συνέχεια...
Indie For The Masses
  Μερικές φορές αναρωτιέμαι, έχω ρίξει εγώ τα standards μου τόσο πολύ ή έχει ξαφνικά γεμίσει ο κόσμος cool άτομα που ακούνε σωστή μουσική; Φταίνε μήπως για όλα οι Strokes, φταίει η άνευ προηγουμένου πρόσβαση στην πληροφόρηση, ή μήπως τελικά αυτό που βιώνουμε στα double zero's δεν είναι παρά μία ακόμη ...
Συνέχεια...
Πάντα τη Δευτέρα
Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και φιλόδοξη πρόταση για τις Δευτέρες σας έρχεται να καταθέσει το Gagarin 205 σε συνεργασία με τον συγγραφέα Πέτρο Τατσόπουλο. Από αυτή τη Δευτέρα 6 Φεβρουαρίου και κάθε Δευτέρα στις 8 το βράδυ, ο Πέτρος Τατσόπουλος θα μας περιμένει στο Gagarin 205 όπου  θα συντονίζει και θα παρουσιάζει, - όπως ...
Συνέχεια...
…..aaaaaaand always look on the bright side of life!
* Πιστός στις υποσχέσεις μου επανέρχομαι μετά το Πάσχα και με ενάμιση κιλό παραπάνω (ντρέπομαι να πω δύο).* Και το δούλεμα καλά κρατεί. Απ' τη μία η γνωστή ιστορία με τα οικονομικά κι απ' την άλλη ένα μάτσο τυχάρπαστοι γραφιάδες να εξακολουθούν να μιλάνε για το τάδε εξαίσιο πιάτο στο ...
Συνέχεια...
BOOM BOOM BECKER #1
 Με 11 βιταμίνες και σίδηροΚείμενα/Σκέψεις/Ανοιχτήρια Μάκης Παπασημακόπουλος και Στέλιος Καρακάσης  Κεχαγιά, Κεχαγιά τα δικά σου να 'χα τα μαλλιά.Είσαι φτιαγμένος για εγκαίνια Νίκο. Είσαι γεννημένος για ΑΥΤΑ τα εγκαίνια Νίκο. Σα να το ήξερες. Ίσως και να είπες βέβαια: «πάω να παίξω Λεωφόρο στου Ευρωπαίου. Μην πάω και σαν το λέτσο». ...
Συνέχεια...
Το Τέλος της Λογικής – Γιούρο Ντάνσινγκ
Το παρόν κείμενο γράφεται μερικές ώρες πριν την έναρξη των εχθροπραξιών της στήλης στο Nixon, προς τιμήν της διοργάνωσης που αυτόν τον καιρό απασχολεί τον ύπνο, τον ξύπνιο, τον ενδιάμεσο και μια παρέα Νορβηγών που βρήκαν στον δρόμο. Το παρόν κείμενο γράφεται μερικές ώρες μετά την αναμενόμενα γραφική πρεζ κονφερανζ ...
Συνέχεια...
Track 4
Πρωτομαγιά σήμερα και η εργατική τάξη αναζητά το παρελθόν αλλά και το μέλλον της, σχεδόν κάτω από το παράθυρό μου.Καλώς ή κακώς, προσωπικά το τελευταίο πράγμα που μπορεί να με αγγίξει είναι μία παραδοσιακά τυποποιημένη πορεία, που όσο και να προσπαθούν οι διοργανωτές της να την κρατήσουν ζωντανή και με ...
Συνέχεια...
“Macho Man” Randy Savage R.I.P.
Επειδή είμαστε σίγουροι ότι ελάχιστοι θα ενδιαφερθούν στη χώρα μας, ας αποχαιρετήσουμε εμείς μία από τις σπουδαιότερες και αγαπημένες μας μορφές της χρυσής εποχής της WWF. O “Macho Man” Randy Savage έφυγε από τη ζωή σήμερα Παρασκευή, σε τροχαίο δυστύχημα στο Los Angeles , καθώς έπαθε καρδιακή προσβολή ενώ οδηγούσε. Ήταν ...
Συνέχεια...
Δε Μας Χέζεις ρε Ρον Nτένις…..
Aaaaaaaaaand always look on the bright side of
Το Τέλος της Λογικής – Ξυπνάτε χωριανοί!
Ακούστε την εκπομπή της 28/11/2008
Ακούστε την εκπομπή της 25/09/2009
Ακούστε την εκπομπή της 27/02/2009
Track 2
Aaaaaaaaaaand aaalways look on the bright side of
Aaaaaaaand aaaalways look on the bright side of
Steve Jobs R.I.P.
Το Τέλος της Λογικής – Λευκή σημαία!
Κωσταντίνος Δαγριτζίκος – Λονδίνο
Aaaaaaaaaaand aaalways look on the bright side of
Δημήτρης Παπαδάτος – Hell
Aaaaaaand, aalways look on the bright side of
R.I.P. Nelson Mandela (1918 – 2013)
Το τέλος της κατά λάθος στάχτης μέσα στη
Το Τέλος της Λογικής – Τι 12, τι
Σαντιάγκο Σολάρι: «Έπρεπε να είχα στρίψει στην Αλμπουκέρκη»
To Τέλος της Λογικής: Τάσος «the Punisher» Κάκος
…. και ένα σημαντικό μήνυμα από τον έναν
Aaaaaaalways look on the bright side of life!
Ακούστε την εκπομπή της 12/12/2008
Indie For The Masses
Πάντα τη Δευτέρα
…..aaaaaaand always look on the bright side of
BOOM BOOM BECKER #1
Το Τέλος της Λογικής – Γιούρο Ντάνσινγκ
Track 4
“Macho Man” Randy Savage R.I.P.