Όπως βγαίνεις από το σταθμό του μετρό στο Μοναστηράκι με πορεία προς τα ρακομελάδικα και τα μπαράκια του Ψυρρή, κοιτάς ακριβώς από πάνω σου στον πλαϊνό τοίχο μιας πολυκατοικίας. Εκεί στέκεται ένα από τα "μεγαλύτερα" δείγματα της ελληνικής street art στην Αθήνα. Σχετικά μικρό όμως όσον αφορά το σύνολο και την ποιότητα της δουλειάς του Αλέξανδρου Βασμουλάκη…
Τελικά, το μέγεθος έχει τόση σημασία;
Το μέγεθος μετράει… Πες μου πόσες φορές τον τελευταίο μήνα έχεις λάβει e-mail (spam) για μεγέθυνση του φαλλού σου!!! Μεγάλο πέος! Αυτή η αντίληψη βρίσκεται παντού. Μεγάλο αυτοκίνητο, μεγάλο σαλόνι και μεγάλη καριέρα. Όλοι θέλουμε μία. Μεγάλη ζωή. Σκέψου πως η πλειοψηφία των γκαλερί διαμορφώνει τις τιμές των έργων ενός καλλιτέχνη, πρωτίστως σύμφωνα με το μέγεθος! Κάτι σαν να πουλάμε πλακάκια.
Το μέγεθος έχει τεράστια σημασία!
Τα χρώματα και τα υλικά σου πάντως είναι πολύ πρωτότυπα και εξίσου εντυπωσιακά είτε σε μικρή είτε σε μεγάλη κλίμακα. Πως το καταφέρνεις αυτό;
Ψάχνοντας! Η Ελλάδα είναι μια καθαρά εισαγωγική χώρα. Εισάγει τα πάντα από παντού. Η αγορά έχει πολύ μεγάλη ποικιλία υλικών, συχνά σε πολύ καλές τιμές. Αυτό μπορεί να βοηθήσει σημαντικά τους εικαστικούς.
Σε ποια διάσταση μπορείς να χειριστείς καλύτερα ένα έργο σου;
Ο βαθμός δυσκολίας είναι ο ίδιος. Η διάσταση 50x70cm είναι το ίδιο δύσκολη με την 50x70m. Η διαφορά είναι πως για το μεγάλο έργο το σώμα σου θα κουραστεί περισσότερο.
Υπάρχουν βιογραφικά στοιχεία στη δουλειά σου;
Φυσικά! Όπως συμβαίνει με όλους τους καλλιτέχνες. Και αυτό που χρειάζεται ο θεατής είναι να βρει κάποιες κοινές παράλληλες με το έργο σου και θα αρχίσει να τρέχει μαζί σου.
Γενικά τα έργα σου είναι μεμονωμένα κομμάτια ή έχουν κάποια σύνδεση που δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά; Αφηγούνται κάποια ιστορία;
Είναι συνδεδεμένα κατά περιόδους. Για παράδειγμα τα τελευταία 2 χρόνια έχω την εμμονή να σχεδιάζω ζευγάρια. Συχνά, σ’αυτά τα ζευγάρια κάτι δεν πάει καλά…
Με ενδιαφέρουν οι προβληματικές καταστάσεις. Και μιας και όλοι μας είμαστε γεμάτοι προβλήματα αυτό το θέμα δεν τελειώνει ποτέ.
Δύο εβδομάδες τώρα, άρχισα να δουλεύω με bodybuilders!!! Εδώ το πρόβλημα δεν είναι οι ίδιοι οι bodybuilders αλλά το ανδρικό κόμπλεξ. Εν γένει. Αυτά τα περί φαλλών και αυτοκινήτων που λέγαμε παραπάνω… Απύθμενο το κόμπλεξ!!
Τι σε έκανε να βγεις στον δρόμο; Θυμάσαι το πρώτο σου σχέδιο;
Αυτό συνέβη πρώτα στην προ-εφηβική μου ηλικία. Γράφοντας συνθήματα στους τοίχους της γειτονιάς μου χαιρόμουν ένα νέο είδος ελευθερίας… Το γκραφίτι και η street art έχουν μεγάλη δόση αλητείας. Αυτός είναι και ο λόγος που οι γκαλερί και τα μουσεία ενδιαφέρονται γι αυτά τα κινήματα. Είναι βρόμικες τέχνες και αυτό γοητεύει τους πλούσιους πελάτες τους.
Όταν φτιάχνεις κάτι στους τοίχους της πόλης και όχι σε μια γκαλερί, δεν είναι λίγο σαν να "κατουράς" την περιοχή σου ή δεν υπάρχουν θέματα πρωτιάς και ιδιοκτησίας;
Πολύ εύστοχη ερώτηση! Νομίζω πως είναι ακριβώς όπως το "κατούρημα"…
Οι καλλιτέχνες της street art δεν διαφέρουν σε τίποτα από τους υπόλοιπους εικαστικούς. Η πρωτιά και η ιδιοκτησία θέτουν τους κανόνες του παιχνιδιού.
Υπάρχουν και πολύ καλές συνεργασίες όμως, κάτι που σπάνια συναντάμε στα εικαστικά σε χώρους εκτός δρόμου…
Ναι, συμβαίνει πότε πότε. Και όταν πετυχαίνει είναι διπλή η χαρά γιατί ο βαθμός δυσκολίας μιας συνεργασίας είναι σαφώς μεγαλύτερος από αυτόν της ατομικής εργασίας. Ο καλλιτέχνης κλείνεται μόνος του στο εργαστήριό του, δουλεύει σκληρά και ετοιμάζει την νέα του έκθεση. Νομίζω πως ο τρόπος που δουλεύουν οι περισσότεροι εικαστικοί θυμίζει αυνανισμό!!!
Παρατηρώντας απίστευτες συνεργασίες μουσικών, ηθοποιών, χορευτών κλπ νομίζω πως οι εικαστικοί είμαστε πολύ πίσω σε θέμα συλλογικότητας. Ευτυχώς έχουμε αξιοθαύμαστες εξαιρέσεις. Καλλιτέχνες όπως οι Fischli και Weiss ανατρέπουν δυναμικά αυτή την κατάσταση.
Τι μας ετοιμάζεις για το μέλλον;
Πολλή ζωγραφική!
Links
www.zap51.com
