17 χρόνια και 130 παραγωγές μετά το Αμόρε θα αποτελέσει παρελθόν. Το φετινό Μάιο σβήνοντας τα κεράκια του (ξεκίνησε τη λειτουργία του το Μάιο του 1991) το Θέατρο του Νότου θα μας κουνήσει το μαντήλι.
Με το Αμόρε είχαμε όλοι μια σχέση προσωπική. Και δεν εννοώ μόνο όσους ασχοληθήκαμε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο επαγγελματικά με το θέατρο αλλά και όλους τους χιλιάδες θεατές που πέρασαν αυτά τα χρόνια από τις σκηνές του. ¶λλοτε μας χαροποιούσε και άλλοτε μας τσάντιζε, σπανίως μας άφηνε αδιάφορους, ήταν, όμως πάντοτε σημείο αναφοράς.
Με μέσο όρο 6 παραγωγές ήταν ένα από τα πρώτα θέατρα ρεπερτορίου της Αθήνας και η αλήθεια είναι πως όσα αρνητικά και αν έχει κανείς να του προσάψει όλοι θα συμφωνήσουν πως έδωσε έναν φρέσκο, καθαρό και καινούργιο αέρα στο θέατρο με νέους δημιουργούς, ανατρεπτικές σκηνοθεσίες, πρωτότυπες και πρωτοπόρες παραγωγές και έργα που μέχρι τότε σπανίως παρουσιάζονταν στις ελληνικές θεατρικές σκηνές. Και ας μην σας άρεσαν, κι αυτό μέσ’ στο παιχνίδι ήταν πάντα.
Προγράμματα φροντισμένα με το έργο ολόκληρο συχνά να εκδίδεται σε βιβλίο (όσα παίζονταν για πρώτη φορά στη χώρα μας), σκηνικά και κοστούμια φροντισμένα ακόμα και αν ήταν πολυφορεμένα ή χρησιμοποιημένα ξανά και ξανά από τις αποθήκες του θεάτρου, ο εντελώς ξένος για τα ελληνικά δεδομένα θεσμός των συνδρομών και η αφρόκρεμα των δημιουργών και καλλιτεχνών της χώρας μας ήταν η συνταγή της επιτυχίας του.
Διαγωνισμός νέου συγγραφέα το 2000 για να ταρακουνήσει τα λιμνάζοντα νερά του νεοελληνικού θεάτρου με τα δύο πρώτα βραβεία να εντάσσονται στο ρεπερτόριό του και ένα φεστιβάλ νέων δημιουργών από το οποίο ξεπηδάνε διαμαντάκια οι Δοκιμές από το 2003 ήταν δύο ακόμα ενδιαφέρουσες ιδέες των ιθυνόντων του θεάτρου.
Δύσκολα μπορούμε να συνθέσουμε τις αναμνήσεις μας ξεχωρίζοντας τις καλύτερες στιγμές και εντελώς προσωπική είναι τελικά η προτίμηση του καθενός.
Για εμάς ξεχώρισαν
* «Shopping and Fucking» του Mark Ravenhill το 1997 που μας έφερε σε επαφή με το In Yer Face Theatre που ήδη μεσουρανούσε στη Βρετανία, σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου, και παρέσυρε ένα σωρό νεαρούς που έμελλαν να αποτελέσουν το «νέο» θεατρόφιλο κοινό της πόλης μας εξοβελίζοντας τις κυρίες με τις γούνες, το βαρύ make up και την εσάνς κουλτούρας στις πιο κλασικές και εμπορικές σκηνές.
* «Τόσο Κοντά» του Patrick Marber το 1998 σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου και διπλή διανομή που έκανε ιντριγκαδόρικη την παρακολούθηση δύο διαφορετικών σχεδόν παραστάσεων με την ίδια δομή. Πρόκειται για το ίδιο έργο που το 2004 έγινε κινηματογραφική ταινία σε σκηνοθεσία Mike Nichols με την Julia Roberts, τη Natalie Portman, τον Clive Owen και τον Jude Law στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.
* «Το Στρίψιμο της Βίδας» του Henry James το 1998 σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου, θεατρική διασκευή της νουβέλας του 1886 από τον Τζέφρι Χάτσερ που κατάφερε να μας στρίψει το στομάχι. Την ομώνυμη όπερα του Μπέντζαμιν Μπρίτεν βασισμένη στην ίδια νουβέλα σκηνοθέτησε και στο Μέγαρο Μουσικής το 2002.
* «Το Σπίτι των Κοιμισμένων Κοριτσιών» του Γιασουνάρι Καβαμπάτα, βραβευμένου με Νόμπελ λογοτεχνίας Ιάπωνα συγγραφέα, το 2002 σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά.
* «Η Ζάλη των Ζώων Πριν τη Σφαγή» του Δημήτρη Δημητριάδη το 2000 σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά.
* «Η Πυριτιδαποθήκη» του σκοπιανού Ντέιαν Ντούκοφσκι σε σκηνοθεσία Βαρβάρας Μαυρομάτη το 1998.
* «Βad Αctors», μια συμπαραγωγή με το «Τheater Μahagoni» της Γερμανίας, το 1999 που ξεσήκωσε σάλο με την περίφημη live σκηνή της πεολειχίας που αφαιρέθηκε τελικά.
* «Το Χειμωνιάτικο Παραμύθι» σε σκηνοθεσία Λίλο Μπάουρ (συνεργάτη του Peter Brook και του Theatre de Complicite) το 2004, ένα έργο που δεν παρίστατο συχνά και άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις.
Την περασμένη εβδομάδα ο Γιάννης Χουβαρδάς, ιδρυτής του Θεάτρου του Νότου και ο Θωμάς Μοσχόπουλος, καλλιτεχνικός διευθυντής του θεάτρου επιβεβαίωσαν τις φήμες που εδώ και πολύ καιρό κυκλοφορούσαν για το κλείσιμο του Αμόρε. Η λήξη του ενοικιαστηρίου συμβολαίου του κτίσματος και η αποχώρηση του Γιάννη Χουβαρδά που έχει αναλάβει πλέον την καλλιτεχνική διεύθυνση του Εθνικού Θεάτρου στάθηκαν αρκετοί για να κλείσει αυτός ο πολύ ενδιαφέρον κύκλος.
«Το θέατρο Αμόρε από την ανάληψη των καθηκόντων του Γιάννη Χουβαρδά ως διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου, στερείται σήμερα της φυσικής και καλλιτεχνικής του παρουσίας και της προσφοράς του ιδρυτή του. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την αβέβαιη και ασταθή τα τελευταία χρόνια κρατική επιχορήγηση, δημιουργεί ένα εξαιρετικά δύσκολο περιβάλλον για τη συνέχιση της λειτουργίας του… Το Αμόρε κάνει ηρωική έξοδο, κλείνοντας έναν κύκλο ζωής σε πολύ καλή καλλιτεχνική κατάσταση» αναφέρει η ανακοίνωση υπογεγραμμένη και από τους δύο.
Τα τελευταία χρόνια η αλήθεια είναι πως είχε επαναπαυτεί στις δάφνες του και ακόμα και η πρωτοπορία λειτουργούσε κάπως σαν φάμπρικα. Κάθε τέλος μια καινούργια αρχή. Και η οικογένειά του Θεάτρου του Νότου έχει πολλά να μας δώσει ακόμα και ίσως σε πιο πρόσφορο έδαφος πλέον, μακριά από την ασφάλεια της δεδομένης επιτυχίας του. Με τις ευχές μας και πολλή αγωνία αναμένουμε.
